Parelwitte kist

Achter elke rouwadvertentie schuilt een verhaal. Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een uitvaartverzorger.

Voor de ramen hangen gordijnen met draperieën, ze worden met een lint opzij gehouden. Een ouderwetse bel kondigt mijn komst aan. De deur gaat open, een kruising tussen de Zangeres Zonder Naam en prinses Juliana schudt mij met opgeheven hoofd de hand. "Ik ga u voor naar de woonkamer."

Als een matrone gaat ze op de bank zitten. Een zoon en dochter van midden vijftig stellen zich voor. De dochter neemt links van haar moeder plaats. De glitter op haar boezem blijft even nadeinen als ze gaat zitten. De zoon gaat rechts van haar zitten. Op zijn onderarm staat een getatoeëerd portret van een gevaarlijke hond.

Op een grote witte salontafel staat een gouden vaas met witte kunstbloemen, erboven hangt een kroonluchter. Aan de muur hangen foto's van moeder, goud omlijst. "Ik ga dood", opent ze het gesprek. "Maar eerst thee."

Uit een blinkende gouden theepot schenkt ze zwarte thee in kopjes met gouden randjes. "Ma heeft kanker", zegt de zoon. "Daar gaan we het niet over hebben", zegt zijn moeder.

"Ik wil een witte kist. Precies in de kleur van de muren van mijn huis." Ik pak het kistenboek.

"Nee, ik wil geen witte kist. Ik wil een kist in de kleur van mijn muren. Dat is niet gewoon wit."

Ik pak de Ral-kleurenwaaier uit mijn tas en houd die bij de muur. We komen samen uit op parelwit, Ral 1013. "In die kleur moet de kist gespoten worden."

"Komt in orde", zeg ik.

"Ik wil midden in de kamer opgebaard staan", gaat ze verder. "Mijn kleren liggen al klaar." Broer en zus knikken.

De vrouw wil geen plechtigheid in het crematorium, maar in een gemeenschapshuis waar ze vaak komt. "Mijn man is al dertien jaar dood. Ik ga altijd naar de seniorenclub om te klaverjassen, te sjoelen en koffie te drinken. Daar wil ik mijn afscheid. Iedereen krijgt een borrel en daar moet ik dan tussen staan."

Weken later overlijdt ze en ligt ze in haar witte slaapkamer opgebaard. Mijn voeten zakken weg in witte vloerbedekking als ik met haar dochter en schoondochter naar haar opgebaarde lichaam kijk. Ze heeft zilveren muiltjes aan en een kam met veren in haar haar. "Een bevriende kapper heeft haar haar al gedaan en haar opgemaakt", zegt de dochter.

Er ligt een zijden doek bij de voeten van moeder. "Moet deze over de kist?" vraag ik. "Nee, die hoort bij haar nachtpon."

"Zullen we haar op tafel zetten?" vraagt de zoon als we moeder in de parelwitte kist binnenbrengen in het gemeenschapshuis.

"We hebben een onderstel bij ons", zeg ik.

"Ook prima."

Dochter en zoon omringen de kist van moeder met verse rode rozen. "La mama", zegt de zoon. "Ze is klaar voor de afscheidsborrel", zegt de dochter.

Na het afscheid wordt ze gecremeerd. "Dank, goed gedaan", zegt de zoon als iedereen weg is. Hij klopt mij vriendelijk op de schouders.

"En vergeet je de as niet?" vraagt hij. "Ik ga een tattoo laten zetten met haar as."

Hij stroopt zijn mouwen op. "Hij moet nog even kijken waar", zegt zijn zus.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden