Pareltjes van De Parade

Ellen ten Damme zet de grote circustent op stelten met een keur aan Franse chansonsBeeld RV

Traditiegetrouw is De Parade in Rotterdam begonnen. Het festival biedt de bezoeker, al net zo traditiegetrouw, een enorme variatie.

In het Rotterdamse Museumpark staan de theatertenten gewoon op het beton; weelderig groen is alleen aan de randen te zien. Toch wat minder sfeervol dan de parken hierna in Den Haag, Utrecht en Amsterdam, de vaste route van theaterfestival De Parade. Toch wat minder sfeervol. Maar het vaste hart is natuurlijk aanwezig: de zweefmolen. Verder een keur aan tenten met theatermakers, barretjes en eetgelegenheden. Letterlijk voor elk wat wils. Vóór elke tent wordt het publiek lekker gemaakt om ook naar binnen te gaan, grappig uitgedoste figuren proberen je te verleiden om vooral hun voorstelling te bezoeken.

Schaduw van stilte

Wie tussendoor even iets anders wil kan terecht in de Museumtent, waar 'Shades of silence' te zien is, een mini-tentoonstelling met een aantal video's en foto's van kunstenares Elise van der Linden. De wereld lijkt gek genoeg even stil te staan als je dwaalt door haar video van een verlaten en vervallen huis met vele kamers. Het contrast met de hectische buitenwereld is groot.

Ellen ten Damme wil liefde

De hit van de avond is de voorstelling 'Je veux l'amour' van zangeres Ellen ten Damme. Vanaf haar verrassende opkomst weet zij in no time de grote circustent op stelten te zetten met een keur aan Franse chansons. De tent is ingericht als een boudoir met veel snuisterijen, rode bontharten, een hobbelpaard en een oude radio op een grote witte vleugel. Ten Damme zelf is uitgegroeid tot een diva die haar stem langs de octaven laat schieten. Klassiekers als 'Milord', 'Je t'aime...moi non plus', en 'Ça plane pour moi' komen voorbij, maar ook eigen nummers, het rauwe 'Quand c'est?' van Stromae en een prachtige Franse vertaling van Adele's 'Hello'. Een groot muzikaal feest waarin Ten Damme en haar band - nu nog in kleine bezetting, in de andere steden speelt ze 'groter' - uitpakken. Als uitsmijter heeft ze Raymond van het Groenenwoud's 'Je veux de l'amour' met evenveel ironie naar haar eigen leven vertaald.

Tekst loopt door onder afbeelding

Rick Paul van Mulligen in cabareteske onemanshowBeeld RV

Paradijsvogel in de vinexwijk

Waar De Parade ook altijd goed in is, is het doorbreken van theaterhokjes. Zoals in 'Paradijsvogel' van Toneelgroep Oostpool waarin acteur Rick Paul van Mulligen een cabareteske onemanshow brengt. Met lichtroze haar en half blauw oor weet je meteen voor welke van de twee paradijsvogels Van Mulligen kiest: de extraverte met zijn mooie veren. Niet die grijze, monogame, want die is natuurlijk saai. Maar hoe mooi Van Mulligen zijn personage ook opdoft, het grijs sijpelt er langzaam doorheen, want ook hij woont met man en kind in een vinexwijk en vindt dat heerlijk. Een kleurrijk half uur brengt hij, met monoloogjes, dansjes en een aantal mooie liedjes, begeleid door de broers Jan en Keez Groenteman. Waar Van Mulligen aan het begin nog roept dat we ervoor moeten kiezen om op te vallen, blijkt aan het eind dat hij zijn man ook wel op het schoolplein zou willen zoenen, maar dat toch maar in huis doet met de gordijnen dicht. Niet alles is even geslaagd en soms is zijn personage nog wat te gekunsteld, maar Van Mulligen weet wel je oogkleppen weer wat verder open te zetten.

Oud-Dutchbatter Nico meets etalagepop

In een andere hoek van het terrein bevindt zich een piepklein tentje, Café Ik, met een podium van hooguit twee meter breed en een meter diep. We proppen ons op houten bankjes om te luisteren naar acteur Yorick Zwart die oud-Dutchbatter Nico speelt in 'Don't Shoot The Pianoplayer' van De Stokerij Schiedam. Nico was bij de val van Srebrenica en wil nog eens haarfijn uit de doeken doen hoe dat toen gegaan is. Zwart speelt Nico fraai, hij is verbeten optimistisch, maar kan de ellende die hij gezien heeft maar moeilijk verhullen. Mooi muzikaal omlijst door Catalijne Janssen die eruit ziet als een etalagepop met grote ogen, maar meestal onderbreekt Nico haar ruw door tegen het kistje waar ze op staat te schoppen. Hij heeft iets tragikomisch, deze man die op zijn 20e werd uitgezonden en er het beste van probeerde te maken: 'Je kunt op die leeftijd eigenlijk geen keuzes maken.' Hij speelt behendig met het beeld dat je vooraf van iets hebt, zoals 'een soldaat' of 'een acteur' en hoe de werkelijkheid blijkt te zijn. Daar gaapt uiteraard een groot gat tussen.

De Parade is t/m 27/8 te zien in achtereenvolgens Rotterdam, Den Haag, Utrecht en Amsterdam. Info: deparade.nlBeeld RV
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden