Opinie

Paradijs met duivel

New York. Wolkenkrabbers, Wall Street, Central Park, het Vrijheidsbeeld, gele taxi’s, een stad waar het leven nooit stilstaat, zoals het cliché wil. ‘The City’ noemen ze het hier, niet New York City, dat duurt ze te lang.

Rob Schouten

En wij in Nederland noemen het New York, meestal zonder City. Als Frank Sinatra ‘New York, New York’ zingt, denkt niemand aan glooiende heuvels, blauwe meren, kleine witte plaatsjes met een Main Street. Het ‘bruisende’ New York dat wij kennen bevindt zich ergens aan de Amerikaanse oostkust maar het New York waar ik zit, New York Upstate, rept zich naar het Noorden. In dik drie uur zit ik in Canada, nog een uurtje erbij en ik kan mijn huwelijksnacht doorbrengen in een hotelletje bij de Niagara Falls. Het reisgidsje dat ik voor mijn verblijf hier heb gekocht, babbelt opgewekt zoals de meeste reisgidsjes: afwisselende landschappen, lieflijke dorpjes, grotendeels onontdekt.

„Ik houd niet van de stad”, zegt de huismeester van Ledig House, het schrijvershuis waar ik vertoef, „als ik ’s ochtends opsta, is het stil en als ik ’s avonds naar bed ga is het stil.” Wie hier rondrijdt, of zelfs fietst, merkt pas goed dat Amerika in feite een landelijk land is, met her en der wat grote steden om je op andere gedachten te brengen. Ghent, waar het gehucht Omi en dus ook de schrijverskolonie te Ledig House onder ressorteert, bestaat uit een handjevol witgeschilderde houten villa’s en een even wit kerkje, een ‘Reformed Church’ maar liefst, want Nederland zit hier diep in de bodem, al weten de bewoners zelf het allicht niet meer.

Op weg ernaartoe passeer je zelfs een ‘Dutch Village’, bestaande uit een totaal vervallen stenen huis dat in de verte misschien aan iets Nederlands doet denken en dat inmiddels omzoomd is geraakt door mobile homes, wooncaravans, hier meestal een signaal dat de bewoners de boot gemist hebben. En dat in een streek waar juist de meer geslaagde Amerikanen wonen, met drie auto’s en een boot in de garage, want zo ziet het er hier uit: vredig, welvarend, het land van melk en honing waar Amerikanen van dromen. Kredietcrisis? Ik hoor niemand erover en nergens staan huizen te koop. Zo te zien, marcheert het hier opperbest. Misschien beginnen de zorgen direct achter de deur of in de koelkast, maar ze hebben het houtwerk buiten nog niet aangetast.

Er is slechts één ding dat dit Arcadië scheidt van het paradijs en dat is het water. Hoe het komt, kan niemand mij vertellen maar het water uit de plaatselijke waterleiding stinkt ten hemel. Bedorven eieren. Sulfur. De eerste keer dat ik een douche nam, dacht ik dat er ergens een lijk lag te rotten. Koffie gebrouwen van kraanwater is een heksendrankje. De badkamer doet denken aan een zwavelput. Het lijdt met zo’n goddeloze stank in de buurt geen twijfel dat ergens in deze groene, ideale wereld, de duivel zich ophoudt en zich ermee vermaakt om zo nu en dan onverwacht langs te komen en met zijn staart te zwaaien. Wat moet je eraan doen? Ik knijp m’n neus maar dicht en kijk omhoog naar de blauwe lucht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden