Papvrij

Een tijdje in andermans schoenen staan - het format teistert op dit moment de zenders. In de hogere kunsten is het concept veelvuldig beproefd (Shakespeare was dol op rolwisselingen, Mozart ook). Nu hebben ook de reality-televisiemakers het ontdekt. De directeur keert terug naar de werkvloer, de christen slaapt in een Krisjnagemeenschap, de prostituee bezoekt een klooster. De Nederlandse varianten leveren doorgaans aardige inkijkjes op, maar niet meer dan dat.

Grondiger pakken ze het aan bij het Britse Channel Four. Van de ruilprogramma's is Wife Swap -in Nederland gebracht als Jouw vrouw, mijn vrouw- veruit het best geproduceerde. In Engeland zijn ze toe aan de tweede reeks, en de kijkcijfers halen met vijf, zes miljoen Big-Brotherachtige hoogten. De serie won prijzen, en serieuze columnisten wijdden er serieuze stukjes aan. Er was al een Celebrity Swap en een aflevering met gays schijnt in de maak te zijn.

De opzet is even simpel als doordacht. Tien dagen lang ruilen twee vrouwen van echtgenoot en gezin - meestal een inkeurige vrouw uit de middenklasse met één uit de arbeidersklasse. Of een zwarte vrouw met een lelieblanke. De eerste dagen moet de vrouw zich aanpassen aan het nieuwe gezin. Daarna mag zij háár regels opleggen.

Verwende pubers moeten ineens hun kamer opruimen. Idem mannen moeten ineens achter het fornuis. Of, o jee, aandacht besteden aan hun kinderen. Het nieuwe regime leidt gegarandeerd tot hoogoplopend geruzie. En nooit eens iemand die denkt: ach, het is maar voor een weekje.

Vooral voor wie dacht dat de emancipatie nu wel zo'n beetje voltooid was, is het een leerzame serie. Zelden zoveel onnozel mannelijk machtsvertoon gezien, en zoveel vrouwelijke ontevredenheid. En let op het slot, als de stellen zich weer herenigen: de vrouwen vliegen elkaar in de haren, de mannen kijken schaapachtig toe.

In menig huiskamer - nou ja, in elk geval de onze - leidt de reeks tot hevig debat. Leuk ook, om met puberkinderen naar te kijken. ,,Mam, voor wie ben jij?'', vraagt de dertienjarige, niet zonder zorg. ,,Die moeder vind ik belachelijk streng, hoor.''

Afgelopen zondag zond RTL4 een terugblik uit: wat is er gebeurd met de paren uit de eerste reeks? Dat is, inderdaad, een vraag die kwelt. Haalt zo'n rolwisseling echt iets overhoop? Of herneemt het leven zijn sleur?

Niet onberoerd gebleven blijkt het huwelijk van Barry en Michelle - de betreffende aflevering veroorzaakte in Engeland veel deining. Het algemene medeleven ging uit naar Michelle: die besefte al tijdens de gezinsruil dat haar eigen bestaan een kleine hel was. Dat niet elke man in drift ontsteekt als er 's ochtends geen bord pap klaarstaat. Dat niet alle mannen schreeuwen. Dat ze weleens stofzuigen. Of een gezellig flesje wijn opentrekken.

Kortstondige roem heeft de televisie zeker gebracht. De ruimbedeelde Michelle liet zich topless fotograferen voor een tabloid - haar grote droom ('En dan vinden mensen je ineens een sloerie!'). Het verzoet niet. Dankzij de ruil barst Michelle nu van de opstandigheid. We zien haar in de dierentuin, waar ze troost vindt bij de apen. ,,Zij zijn liefdevoller dan Barry.'' Maar met hem breken, dat lukt haar niet. Zei Barry in de uitzending niet voor het eerst ('Ik weet niet wat ik hoor!') dat hij van haar houdt?

,,Ik ga hem een beetje opvoeden'', zegt ze vertwijfeld. Thuis twijfelen wij met haar mee.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden