’Papieren protocollen kunnen desastreuze gevolgen hebben’

Huiselijk geweld onder allochtonen wordt onderschat. De overheid moet grenzen stellen, zeggen deskundigen. Maar ook cultuurverschillen erkennen.

Met een minister van jeugd en gezin zou alles beter gaan. Hoopte ze. Maar vooralsnog stelt minister Rouvoet haar bij het helpen van probleemgezinnen teleur. „Hij wil zich achter de voordeuren van allochtone families overal mee bemoeien. Maar al die dwang en al dat gedreig werken averechts. Zo komen er alleen maar meer sloten op die voordeuren”, verwacht Hameeda Lakho.

Die gesloten voordeuren zorgen ervoor dat niemand precies weet hoeveel allochtone kinderen slachtoffer zijn van kindermishandeling. Volgens de laatste cijfers zijn dat er jaarlijks 160.000, van wie er zestig overlijden.

„Maar dat is het witte topje van de ijsberg. In allochtone families zijn er veel meer slachtoffers. Daarvan is iedereen overtuigd”, aldus Lakho, initiatiefneemster van de stichting Geheim Geweld, die erop is gericht de gevolgen van kindermishandeling te signaleren en bespreekbaar te maken. De stichting houdt zaterdag in het Erasmiaans Gymnasium van Rotterdam de derde themadag ’geheim geweld en het doorbreken van de cirkel’.

Hameeda Lakho (1964) werd in Pakistan geboren en kwam op vierjarige leeftijd samen met haar moeder en zussen naar Nederland in het kader van gezinshereniging. Kort daarna meldde haar vader dat hun moeder en jongste zusje waren omgekomen bij een auto-ongeluk. In werkelijkheid had hij hen afgevoerd naar Pakistan om zo te kunnen hertrouwen met zijn Nederlandse vriendin.

Jaren van terreur, vernederingen, isolement en mishandelingen deden haar op jonge leeftijd het huis ontvluchten. Stukje bij beetje lukte het haar een eigen bestaan op te bouwen. Bijna dertig jaar later ontdekt ze het bedrog van haar vader en gaat in Pakistan op zoek naar haar dood gewaande moeder en zus. De Rijswijkse –moeder van twee dochters– schreef drie boeken over haar ervaringen en zet zich nu in om het taboe rond kindermishandeling te doorbreken en met de langetermijngevolgen ervan aan de slag te gaan.

„Kindermishandeling heeft geen kleur, maar is in allochtone families dubbel taboe. Er is schaamte, eergerelateerd geweld, de druk van de familie. Er heerst het idee dat het binnen de muren van het huis of binnen de familie wel opgelost kan worden. Als we die cirkel niet snel doorbreken, wordt het van generatie op generatie doorgegeven.”

Een minister die zich nadrukkelijk wil bezighouden met de opvoeding in probleemgezinnen, oogt als een olifant in de porseleinkast, zegt Lakho. „Bij alle nieuwe voorstellen mis ik begrip en het hoofdstukje respect. Juist een respectvolle manier van benaderen is zo belangrijk voor mensen die toch al zo onder druk staan van de eigen familie, de omgeving en deze prestatiemaatschappij.”

Nederland werkt volgens haar met papieren protocollen die in de praktijk desastreuze gevolgen hebben. „Als de juf iets signaleert, worden de ouders gewaarschuwd. En dat betekent dan weer een paar harde meppen voor het kind.”

Nederland muggezift over een corrigerende tik, zegt Lakho, terwijl er voor chronisch mishandelde kinderen nauwelijks oog is.

„Het gaat erom dat je allochtone ouders duidelijk maakt dat na een tweede tik er soms geen weg terug meer lijkt. Dat het dan van kwaad tot erger gaat. En dat het gevolgen heeft voor de ouder-kindrelatie. Daar moet je die ouders bewust van maken, met voorlichting zonder vooroordelen en met kennis van de cultuur.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden