Papegaai

'Daar zit Rocco!' Het klinkt alsof de verrassingsgast deze keer iets van een Pavarotti zal zijn.

Het blijft angstig stil. Presentator Marc Klein Essink moet zijn publiek deze zaterdagavond nog veroveren. De mensen op de volgepakte tribunes kijken onaandoenlijk voor zich uit, hoewel hij zich herkenbaar uitslooft en zij even herkenbaar uit zijn op een lollige avond. En dat terwijl het zo volstrekt duidelijk was dat Rocco toch gerust een moderne held mag worden genoemd, zoals uit een nagespeelde documentaire was gebleken. Een dief, inclusief bivakmuts, was aan het inbreken in Almere, in het huis van Rocco en zijn baasje. Toen de papegaai onraad rook begon hij te krijsen, waarop de inbreker schrok, over het salontafeltje struikelde en haastig de benen nam. De hele familie schoot wakker, helaas te laat om de inbreker nog in de kladden te vatten. Of er verder nog iets vermist werd vertelde het verhaal niet. Maar Rocco was in de studio: 'Daar zit Rocco!'

IJzige stilte.

Klein Essink: 'Een applaus voor Rocco.'

Oh, zag je de mensen kijken, bedoelde u dat. Maar zeg dat dan meteen, we zijn echt niet te beroerd om te klappen, waarvoor zijn we hier anders? En prompt klaterde er een fijn applaus op voor het beestje.

Fantastisch toch? Die papegaai weet helemaal van niks. Het kreng werd ruw uit z'n slaap gewekt en dan roept zo'n beest altijd wat omdat hij niet blaft of miauwt. Maar toch: het tv-tijdperk vraagt dan om een applaus voor het beestje.

Ooit was een applaus een soort van spontane erkenning of dankbaarheid voor het gebodene. Als het heel erg goed was ging je er bijstaan en als het uniek was geweest begon je erbij te roepen om meer. Dat schijnt alleen nog in schouwburgzalen te gebeuren. De televisie heeft het applaus stevig vermalen tot een maf soort van gebaar dat op afroep beschikbaar wordt gesteld. Er bij gaan staan? Kan ook. Roepen en joelen? Doen we net zo makkelijk. En als het publiek niet begrijpt waar het tijd voor is, dan maakt de presentator ze er wel op attent. Het hondje van Pavlov was nog maar een beginnertje in vergelijking met het tv-publiek.

Het voorgaande gebeurde in het programma 'Heb ik dat?' van RTL 4. Dat schijnt te gaan over komische, onvoorspelbare situaties, waar iedereen in terecht kan komen en waarbij Klein Essinks soort van kijker desgevraagd reageert met: heb ik dat? In het introductiefilmpje vooraf zien we daar ook enkele komische voorbeelden van: presidentskandidaat Bob Dole die van het podium afvalt, een parachutespringer wiens parachute een eind boven de grond loslaat (de amateur-videoot concentreerde zich onmiddellijk op de fladderende parachute terwijl de springer wild gebarend onder uit beeld in het niets verdween, geen aarde te zien; leuk) en een man die tijdens het stierenjennen in Pamplona met z'n bretellen achter de horens van een stier bleef haken en met z'n hoofd bonkend op straat door het beest werd meegesleurd. Enfin, u kent ze wel, die komische, onvoorspelbare ervaringen waarbij u denkt: een applausje voor Rocco graag.

Na de papegaai was trouwens een mevrouw aan de beurt wier man de vijf dure auto's van z'n taxibedrijf was kwijtgeraakt. Hij was geheel ontredderd 's morgens om half vier op blote voeten en in kamerjas hard schreeuwend de straat op gegaan. Maar het ging hem ondertussen alweer een stuk beter, meldde zijn vrouw. Dankuwel, zei Klein Essink.

De zaal zweeg. Het verhaal klonk ook tamelijk treurig.

Klein Essink: 'Applaus voor, eh. . . nou.' Maar ja, toen had hij alweer zo'n nietszeggende ovatie losgeweekt.

Het blijft toch wat tobben met de tv-carrière van de acteur Klein Essink, die tegelijk nog (over ècht leuk gesproken) bij de Tros te zien is in de integrale herhaling van 'Medisch Centrum West'. Wat hij sindsdien aan showwerk en poging tot talkshow deed kon niet echt een succes worden genoemd. Misschien is hij te intelligent voor dat soort van shows. Hoort hij een kaartje bij de hand te hebben met daarop de meest loze vraagjes, die je in een normaal gesprek gewoonlijk overslaat, maar die de basis vormen van tv-vermaak.

Maar ja, toen kwam de vroedvrouw Beatrijs Smulders om haar deskundigheid los te laten op een baby (blank kind van zwarte ouders, heb ik dat?) in een Engels filmpje en toen bleek uit de vragen van Klein Essink toch ook niet echt dat hij zo ver onder zijn niveau aan de gang is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden