Papa

Hoe televisie het hart kan aanraken.

Soms komt televisie heel dicht bij, een ervaring die iedereen zal kennen. Zoveel lotgevallen en biografietjes worden er dagelijks over het scherm uitgesmeerd dat ieder geloof in de uniciteit van het individu gedoemd is te bezwijken. We tobben allemaal met liefde, werk en gezondheid. Maar het komt wel heel dichtbij als je eigen moeder in beeld verschijnt, met linksboven het logo van de EO. Onder haar lees ik de introductie: 'Mevrouw Boevink, moeder van Eddy'. Daaraan is geen woord gelogen, want Eddy is mijn broer en dat archaïsche 'mevrouw Boevink' herken ik ook, want zo stelt ze zich altijd voor als ze de telefoon opneemt -alsof het noemen van de voornaam al iets onbetamelijks is.

Een aardige vrouw, deze mevrouw Boevink, en ik dank de EO voor de fijne belichting en de smaakvol terughoudende make-up. Mijn moeder verscheen in een aflevering van de reeks 'De Verandering' -dit keer gewijd aan haar zoon Eddy. Behalve van thuis ken ik Eddy ook van menig televisie- en radio-optreden en een aantal kranteninterviews, want Eddy wordt graag rondgereikt als een geslaagd voorbeeld van hoe een heroïne-junk dankzij de Heer van zijn verslaving kan genezen. Vooraf had Eddy zijn familie en vrienden via een wervende mail van de nieuwste verbeelding van zijn levensverhaal op de hoogte gebracht. Dat werkte goed, want ondanks het late uitzenduur bleken zo'n 213000 mensen naar het programma te hebben gekeken en misschien zaten daar nog wat twijfelende verslaafden tussen die nu een beslissende uitweg geboden kregen. De presentator van het programma beëindigde de uitzending dan ook met de woorden: “God verandert levens“ en hij voegde er met die wonderlijke, van de EO bekende stelligheid aan toe: “En wie u ook bent, Hij wil dat ook voor u doen.“ Daarop verschenen enkele telefoonnummers in beeld, en het was een beetje alsof God aan de telefoon op reacties van kijkers zat te wachten.

Die stelligheid van de EO, met God op de loonlijst, die heb ik ook bij Eddy gezien. In 'De Verandering' beschreef hij zijn Paulusmoment bij een kerkdienst, kort na zijn opname in de verslaafdenzorg van de evangelische stichting De Hoop. Conform het evangelisch jargon sprak hij over 'het moment waarop God mijn hart kon aanraken'. Daarbij hoorde Eddy Hem zeggen: “Ik ben jouw Vader.“

Ik moet bekennen dat dit zinnetje me roerde, vooral omdat mijn en Eddy's vader vroeg was gestorven. Mijn broertje was toen tien. “Ik heb er een hemelse vader voor in de plaats gekregen“, zei Eddy op tv en hij sprak toen die perfecte, toch enigszins overrompelende geloofszin uit: “Dat was zo'n intiem moment: een diepe vrede ervaren van binnen, wetende dat God de Vader er werkelijk is.“

Cruciaal in deze zin is natuurlijk het woord 'weten': dit is geen geloof meer, dit is een zekerheid.

Die zekerheid ken ik niet en het geloof in een belbare God evenmin. Eddy's omhelzing van de Heer heb ik aanvankelijk gezien als het verruilen van de ene verslaving voor de andere. Daarmee heb ik hem, geloof ik nu, onrecht gedaan. Zoals mijn aardige moeder zei: “Zo vol van de Heer en toch zo nuchter blijven: het is echt een wonder.“

Zou er niet toch iets overkoepelends kunnen zijn waarmee je al dat junkieverdriet zou kunnen herleiden tot een diep verlangen naar een verloren vader? Mijn vader stierf in 1975, net geen 55 jaar oud. Hij kwam ook nog even voorbij op tv in een oud, wat vaag zwart-witfotootje. Hem had ik wel even willen bellen nu.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden