Tv-recensie

Papadag: met een fles wijn en kinderwagen in het park

Ronnie vraagt een papadag in de bouw: 'Niet mijn probleem'Beeld Maaike Bos

Hij is radeloos; de baby krijst, niets helpt en hij moet vanavond draaien. Bouz, dj en nachtclubkoning van Marokkaanse komaf, heeft een huilbaby. Zijn vriendin Lisa is al met een soort postnatale depressie van huis weggelopen, grootouders zijn niet betrokken en hij heeft optreden na optreden. Dan maar zoontje Fader bij de garderobejuffrouw onderbrengen.

Als iemand in de serie ‘Papadag’ laat zien hoe een baby zijn vertrouwde leven omwoelt, is hij het. Gedramatiseerd natuurlijk, maar ik weet zeker dat er stellen zijn die zich erin herkennen. Een baby is fantastisch én moeilijk. Het dwingende schema van eten, poepen, slapen, huilen draait zeven dagen per week door en kost zoveel energie dat het loodzwaar is om aan je oude leven vast te houden. Doe dat dan niet, kun je denken. Maar zo simpel is het niet (voor vaders én moeders).

De grootsteedse achtdelige serie Papadag wil zulke dilemma’s met herkenbare lol aankaarten, en ik vind ’m gelukt. Al is de term papadag voor velen een gruwel (‘Is de rest van de week mamadag?’ Mama zorgt voor het kind en papa past een dagje op?), de realiteit achter het woord is stukken leuker. Moderne vaders zorgen ook gewoon voor hun baby en moeten zelf oplossingen zoeken als het kind huilt en als het werk trekt.

In de twee afleveringen die AvroTros woensdag achter elkaar uitzond, maakte een half miljoen mensen kennis met vier prototype vaders en een homostel dat het vaderschap overweegt. Heel cliché allemaal uit verschillende subculturen, maar geinig getroffen. Er is het middenstandsgezin van elektricien Ronnie, de gepensioneerde bankier Louis met zijn tweede leg, de bakfiets-ambtenaar Martijn die alles (te) goed wil doen, de dj Bouzian die in eerste instantie niet ophoudt met zijn oude leven. En de homo Thijs die twijfelt over een kind terwijl zijn vriend Sadiq uit Syrië er allang aan toe is.

Gender

Scriptschrijver Tamara Bos (van de films ‘Minoes’ en ‘Het paard van Sinterklaas’) stopte er leuke vondsten in. Ze laat Bouzian (Hassan Slaby) ten einde raad zelf googelen: ‘Hoe kan ik mijn kind laten stoppen met huilen?’ Dan ziet hij allemaal foto’s van mensen in het park met de kinderwagen. He he, goed idee. De zwagers Louis en Martijn (innemend gespeeld door Hajo Bruins en Guido Pollemans) zitten daar al, de aso Ronnie (Ruben van der Meer) loopt ook langs met baby en 7-jarige dochter Mel. Als zij bijna stikt in een snoepje springen alle papa’s op, zetten hun vooroordelen over elkaar opzij en raken meteen bevriend. Totaal ongeloofwaardig natuurlijk, maar leuk. Ze hebben wijn en koffie mee, en onderwijl leert Martijn Bouzian dat hij zijn huilbaby maar eens moet zeggen dat hij welkom is. “Dat voelen baby’s hoor.”

De jonge regisseurs Sia Hermanides en Alieke van Saarloos hebben geen kinderen, maar luisterden veel naar de papa-acteurs, voor het realisme. Waarom moest zo’n serie er komen? Ze zijn hun samenwerking begonnen vanuit een ‘interesse voor gender, identiteit en waar privé politiek wordt’, zegt Van Saarloos in plotmagazine.nl. Klopt, de papadag ís politiek. Deze serie kleurt het fenomeen alleen in met humoristische, herkenbare verhalen en een bijzondere vriendschap. Ik zou bijna zelf vader willen worden.

Lees hier meer tv-recensies

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden