Papa is verliefd

Beeld Esther Aarts

Heel zorgvuldig introduceerde Robert van Dijk zijn nieuwe vriendin bij de kinderen. Dat ging goed. Tot zijn dochter toch in verzet kwam.

Na onze scheiding kozen mijn ex en ik voor een zogeheten co-ouderschap. Dat betekent: beiden de helft van de tijd de kinderen. Het ene deel van de week heb je dan nog steeds het gevoel dat je er alleen voor staat, op de andere dagen heb je zeeën van tijd om weer eens wat om je heen te kijken.

Na een half jaar ontmoette ik mijn huidige vriendin. We werden verliefd en alles was lente. Dat ik twee kinderen had, vond ze geen bezwaar en ik in principe ook niet. Ik vroeg me wel af hoe ik mijn twee levens nu weer moest samensmeden tot een mooi geheel. Ik wist ook niet wanneer. Hoe lang moet je verkering hebben voor je aan je kinderen vertelt dat papa verliefd is?

Liefst zou ik mijn vriendin meteen bewijzen dat mijn kinderen in het echt veel leuker zijn dan op de schoolfotograaffoto’s her en der in huis. Bovendien was ik mijn kinderen een verklaring schuldig voor het feit dat de excellente pizza’s van de Appie vrij plotseling hadden plaatsgemaakt voor verantwoorde kliekjes van televisiekok Hugh Fearnley-Whittingstall. Maar moest ik niet nog even wachten? Wist ik wel zeker dat deze vrouw de ware was? Ja, ik wist het wel zeker en ja, zij wist het ook wel zeker. Maar we waren zo objectief als een Facebook-post.

Ik dacht: ik kan ze natuurlijk ook met elkaar laten kennismaken zonder te laten blijken dat we een setje zijn. Toen ik een weekendje met mijn kinderen op de camping was, nodigde ik mijn vriendin uit voor een gezamenlijk dagje strand. Er gingen nog meer vrienden mee die nieuw waren voor mijn kinderen. Ik dacht: het valt niet op. Samen met mijn dochter (4) haalde ik mijn vriendin op van het station en ik begroette haar onschuldig met een kus op de wang. Even later maakte ik de fout haar zomaar nog een kus te geven. Mijn dochter vroeg waarom.

Open kaart spelen dan maar. Mijn ex besloot ik als eerste te melden dat ik ‘iemand had ontmoet’, zodat ze het niet van de kinderen zou horen. Ze reageerde opgetogen en was oprecht blij voor mij, of ze deed alsof, wat in beide gevallen bewonderenswaardig is. Ik had ook eigenlijk niet anders verwacht. Mijn ex en ik hadden inmiddels een prima verstandhouding. We dronken liever een kop koffie samen dan elkaars bloed, zoals je bij andere exen wel ziet.

Tekst loopt door onder afbeelding. 

Beeld Esther Aarts

Een abstract begrip

Toen mijn zoontje (7) aan tafel toevallig begon over verliefde klasgenootjes, vertelde ik dat ik ook verliefd was. Ze raadden meteen op wie. Zo zie je maar, kinderen hebben alles feilloos in de gaten. Ze haalden hun schouders op, het was geen nieuws voor ze. Het is tenslotte een abstract begrip.

Vanaf dat moment waren we twee zondagen per maand met z’n vieren. Minecraften, kinetisch kleien, elastieken armbandjes en popliedjes uitbeelden in gebarentaal, absurde bezigheden voor een volwassen vrouw zonder kinderen, gesneden ontbijtkoek voor mij. Gelukkig vond ze het wel best.

Terwijl mijn zoontje de kat uit de boom keek, was mijn dochters motto ‘hoe meer zielen hoe meer vreugd’. Als mijn vriendin op bezoek was, vroeg mijn dochter of ze ook bleef eten. En toen ze bleef eten, of ze bleef logeren. Mijn dochter vertelde dat ze een heel grote slaapkamer had en dat mijn vriendin er wel bij paste. Toen die daadwerkelijk een paar nachten was gebleven (in mijn kamer dan, dat was volgens papa toch ‘handiger’), vroeg mijn dochter of vriendin ook af en toe bij mama wilde gaan logeren, anders was het niet eerlijk.

Toen we op een dag met z’n vieren Artis uitliepen, kwamen we op het idee het appartement van mijn vriendin te laten zien, we waren nu toch in de buurt. Mijn dochter kon nauwelijks geloven dat ze daar helemaal alleen woonde. In haar wereldbeeld woonde je ofwel bij je ouders, ofwel bij je partner. Alleen wonen leek haar maar niks. Ze kon beter bij ons intrekken. Mijn zoontje keek daar inmiddels ook naar uit. Hij wilde er graag een stiefmoeder bij hebben, alsof hij daarmee weer een medaille had behaald. Maar hij vond dat dat pas gold vanaf het moment dat ze echt bij ons inwoonde.

De verhuizing hebben we over een paar maanden verspreid, zodat de kinderen (5 en 8 inmiddels) er beetje bij beetje aan konden wennen. Als het zo uitkwam, namen we een doosje of meubeltje mee in de auto en pasten we de inrichting aan op haar spullen en wensen. Een hanglamp hier, een bankje daar en eindelijk wat plantjes. Het huis wisselde stilletjes van seizoen. Alleen in mijn slaapkamer kwam er een gigantische klerenkast bij, een rotswand die je moeilijk kon ontgaan.

Tekst loopt door onder afbeelding. 

Beeld Esther Aarts

Parttime stiefmoeder

Nu was mijn vriendin officieel parttime stiefmoeder, een rol die ze invulde door mijn kinderen te helpen het stof af te blazen van hun boeken, bordspellen en knutsel- etui. Overigens heeft ze altijd moeite gehad met de kwalificatie ‘stiefmoeder’. Ze voelde zich helemaal niet een soort moeder, eerder leidster op een kinderkamp - iets dat ze veel had gedaan. En ook mijn zoontje wilde dat woord niet meer gebruiken. Maar dat kwam door de gebroeders Grimm.

De term paste ook eigenlijk niet bij de positie die ze had ingenomen. Ze heeft zich van meet af aan vriendschappelijk opgesteld, niet als surrogaatmoeder. Ze ziet zichzelf niet als verzorger, vindt een extra opvoeder ook niet nodig.

Ze erkent het belang van een goede relatie tussen mij en mijn ex. Ze is niet jaloers, ook niet op mijn aandacht voor de kinderen.

Het leven ging over rozen. Mijn zoontje noteerde in een vriendenboekje achter ‘moeder’ behalve de naam van mijn ex tussen haakjes ook die van mijn vriendin. Hij had haar helemaal geaccepteerd. Als ik voor hij ging slapen ging voorlezen, wilde hij steevast dat zij erbij kwam zitten, ‘anders mist ze een stuk’. Ook mijn dochter had het verleden achter zich gelaten. 

Toen ze aan tafel eens iets over opa vertelde, de vader van mijn ex, vroeg ze halverwege haar verhaal aan mij ‘ken je hem?’. Als ik op feestjes mijn vriendin met haar vrienden hoorde praten, merkte ik dat ze trots over mijn kinderen sprak. Als ze online kleren had gekocht, bleek er ook iets leuks voor de kinderen bij te zitten.

Tekst loopt door onder afbeelding. 

Beeld Esther Aarts

Gezagspositie

Het venijn zat ’m in de staart. Ongemerkt had zich nog een verandering voltrokken. Ook al had ze geen moederrol, mijn vriendin was wel net als ik grenzen gaan stellen, huisregels gaan handhaven, toezicht gaan houden. Ze had naast mij een gezagspositie ingenomen. Ons huis was immers ook haar huis geworden. En mijn dochter reageert op autoriteitsvertoon met verzet, dat was op zich niks nieuws.

Het verzet was grillig, maar uitte zich sterker als ze een paar dagen bij haar moeder was geweest. Ze kon urenlang tekenen en knutselen met mijn vriendin en dan toch ’s avonds niet naast haar willen zitten tijdens het eten. Ze konden gezellig samen een bananencake bakken en als mijn vriendin dan om haar lachte, had zij het gevoel dat ze uitgelachen werd. Op onvoorspelbare momenten deed ze vijandig tegen mijn vriendin en bekeek ze haar met een argwanende blik.

Zo ging dat tijdenlang door. Toen mijn dochter zeven werd en we besloten bij mijn ex friet te gaan eten, vroeg ze mij of dat alsjeblieft zonder mijn vriendin mocht. Mijn nee was resoluut. Het was haar feestje en zij mocht bepalen wat we gingen eten, maar ze kon mijn vriendin niet tot persona non grata maken.

Toch heeft mijn dochter haar zin gekregen, doordat mijn ex zich achter haar schaarde. Als het haar grote wens was om net als vroeger weer eens met enkel haar ouders en haar broer te eten, dan was dat een legitieme wens, vond mijn ex. Ik dacht: het wordt er in elk geval niet gezelliger op als ik voet bij stuk houd. Mijn vriendin bleef in tranen thuis.

Een goed teken

Hierna is mijn dochter wat bijgedraaid. Ik merkte dat ze meer over dingen ging nadenken. Toen we een keer langs een reiger fietsten, vroeg ze: ‘Weet een reiger dat hij een reiger is?’ Ook haar eigen leven leek ze te overdenken. Ze werd wat milder. Ze had het zo slecht nog niet. Toen ze ’s nachts een keer een ‘nachtmerrie’ had en ik haar niet had horen roepen, kon mijn vriendin haar zonder problemen troosten.

Bij tijd en wijle heeft mijn dochter nog even haar bokkenpruik op en ziet ze eruit als een puber. Prima. Je mag in dit land vrij demonstreren en dat geldt ook voor mijn dochter. Er staan genoeg tedere momenten tegenover. Soms noemt ze mijn vriendin per ongeluk ‘mama’ en ook mijn ex wordt bij haar thuis weleens aangesproken met de naam van mijn vriendin. Ik zie het als een goed teken. Ze zijn blijkbaar in hetzelfde groepje ingedeeld in haar geheugen. (Als ik hun namen zou verwisselen, zou het een minder goed teken zijn.)

Kort na haar verjaardag kwam trouwens de Sint in het land. Pakjesavond werd traditiegetrouw gevierd bij opa en oma thuis, de ouders van mijn ex. Ze nodigden ook mij en mijn vriendin uit, want zo zijn ze, no hard feelings. Het toeval wilde dat mijn vriendin die dag ziek werd. Zo zat ik ineens in een situatie die in niets afweek van vele voorgaande jaren. Mijn ex-zwager begon me ermee te plagen. Hij stootte me aan en zei: “Het was allemaal maar een droom, die nieuwe vriendin van je.”

Gelukkig had ik ook voor mijn vriendin een cadeautje gekocht en in de jutezak gestopt. Toen dat pakje eindelijk tevoorschijn kwam, hield ik het tegen me aangedrukt als een peuter zijn knuffel. Ja, daar stond echt haar naam. Ze bestond echt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden