Paolini wint en geniet: Dit is wielrennen

Natte westenwinden gieren van venijn in Gent-Wevelgem en zorgen voor spektakel

Niki Terpstra zag tussen Gent en Wevelgem renners vliegen. "Letterlijk vliegen", deed de Nederlandse coureur zijn verhaal in een tent bij de finish in Wevelgem waarvan maar de vraag was hoelang de grondankers het zouden houden.

Een storm raasde gisteren over de Vlaamse klassieker en maakte het daarmee tot een van de turbulentste en tegelijk boeiendste edities van de laatste jaren. Al waren sommige renners minder te spreken over de straffe condities.

"Het leek op een slagveld", likte Geraint Thomas zijn wonden. De Welshman was gebutst en stijf maar verder had Thomas van zijn buiteling in een sloot niets ernstigs overgehouden. De winnaar van de semiklassieker E3 Harelbeke van twee dagen eerder werd op het onbeschutte Vlaamse land door de rukwind opgepakt en in de berm gekwakt. Daar komt een fiets slecht uit de verf.

De compassie van de rest van de laatste strijders die in de finale het gevecht met de wind en met elkaar aangingen, was dan weer tekenend. De benen hielden zich na Thomas' val stil. Die van Terpstra, misschien wel de sterkste gisteren. Die van Sep Vanmarcke, de renner die zich opzichtig spaart voor de Ronde van Vlaanderen volgende week. Van Luca Paolini, de meest uitgekookte van het stel en die daarvoor werd beloond met de zege. En van Stijn Vandenbergh, Terpstra's wispelturige ploeggenoot.

Thomas kon alsnog bijsluiten. Zijn hulp, realiseerden de anderen zich, was hard nodig met de loodzware kilometers die nog in het verschiet lagen. Dat bleek ook Terpstra's geluk. De Nederlander reed lek op een normaliter dodelijk punt, tien kilometer voor de streep.

Maar dit bleek een koers met andere, eigen regels. "Ik heb dit zelf ook maar ene keer meegemaakt", poerde Amstel Gold Race-directeur Leo van Vliet in zijn geheugen. "Het zal de Ster van Bessèges zijn geweest." Van Vliet zat nu op uitnodiging veilig in een volgwagen. "Dit is niet leuk voor de renners maar levert wel een spectaculaire koers op."

Het is een spagaat waarin elke koersdirecteur wel een keer terechtkomt: wanneer is het moment dat je als verantwoordelijke een wedstrijd neutraliseert of staakt? "Er kon gewoon gereden worden", haalde Terpstra, tweede achter Paolini, zijn schouders op over de discussie of het voor de coureurs wel veilig genoeg was.

Op dat moment hadden van de 200 gestarte renners er zelf al 160 de brui aan gegeven en de condities als zwaar en gevaarlijk gewogen. Tourwinnaar Bradley Wiggins bijvoorbeeld wilde zijn afscheid in Parijs-Roubaix over een paar weken er niet voor riskeren en kneep in de remmen.

Met Wiggins' smeekbede om de koers te neutraliseren deed de organisatie niets, gaf eindverantwoordelijke Frank Hoste na afloop toe. "Wij hebben het geen moment overwogen. En er zijn altijd renners die willen doorgaan."

Paolini had het spektakelstuk voor geen goud willen missen, lachte de bebaarde Italiaanse winnaar. Waar 'natte westenwinden gieren van venijn', is de 38-jarige coureur in zijn element. Van Jacques Brel had Paolini nog nooit gehoord. Wel 'het kraken van het Vlakke Land'. "Dit is het échte wielrennen."

De gesel die vanaf de start over het peloton woei, liet al snel weinig meer over van een rustig gewaande prelude voor de Ronde van Vlaanderen. Terpstra, plots kanshebber komend weekeinde omdat de grote tenoren Boonen en Cancellara geblesseerd thuis zitten, zat meteen al in de verkeerde waaier, bekende de winnaar van Parijs-Roubaix van verleden jaar. "Het was van meet af aan knokken om voorin te blijven."

Toch zag Terpstra zijn kansen groeien met elke sprinter die er afwaaide. Gent-Wevelgem is normaliter een spurterskoers, nu werd het er een voor de renner die het best kon balanceren. En voorin kon Terpstra ook nog rekenen op zijn ploeggenoot Vandenbergh bij Etixx-Quick Step. Zijn moraal bloeide nog eens extra op.

Van dat opgewekte gevoel was weinig meer over toen Terpstra in de finishstraat op adem kwam. Wezenloos staarde hij met een bemodderd gezicht voor zich uit.

Terpstra had uiteindelijk geprobeerd het gat met Paolini zelf maar te dichtten omdat zijn ploeggenoot Vandenbergh geen werk meer wilde verzetten.

De Belg reed hem na de streep voorbij, richting teambus. Stoïcijns, zwijgend. Hij blikte niet op of om toen Terpstra om uitleg vroeg. Het onbehagen vanwege de absentie van de absolute kopman Boonen kon niet treffender in beeld worden gebracht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden