Palingsoap

Trouw gunt beginnende schrijvers een plek in de krant. De eerste is Yolanda Breuer (51) uit Monnickendam. Zij verwent de bouwvakkers in haar huis met koek en pistoletjes haring.

Dit is een van de 460 inzendingen rond het thema ’Mijn wortels’. Het nieuwe thema luidt: ’De wachtkamer’. Mee doen kan via www.trouw.nl/schrijf.

Om half zeven ’s morgens voorziet mijn man onze pubers van broodjes en yoghurtjes, en heeft hij voor de bouwlui kannen koffie gezet. Hij waagt het zelfs om te fluiten. Het is mij te druk, te vrolijk, vooral te vroeg voor een invasie van Volendamse bouwvakkers. Maar ja, ik ben Indisch. Ik speel schijnheilig het gastvrije, montere vrouwtje; ik heb zelfs eyeliner op om half zeven. Maar het dient een doel. Niemand mag weten hoezeer dit alles mij van mijn stuk brengt. Hoe ontheemd ik mij voel in mijn eigen huis. Zodra de mannen met hun cement-stappers ons huis binnenwandelen, verandert mijn vertrouwde omgeving in de set van een heuse Palingsoap. Zonder ondertitels versta ik Volendams amper, Jan Smit des te beter. Dankzij de gettoblaster van de tegelzetter.

Bij het bakkie bied ik drie soorten koek en cake aan. Voor de lunch pistoletje haring, soms een sateetje. Mijn Friese lief vond mijn overdaad aanvankelijk overdreven, maar boterhammen met pindakaas in een trommel? Dat vindt hij inmiddels ook sneu. Als ik na nog geen week ons verveloze huis in een waar paleisje zie veranderen, de mannen dagelijks uitkijken naar mijn lunch, staan we inmiddels op zeer goede voet met elkaar. Zelfs de stugge metselaar maakt me een compliment: „Je spreekt hartstikke goed Nederlands hoor. Je hoort het bijna niet meer.”

Sja, weet hij veel. Ik ben hier geboren. Zijn accent klinkt gezellig zangerig, Volendams.

Maar tuurlijk ben ik anders. Ik kijk nooit op mijn horloge als iemand een drankje aanbiedt . Dat doet men hier wel. „Nou nee geen koffie, het is tijd voor thee.” Alcoholische versnaperingen? Dan kijkt men nog langer naar de klok. Een koud biertje nuttig je op gezette tijden. Liefst hanteert men nog de kalender erbij, want de dag maakt ook verschil. Donderdag hoort een beetje bij het weekend, op maandag doen we niet al te dol met drank.

Maar heimelijk ben ik best jaloers op al die vastigheid. De elektricien heeft een broer bij de plaatselijke fietshandel, een dochter bij de groentenboer, ga zo maar door. De helft van de fanfare bestaat uit nichten, neven of aangetrouwd spul. Om sip van te worden. Ik wil ook wortels! Mijn familieleden zijn allemaal zoek of onbekend. Mijn vader heeft zijn ouders niet gekend. Een paar verbleekte foto's uit Nederlands Indië, onze familiegeschiedenis past in een plastic tasje.

Terwijl er druk gehamerd, geboord en gekit wordt om me heen, besluit ik mijn rap af te schrijven. Ik moet 'm uitvoeren als 'Indische taaaante'. Het accent nadoen met de dikke D(ee) kost me geen moeite. De kalender zegt dat ik 50 ben, en ook raden mijn pubers het af. Je bent te oud om te rappen! Ik doe het toch. Ga gewoon het podium op. Een gekke, ouwe Indo in een keurig Hollands koor. Mijn roots laten zien.

„Nog koffie mannen?”

't Blijft even stil. Ik zeg dat onze klok een kwartier voor loopt.

Dan kan 't wel. Nog net. Voor mezelf maak ik een bamisoepje. Lekker pedis.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden