Pal na 'Beijing' stort netwerk in/Internationale vrouwensamenwerking hoeft van Melkert niet meer

DEN HAAG - Het is nog maar negen maanden geleden. Zijn reis naar de wereldvrouwenconferentie in China, met daarbij Nederland als een van de succesvolle hoofdrolspelers, moet minister Melkert nog vers in het geheugen staan gegrift. Toch lijkt hij niets meer te willen weten van internationale (vrouwen)samenwerking. Want het gevolg van zijn nieuwe emancipatieplannen is ondermeer dat vrouwenorganisaties die zich op mondiale samenwerking richten, nergens meer terecht kunnen voor ondersteuning.

De jaren vóór 'Bejing' steunden zowel minister Melkert als collega Pronk enthousiast organisaties die solidariteit en samenwerking met vrouwen in andere delen van de wereld op 'grensoverstijgende' terreinen als milieu, armoede of mensenrechten wilden integreren in de Nederlandse vrouwenstrijd.

Uit de gisteren uitgelekte definitieve versie van Melkert's voorstel voor de toekomstige financiering van emancipatieactiviteiten blijkt dat mondiaal gerichte organisaties van hem geen geld meer zullen krijgen. Zij mogen in de toekomst uitsluitend aankloppen bij hun 'vakdepartement' buitenlandse zaken. En dat departement heeft nou juist kortgeleden - op verzoek van de Kamer - besloten dat zijn subsidiegeld onder geen beding meer mag worden besteed aan Nederlandse organisaties.

Zoals gisteren reeds gemeld, stelt Melkert voor de subsidie aan alle grote vrouwenorganisaties op te heffen en per 1998 één nieuw instituut voor vrouwenzaken op te richten, waar alleen professionals werken. Het instituut wordt gesubsidieerd voor strategieontwikkeling en innovatie. De eerste tijd krijgt het instituut apart geld voor ondersteuning van zwarte, migranten- en vluchtelingen-(zmv)-vrouwen, maar op den duur moeten zij geïntegreerd zijn in het werk.

Kern van het voorstel is aan de ene kant een 'uitzuivering' tussen vrijwilligers in de beweging, professionals en de overheid. Want de onderlinge relaties en verantwoordelijkheden zijn volgens de minister te onzuiver geworden. Hij heeft ook kritiek op te weinig 'doeltreffendheid' van vrouwenactiviteiten en vindt veel vrouwenorganisaties te kleinschalig. “Daarbij is sprake van overlapping van producten... Ook krijgen nu belangenbehartiging en lobby een te zwaar accent”, schrijft de minister in zijn concept-brief aan de Kamer.

“Het nieuwe instituut staat onafhankelijk van maatschappelijke organisaties en overheid en zal de enige zijn die institutionele subsidie ontvangt op basis van gecöordineerd emancipatiebeleid”, aldus Melkert. De vrouwenbeweging, als bijvoorbeeld de Nederlandse vrouwenraad of het project Aissa (van zmv-vrouwen) kan dus niet meer bij hem terecht, behalve voor kortlopende projecten.

Vrouwenorganisaties rondom een bepaald thema moeten het proberen op het betreffende vakdepartement. In zijn voorstel aan de Kamer zegt Melkert overigens niets over wat hij zal doen om zijn collega-ministers aan te sporen om hun verantwoordelijkheid voor emancipatie ook op te pakken. Uit recente onderzoeksrapporten blijkt dat géén enkele collega staat te springen om vrouwenbeleid te integreren in zijn of haar departement en dat geen enkel minister zich houdt aan de kabinetsafspraak dat emancipatie 'facetbeleid' zal zijn. Voor bespiegelingen over hoe hij in de toekomst zijn taak als emancipatieminister vorm zal geven, verwijst Melkert naar nog te verschijnen nota's en evaluaties.

Hoewel de minister schrijft dat de vrouwenbeweging 'zijn overwegingen tot vernieuwing' steunt, werd gistermiddag op een drukbezochte bijeenkomst bij de Emancipatieraad een felle aanval op de plannen geopend. Tientallen organisaties ondertekenden een spoedbrief aan de Kamer waarin om een extra hoorzitting over de plannen wordt gevraagd. Vernieuwing okee, is de gedachte, maar over de subsidies aan bestaande organisaties kan pas worden gedebatteerd als er een echte evaluatie van hun werk heeft plaatsgevonden.

In Cobly gaan meisjes bijna nooit naar school. Moeders willen dat vaak wel, maar de meeste vaders zien het nut niet in van de extra schoolkosten voor een dochter. Bovendien maken onderwijzers, die veelal gedwongen in zo'n afgelegen gebied zitten en ongemotiveerd zijn, vaak seksueel misbruik van de meisjes. Veel ouders zijn terecht bang voor een 'zwangerschaps'- in plaats van een schooldiploma.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden