Pakkende thema's en gedreven solo's bij Steps Ahead

AMSTERDAM - Nog even en de begin jaren zeventig uit de combinatie van jazz en popmuziek ontwikkelde fusion is net zulke museummuziek als de bebop uit de jaren vijftig. In beide gevallen gebeurt er al jaren weinig bijzonders meer - een paar uitzonderingen daargelaten.

In de fusion is het sinds het verscheiden van Weather Report, halverwege de jaren tachtig, treurnis alom. Brecker Brothers, Spyro Gyra en Steps Ahead, veel meer is er niet. En wat zij gezamenlijk produceren, doet verlangend terugkijken naar wat er zo'n twintig jaar geleden onder het toen gehanteerde kopje 'jazzrock' gebeurde: John McLaughlins Mahavishnu Orchestra, Chick Corea's Return To Forever, Herbie Hancocks, Weather Report (de band van Joe Zawinul en Wayne Shorter), en natuurlijk de electrische formaties van Miles Davis, waarmee alles begon. Dat was pas spannende, baanbrekende muziek.

Maar het is het heden wat telt. En in dat heden concerteerde Steps Ahead dinsdag en woensdag in het Amsterdamse Parker's. Dat de zaal nagenoeg uitverkocht was, doet niets af aan het feit dat een groep van dit kaliber natuurlijk in een veel grotere zaal had moeten staan. Blijkbaar heeft de algemene malaise in de fusion ook haar weerslag op het publieksbereik.

Steps Ahead is de groep van vibrafonist Mike Mainieri. Onder diens leiding is de groep in bijna vijftien jaar gegroeid tot een goed geoliede machine, die garant staat voor een wervelende show. Ook in Parker's gebeurde dat dusdanig, dat de crisis in de fusion even werd vergeten.

De dagen dat Mainieri zich gesteund wist door supertalenten als gitarist Mike Stern en tenorsaxofonist Michael Brecker zijn allang voorbij. Maar ook de huidige bezetting mocht er zijn. Pianiste Rachel Z hoort al wat langer tot de Mainierigetrouwen. Nieuwkomers zijn tenorsaxofonist Donny McGaslin, basgitarist Reggie Washington en slagwerker Clarence Penn. McGaslin was de nieuwe ster met een vervaarlijke sound, met woeste Hans Dulfer-achtige uithalen.

Vreemde eend in de bijt is en blijft de vibrafoon van de leider. In het groepsgeluid voldeed het zonder meer; als solo-instrument klonk het te vaak te zoetig. De meeste van Mainieri's solo's zwakten de muziek af en gaven het een weeige bijsmaak. Stilistisch zwalkte de groep tussen pure fusion en ontspannen mainstream jazz, met een hoofdrol voor de piano van Rachel Z. Op haar best was de groep in uptempo-nummers als 'Yin Yang' 'Taxi' en 'Okapi'. Pakkende thema's, geraffineerde tempo- en spannende maatwisselingen boden een geslaagde basis. Gedreven solo's deden de rest.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden