Review

Paddy Casey: goede melodieën werken als kinderliedjes

Paddy Casey is weliswaar niet geboren als troubadour, maar toch heeft de jonge zanger-gitarist zijn halve leven door Ierland gezworven. Wat anders had hij in een Amsterdams café kunnen bestellen dan een glas rode wijn? Ook de zwierende sigaret staat hem goed, al verschijnt er een krasje in het beeld van de ervaren avonturier als hij die sigaret per ongeluk bij het filter aansteekt.

De 25-jarige Casey zit inmiddels veilig bij platenmaatschappij Sony. Van zijn debuutalbum 'Amen (so be it)' zijn in Ierland ruim 50000 exemplaren verkocht. Casey trekt volle zalen met zijn akoestisch getinte songs, die door de Britse krant The Times als 'magisch' worden omschreven. Maar het duurde even, voor hij zover was.

Casey was dertien toen hij een gitaar kreeg en op straat liedjes begon te spelen. ,,Toen mijn ouders duidelijk maakten dat ze het daar niet mee eens waren, besloot ik huis en school te verlaten. Ik wilde gewoon muziek maken.'' Ging dat zo nonchalant eenvoudig als het klinkt? Casey: ,,Natuurlijk heeft Ierland schoolwetten die moeten verhinderen dat kinderen thuisblijven. Maar desondanks zwerven er veel tieners rond. Vaak hangt het af van de ouders: sommigen maken zich voortdurend zorgen, terwijl anderen, zoals die van mij, er op vertrouwen dat het in orde is. Ik hield van die vrijheid: andere kinderen moesten om acht uur naar huis, ik kon doen wat ik wilde.''

Dat betekende veel optredens in cafés en op straathoeken van Dublin en de havenstad Galway. ,,Na sluitingstijd en bij voetbalwedstrijden verdiende je soms een paar honderd gulden in een uur.'' Casey reisde een tijd lang door Ierland zoals Rémi ooit door Frankrijk, geen harp maar gitaar over de schouder, en niet met een troep honden maar met bevriende muzikanten. ,,We leerden elkaar gitaarspelen en namen songs van elkaar over: Nina Simone, Jim Morrison, John Martyn en Otis Redding.'' Al die muzikale meesters verstoppen zich volgens Casey ergens in 'Amen', en worden bedankt in het cd-boekje, net als de vriendelijke mensen die thee voor de reizigers maakten.

Op een moment voelde Casey hoe de eerste eigen nummers zijn hoofd binnenwandelden. ,,Soms zijn zinnetjes sterk genoeg om een liedje te beginnen, zoals 'Sweet suburban sky' of 'I've got this ancient sorrow'. Ik hoef dan alleen nog uit te leggen wat ik precies bedoel.'' Na de tekst komt de muziek. ,,Het is de kunst mezelf te verrassen. Goede melodieën werken als kinderliedjes, ze veroveren een plek in je hoofd en helpen zo een tekst te onthouden. Jaren later besef je wat je als kind gezongen hebt.'' Met die eerste songs kwam de angst voor het oordeel van het publiek. ,,Bij optredens deed ik alsof mijn muziek van een ander was. Als iemand een nummer goed vond, lachte ik stiekem, soms bekende ik het zelf geschreven te hebben.''

Maar dat het om misplaatste bescheidenheid ging, werd duidelijk toen Paul McGuiness en Susie Smith -managers van U2 en PJ Harvey- Casey met zijn mannelijke Tracey Chapman-stem hoorden zingen en hem een contract aanboden. In twee weken tijd werd een cd opgenomen ('toen was het goed - Amen, so be it') en dankzij de voorprogramma's bij Elliot Smith, de Pretenders, Blondie, Dr John en REM groeide zijn faam.

De verovering van de wereld ligt net om de hoek, beweerde muziektijdschrift Melody Maker. ,,Het einddoel? Het zou mooi zijn als ik over de wereld kon reizen om meer mensen mijn muziek te laten horen. Maar tegelijk denk ik aan mijn vrienden, met wie ik vanavond in een kroegje in Dublin heb afgesproken. En bovendien mis ik mijn vierjarige dochtertje Saorise. Nee, voor haar zing ik geen kinderliedjes. Ze houdt meer van Ricky Martin en Britney Spears. Misschien moet ik haar eens gaan opvoeden.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden