p.s.

Zelf was Leo Blair lid van de Conservatieve Partij, maar hij was trots toen zoon Tony premier werd voor Labour
Toen hij geboren werd als buitenechtelijk kind van rondreizende variété-artiesten, leek zijn toekomst hachelijk. Toch werd hij een succesvol jurist en bovendien vader en inspirator van een van de succesvolste premiers van Groot-Brittannië, Tony Blair.

Leo Blair, die 16 november overleed als 89-jarige, was zelf van de Conservatieve Partij, maar hij was er trots op dat zijn zoon Tony snel opklom tot partijleider van de Labour Party. Nadat Labour de verkiezingen van 1997 had gewonnen en Tony premier werd, zwichtte Leo en werd ook lid van Labour. Zelf zei hij dat hij dat deed omdat de Conservatieven de spoorwegen hadden geprivatiseerd.

Hij was een selfmade man. Zijn biologische ouders konden niet voor hem zorgen en drie maanden na zijn geboorte kwam hij terecht bij kinderloze pleegouders, William Blair, arbeider op een scheepswerf in Glasgow, en Mary, een gedreven socialiste. Toen hij twaalf was wilden zijn biologische ouders hem terug hebben, maar zijn pleegmoeder dreigde zelfmoord te plegen als ze hem zou verliezen en Leo weigerde haar te verlaten.

Leo Parsons, zoals hij toen nog heette, groeide op in een arbeiderswijk van Glasgow. Op z'n 14de ging hij van school en werd actief voor een communistische jeugdorganisatie. Hij was loopjongen op de redactie van de communistische krant The Daily Worker.

Tijdens zijn militaire dienst in oorlogstijd klom hij op tot officier en hij veranderde radicaal van politieke kleur: hij werd lid van de Conservatieve Partij. Ook wisselde hij zijn achternaam Parsons in voor die van zijn pleegouders, Blair.

Zijn pleegmoeder schreef aan zijn biologische moeder dat Leo was omgekomen in de oorlog.

Hij vestigde zich in Edinburgh, trouwde en volgde een studie rechten. Met zijn bul trok hij met vrouw en Tony en zijn broer naar Australië als universitair docent in de rechten. Later was hij in Engelse stad Durham docent en ook advocaat.

Daar ontwikkelde hij ook politieke ambities. Hij klom op in de lokale Conservatieve Partij. Maar zijn campagne om kandidaat van de Conservatieven te worden voor de parlementszetel van de stad Durham werd afgesneden door een hartaanval. Hij had drie jaar nodig om weer te leren spreken en lopen.

Ondertussen probeerde hij zijn zoon Tony, die een hekel had aan zijn kostschool, te motiveren om door te bijten. Dat lukte uiteindelijk en Tony ging, net als zijn broer en zuster, rechten studeren. Tony raakte ook besmet met het politieke virus, met alle gevolgen van dien. Hij zou zijn makkelijke stijl van spreken van zijn vader hebben geërfd.

Toen Tony premier werd, schreef vader hem in bibberend handschrift een felicitatiebrief die hij ondertekende met 'je liefhebbende Pa'. Een medewerker in de ambtswoning stuurde hem een formeel bedankbriefje terug, met als aanhef 'Geachte heer Pa'.Frans Dijkstra

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden