Massiel

Massiel 2

Discussiestijl Hendrikse

Ich bin ein Hollünder

Samen vieren hoeft niet

Planken in Deventer

Massiel

In Trouw van 6 mei wordt in het artikel ’Franco beroofde Cliff Richard in 1968 van zege op Eurovisiesongfestival’ gesuggereerd dat Massiel een man is. Het songfestival van 1968 werd evenwel gewonnen door de zangeres Massiel (zie oude en nieuwere opnames van haar op You Tube).

Jan Bruinsma Roosendaal

Massiel 2

Franco heeft in 1968 het Eurovisie songfestival gemanipuleerd, meldde Trouw dinsdag. Ten nadele van Cliff Richard die ’Congratulations’ op de tweede plaats zag eindigen. Los van de waarheid van dit bericht staat er een onjuistheid in het artikel. Het winnende liedje was ’La la la’ van Massiel. Maar de schrijver zet Massiel neer als zanger! Massiel is echter een vrouw. Geboren als María de los üngeles Félix Santamaría op 2 augustus 1947.

In 1968 zou de gerespecteerde zanger Serrat het nummer vertolken in Londen. Hij weigerde het in het Spaans te zingen waardoor de organisatie inderhaast op zoek ging naar vervanging. Massiel was toen al redelijk bekend dankzij de serie ’Noche del sábado’ en de film ’Codo con codo’. Haar zangnummer ’Deja del flor’ uit de film was al een bescheiden hit geweest.

Toen de 20-jarige Massiel gevraagd werd, was de zij op tournee in Mexico. Inderhaast werd ze naar Londen gevlogen, het lied ingestudeerd en de jurk uitgekozen. Men kan erover discussiëren of het Serrat-nummer had mogen winnen, persoonlijk denk ik van wel. Alleen al omdat ’La la la’ met zijn tempowisselingen en Spaanse touch interessanter is dan de lompe beatpastiche van Richard.

Massiel heeft in de jaren zeventig nog regelmatig platen uitgebracht maar is nooit een Spaanse superster geworden. In de jaren negentig acteerde ze in Spaanse tv-series.

Bas de Koning Hilversum

Discussiestijl Hendrikse

Voor alle duidelijkheid vooraf: ik ben actief lid van de Koorkerkgemeenschap in Middelburg en ik heb geen probleem met Hendrikses theologie; wél met de manier waarop hij daar publicitair mee omgaat. Als liefhebber van het zwartepietenspel is hij er opnieuw in geslaagd zijn gele kaart door te spelen aan anderen: zijn kerkenraden en zijn classes, blijkt uit het artikel in de Verdieping van 7 mei.

Dat de discussie over zijn geschrift grimmig wordt, kan ik beamen. Zo lees ik in het Middelburgs Kerkblad van mei dat de voorzitter van de kerkenraad het optreden van de classis associeert met de inquisitie en met de onthoofding van Johan van Oldenbarnevelt. Zwaar geschut, dunkt me. Ik kijk dan ook anders aan tegen de gespreksvoorwaarden van de classes: het getuigt van respect, dat ze eerst in alle vertrouwelijkheid het gesprek met betrokkenen aangaan alvorens tot een publiek oordeel te komen. Het is niet in orde, de integriteit van de classes bij voorbaat met een sneer naar de orthodoxie in twijfel te trekken.

Dit is een bekend patroon in Hendrikses wijze van discussiëren. Hij straalt in de media een en al openheid uit. Maar wie zijn gespreksmethoden en benadering van critici (Volzin 2 mei 2008) kent, weet beter.

Zo te zien stevenen we nu af op de rel waar hij in zijn interview met Trouw op 4 september 2007 al zei op te hopen. Dat zijn kerkenraden aan dit succes bijdragen door zich voor zijn karretje te laten spannen, is teleurstellend. Ik voorspel dat hij ook deze discussie niet zelf gaat voeren, laat staan met open vizier. Hij kijkt wel uit.

Wim Wattel Middelburg

Ich bin ein Hollünder

Ronald Sörensen, fractievoorzitter van Leefbaar Rotterdam, schrijft in Trouw over Marokkanen die in de Tweede Wereldoorlog in het Franse leger dienden: „Marokko bestaat pas sinds 1956 * De Fransen hebben hun koloniën * altijd als onderdeel van hun eigen land gezien. Soldaten die in het Franse leger vochten werden dus automatisch Fransen. * Het begrip Marokkaan, van toepassing verklaren op een soldaat uit de Tweede Wereldoorlog, is dus een anachronisme.” Briljante oplossing: een groep mensen formeel wegdefiniëren.

Dan kan ik Sörensen nog een handige tip aan de hand doen. Er zijn toch zoveel criminele Antilliaanse jongeren in Rotterdam, denkt hij? Niet waar, ze bestaan niet. De Antillen horen bij het Koninkrijk der Nederlanden, Antillianen zijn gewoon Nederlanders. Probleem opgelost.

Christiaan Roorda Utrecht

Samen vieren hoeft niet

Als Nederlander ben je niet moreel verplicht om aan nationale feestdagen deel te nemen, zoals briefschrijver Karel de Lange uit Baarn woensdag schreef. Op mij komt die gemeenschapszin beklemmend over, vooral omdat wij na al die eeuwen van wederzijdse beïnvloeding eerst en vooral Europeanen zijn. Zo eet ik veel liever spaghetti dan hutspot met klapstuk; Vondel en Mulisch geef ik graag cadeau voor Voltaire en Yourcenar. Mijn favoriete krant is de Neue Zürcher Zeitung.

De Europese vlag en de val van de Berlijnse muur doen mijn hart harder kloppen dan ons knoestige volkslied en die oude oorlog tegen Spanje. Voor het behoud van het Nederlands zal ik vechten, maar bij een hoofdstad denk ik eerder aan Parijs of Wenen. Wat mij betreft mag Máxima dan ook blijven.

Steven Surdèl Leiden

Planken in Deventer

Een mooie sfeerfoto van Vincent Jannink: de planken in Deventer bij de afvaartsteiger van voetveer ’Stokvis’. Maar met wateroverlast heeft het niets te maken. Het water staat er nog te laag om de hoge afvaartsteiger te kunnen gebruiken; de waterstand zit net tussen hoog en laag in. Met liefde wordt ook op die tussenmomenten voor de passagiers gezorgd.

Frans Corten Deventer

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden