Ovulerende hinde

Een uitspanning, beeldschoon gelegen. Zicht op zacht glooiend land. Maar wel naast de A50. We moesten schutkleuren dragen, en wandelschoenen.

Achter de uitspanning lag een stuk doodarme zandgrond. Heide, naaldhout.

Het Deelerwoud.

Natuurmonumenten waakte erover.

Het moest er wemelen van de dam- en edelherten, want ze werden al twaalf jaar niet meer bejaagd. Dat was ooit als een experiment begonnen, tegen de quotareguleringen in. Cijferfetisjisme, noemde de directeur van Natuurmonumenten dat. De directeur was er ook, op het terras van de uitspanning.

De hertenpopulatie was verdrievoudigd. En dat bleek tot nu toe niemand te schaden.

We kwamen voor de bronst. Wij van de media. Hoofdredacteuren van Landleven en Zin, redacteuren van Trouw en het Nederlands Dagblad, en een dame van het NOS Journaal, maar die droeg alleen een fotocamera bij zich.

De bronst dus. De paartijd.

Er waren er onder ons, onder wie ondergetekende, die dat nog niet hadden meegemaakt.

En bij Natuurmonumenten stimuleren ze graag de wildbeleving.

Mijn collega van Trouw had wel ervaring. Die had de bronst beleefd in de Oostvaardersplassen, het Hollandse wildmekka. 'Daar stond om de tweehonderd meter zo'n hert te burlen.'

De boswachters hielden nog een inleidend praatje, de kans om herten te zien was 99 procent, en toen was het zover. Opziener Jaap opende een hek en daar stapten we, verrekijkers botsend tegen de borst, vlakbij die snelweg het terrein binnen; een hobbelig veld met een langharig wild rund erin.

De snelweg bleef ons nog enige tijd begeleiden, akoestisch tenminste, maar daar had het wild geen last van, en bovendien was erover heen een wildwissel aangelegd, een ecoduct, zodat de dieren konden oversteken naar de veel uitgestrektere Veluwezoom.

We passeerden een stukje naaldbos, en bereikten de heide, die paars bloeide, met af en toe een zweefvliegtuig erboven. Jaap ging voorop en bleef af en toe plotseling staan om ingespannen door zijn kijker de verte in te turen. En waarachtig, tussen het geboomte buiten de heide schoot een hert weg. Maar daar bleef het bij. We stapten voort, ik hoorde hem tegen de noterende collega van het Nederlands Dagblad 'ovulerende hinde' zeggen.

Ja het werd een mooie wandeling, de zon scheen, bij Jaap stond het zweet op de rug, omdat hij te lang het fleece vest van Natuurmonumenten had aangehouden. We zagen nog een troepje edelherten een pad oversteken, richting snelweg, maar burlen of paren, nee. Misschien waren er intussen te veel herten en leed men onder een gebrek aan privacy.

Wel mochten we even het ecoduct oversteken, waar de blik zich opende op het weidse landschap van de Veluwe, onze eigen Serengeti. Een kudde hooglanders sjokte naar een waterpoel, aangeboden door Natuurmonumenten, om er verkoeling te zoeken.

We namen er foto's van, en bespraken hoe we thuis de kabels van de hoogspanningsmasten eruit zouden shoppen.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden