Opinie

Overtuigende zwanenzang van koeogige Miss Flowers

Een lief omaatje is Fran Waller Zeper zeker niet in het personage dat zij aan haar veelzijdige repertoire heeft toegevoegd: de honderdjarige filmdiva Miss Fay Flowers die in de naar haar genoemde voorstelling van Theatergroep Flint voor de laatste maal, maar wel op een intieme manier het publiek kennis laat maken met haar wereld.

Als zij lacht, breekt een waar heksengekrijs los; als zij huilt, is dat zonder tranen maar vol sidderende drift. Maar boven alles is zij zich aan het voorbereiden op de dood die, vindt ze, moet plaats vinden als een triomfantelijke galop op de Champs Elysées. Zij weet zelf het beste waaardoor zij in de film de top heeft bereikt: 'Ik heb mijn domme koeienogen omgevormd tot die blik'. Filmen doet ze al lang niet meer, want ze heeft consequent de 'moederrollen', en later de 'grootmoederrollen' geweigerd die haar alleen nog maar werden aangeboden. Nu slijt zij haar dagen op haar Miss Fay Flowers Estate in gezelschap van haar vroegere manager, Helmut Wolf (Felix Strategier) en de zwarte Caesar Stone (Frank Sheppard) die met donderende stem de nieuwsgierige toeschouwers onder de duim houdt. Ook de twee heren zijn stram en hoogbejaard en leggen regelmatig met een van pijn vertrokken gelaat de hand op de versleten lendenen.

Tot zover het fantasierijke script dat Felix Strategier en Fran Waller Zeper samen hebben geschreven en dat werd geregisseerd door Marja Kok. Nu klinkt de tekst als de zwanenzang van Flint dat in het nieuwe kunstenplan definitief zijn subsidie verloor, hoewel de groep ook vóór het uiteenvallen van de 'Gebroeders Flint' en het vertrek van Stef van den Eijnden regelmatig in zijn bestaan werd bedreigd. Maar misschien ziet Flint kans tenminste de wintervoorstellingen in De Roode Bioscoop aan het Haarlemmerplein nog een tijd voort te zetten; het is immers een van de aardigste tradities van het Amsterdamse theaterseizoen.

De voorstelling van deze winter moet zeker voor de helft geschreven worden op het conto van componist Paul Prenen, die 'Miss Fay Flowers' heeft getoonzet tot wat in feite een kameropera genoemd mag worden. In de rol van de derde intimus van de filmactrice, Jerome Goldstein, begeleidt hij op de piano de grotendeels gezongen tekst van het stuk. De dood en het verderf loeren vanuit alle hoeken van het knusse zaaltje naar de met kant en veren stralend opgedofte maagd, maar terecht heeft zij als motto de dichtregels van Dylan Thomas gekozen: 'Do not go gentle into that good night, Old age should burn and rave at close of day Rage, rage against the dying of the night'.

Het leek alsof Fran Waller Zeper met haar woede tegen het doven van het licht ook flink tekeer ging tegen een einde van Flint en dat klonk beslist overtuigend.

Deze week (behalve vanavond) nog in Amsterdam; tournee tot 31 mei.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden