Overrompelend als een kunstwerk

JEUGDTHEATER

Alice in Wonderland MAAS Theater en Dans ****

Aan het slot van de voorstelling draagt Alice in Wonderland een witte prinsessenjurk die zich langzaam opblaast tot een gigantische airbag. Hoog in de top zien we het blije, blonde hoofd van het meisje dat haar armen triomfantelijk in de lucht steekt. Ze heeft het schaakspel gewonnen, de wartaal ontcijferd en het ook nog geschopt tot koningin!

Het is een toneelbeeld om je vingers bij af te likken. De vormgeving van de familievoorstelling van MAAS Theater en Dans is één groot bewegend schilderij. Het verhaal komt wat minder goed uit de verf maar storend is dat niet.

Vormgevers Sanne Danz (decor) en Carly Everaert (kostuums) hebben zich uitgeleefd op de wonderlijke wezens uit het 19e -eeuwse verhaal van Lewis Carroll die hier een eigentijds uiterlijk krijgen. Het witte konijn is een roze danser die op een hoverboard tussen de uitbundig rood kostumeerde hoedenmaakster of de schaakfiguren in geometrische kostuums doorrijdt.

Dit alles op zacht-zwoele popmuziek van Djurre de Haan en zijn live spelende musici, die Alice op gevoelige momenten toezingen. Als ze haast verdrinkt in een zee van tranen of als ze praat met een zeurende mug, die klinkt als de snaren van een cello.

In deze versie is Alice geen tien, zoals bij Carroll, maar twaalf jaar. Ze is al bijna een tiener en lijkt haar wijd uitstaande blauwe jurk al lang ontgroeid. Hoofdrolspeelster Rosa van Leeuwen kijkt daarbij zó brutaal uit haar blauwe ogen dat je haar meteen in je hart sluit. Op haar lijstje van meest irritante vragen prijken de volgende drie bovenaan: Wie ben ik? Wat moet ik? Waar ga ik naar toe? Laten dat nu net de vragen zijn waar het in de meeste sprookjes om draait.

MAAS geeft hierop niet echt een antwoord. Het verhaal is een droom, waarin we de volwassenen die aan het begin de verjaardag van Alice vieren, in allerlei wonderlijke situaties en gedaantes terugzien. Zo is haar moeder ook de mysterieuze kat die steeds wegduikt, in een wolk van rook weer tevoorschijn komt en 'hallóó!' roept. Maar, hoe grappig ze ook zijn, die gebeurtenissen leren ons weinig over het groeiproces dat een twaalfjarige doormaakt. Het verhaal van Caroll sluit meer aan bij de fantasiewereld van een jonger kind.

De uitbundige vormgeving, het geestige spel en de absurde dialogen zijn echter zó overrompelend dat je anders gaat kijken. De scenes met de dansende schaakstukken tussen bewegende wanden of het absurde duo met een korte en een lange meneer op wielen zijn evengoed geschikt als kunstwerkjes op zich. Ze rijden als de wagonnetjes van een wonderlijke trein achter elkaar aan en je wilt ze geen moment uit het oog verliezen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden