Over smaak valt te twisten, maar het is vaak een uitgemaakte zaak Op eigen wijze kleur geven aan je eigen leven

'De smaak van Nederland', 21.00 uur, Ned. 3

Het zijn een paar van de niet-bekende Nederlanders die worden geportretteerd in de interessante televisieserie 'De smaak van Nederland' waarmee de RVU/Educatieve Omroep vanavond begint. Twaalf weken lang zullen elke woensdagavond korte portretten zijn te zien van landgenoten die op eigen manier kleur geven aan hun leven. De manier, waarop mensen dat doen zegt veel over hun denken, drijfveren en emoties.

Over smaak valt, in tegenstelling tot wat het gezegde ons wil doen geloven, best te twisten al is het voor de betrokkenen in de meeste gevallen een uitgemaakte zaak. Dat wordt na het zien van de eerste aflevering, die gaat over interieurs, al meteen duidelijk. Conny Lanza speelt in haar huis met kleuren en vormen. Niets gebeurt er zo maar. Zelfs de rozen die achteloos neergelegd lijken te zijn inplaats van in een vaas gezet vormen onderdeel van een woonstijl waarin het stoeltje uit 1912, dat de grootvader van de geportretteerde gebruikte in zijn foto-atelier, het prima doet bij meubilair uit recenter tijd.

Anthony Heymen is verslingerd aan de achttiende eeuw. De liefde voor die periode met fragiele meubelen en prachtige spiegels geeft hij vorm in zijn imposante huis. Zijn bibliotheek bestaat hoofdzakelijk uit antieke boeken. De ruggen ervan aanraken is voor hem als een massage.

Volgende week gaat het over huisdieren. Dat begrip moet je ruim nemen, want de prachtige paarden die Christien ten Haaf fokt moeten over de velden draven. Als je niet in paarden bent geinteresseerd ga je daar vast anders over denken als je haar raspaarden als balletdansers ziet zweven. Christien ziet haar ijveren voor het instandhouden van het Bedouinenpaard in hetzelfde vlak als de zaken waar het Wereld Natuur Fonds zich in groter verband voor inzet.

Henny Foeken heeft alles over voor haar Siameesjes. Zij fokt ermee en legt de belevenissen van haar poezen in vele foto's vast.

Deel drie gaat over muziek en hoe die het leven van mensen kan beheersen. Gerard van Rooy heeft een schitterend platenarchief van beroemde jazz-musici. In een apparaat dat op een doodkistje lijkt draait hij zijn zeldzame 78-toerenplaten. Zijn trots is een grammofoonplaat van zijn vader, zanger Theo van Rooy, die twee maanden voor de geboorte van Gerard overleed. De stem van Van Rooy sr. klinkt in deze opname van een van Mozart's werken nog steeds door.

Kees Kraakman is een echte operaliefhebber. Dat soort muziek kan hem tot tranens toe ontroeren. Hij is er zo mee vergroeid dat hij zegt soms in opera te denken.

In aflevering vier staat Hanni Nagelkerke centraal. Zij heeft een tuin als een sprookje waarvan zij intens geniet. Dat zij aan een rolstoel is gekluisterd belet haar niet er bij volle maan in de nachtelijke uren op uit te trekken. Want dan is haar tuin op zijn mooist. “Zoals de mens een aura heeft hebben planten er een”, is haar vaste overtuiging. Dat bomen, zoals veel Indonesiers beweren, een geest hebben wil er bij haar wel in. Als kijker raak je in de ban van haar verhalen als je je door Hanni Nagelkerke in tien minuten door haar domein laat rondleiden. Dat je kleuren als het ware kunt proeven; de vormen van erotiek die je in een tuin tegenkomt; de karakters, die bloemen en planten hebben. Als je haar hoort kun je begrijpen dat ze met haar tuin een liefdesverhouding heeft.

Kortom deze serie is een prijzenswaardig idee. Vier afleveringen zijn gemaakt, de acht volgende staan in de steigers.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden