Over rondemisters en vrouwenwielrennen

Ineens staan ze naast me, zondagochtend op de Markt in Maastricht: de rondemisters van de Amstel Gold Race. Twee goed gekapte jongens met een driedagenbaardje, precies zoals de wielrensters vroegen. Brede schouders: check. Billen: daar durf ik niet naar te kijken.

Ingo Douwma en Bruno Bobbink heten ze. Gekozen uit vijftienduizend mannen die reageerden op een oproep om op de Cauberg de winnares van de Amstel Gold Race voor vrouwen te mogen kussen. In een geinig filmpje vroegen een aantal Nederlandse toppers en koersdirecteur Leontien van Moorsel om twee mooie mannen met lekkere billen, brede schouders en goede kuskwaliteiten. Ik vond dat zo grappig, dat ik het direct deelde op de sociale media.

Maar Marijn, kreeg ik al snel als reactie. Vind je dit nu niet enorm seksistisch? Stel nou dat er gevraagd zou worden om rondemissen met mooie tieten en een lekkere kont - dat zou toch echt niet kunnen? Nee, dat zou echt niet kunnen. Maar reken maar dat rondemissen daar wel op geselecteerd worden. Rondemissen die doorgaans niet alleen de mannen, maar ook de vrouwen kussen. En daarvan vragen de meeste mensen zich nooit af of dat niet raar, laat staan seksistisch, is.

Rondemissen horen er nu eenmaal bij. Ik vind daar dingen van, ik heb er vaker over geschreven, maar de reacties die ik dan krijg zijn niet mals. Doe niet zo kinderachtig, het is gewoon leuk, ze doen geen vlieg kwaad en ze zijn toch fijn om naar te kijken. Klopt. Maar vrouwen als versiering gebruiken, daar ben ik gewoon niet zo van. Enkel voor het argument dat rondemissen nogal raar zijn in een vrouwenkoers kan het gros van de mensheid doorgaans wel makkelijk begrip opbrengen.

Dus eigenlijk was ik wel blij met de opmerkingen over het seksisme rondom de rondemister. Want dat toont meteen het seksistische van het hele fenomeen aan. Mensen gingen daar over nadenken, bleek, en de discussie ontspon zich dit keer op een luchtige en grappige manier, zonder dat mij meteen verweten werd dat ik een zure feminist ben. Ook wel eens fijn.

Maar nu we het er toch over hebben. Natuurlijk had ik afgelopen week liever meer aandacht gezien voor het feit dat het vrouwenwielrennen aan een historische week begonnen is: voor het eerst in de geschiedenis hebben de vrouwen óók een echt drieluik van klimklassiekers, met de Amstel Gold Race na veertien jaar terug op het programma, de traditionele Waalse Pijl op woensdag én volgend weekend voor het allereerst een vrouwen-Luik-Bastenaken-Luik.

Uiteraard had ik liever discussies gezien over het verschil in prijzengeld: 1100 euro voor Anna van der Breggen tegenover 16.000 voor Philippe Gilbert. Ik snap ook wel dat het logisch is dat vrouwen minder krijgen, omdat er in alle opzichten minder belangstelling voor hun koers is. Maar iets meer gelijkwaardigheid is toch wel het minste, zou je denken, al was het alleen maar om een signaal af te geven.

Over al die onderwerpen ging het dus niet, afgelopen week. Nu kun je daar enorm chagrijnig van worden. Maar mijn glas is halfvol. Er werd over het vrouwenwielrennen gepraat, over de Amstel Gold Race die zelfs in dat halve uurtje tv prachtig bleek, en over de gekke pakkies die de rondemisters, toen ze eenmaal mochten kussen, bleken te dragen. Als bijvangst, dat weet ik zeker, komen ook de andere onderwerpen steeds meer op de agenda.

En ter geruststelling van iedereen die rabiaat tegen objectivering van vrouw én man is: de rondemisters bleken zondagochtend, naast prima om naar te kijken, ook gewoon gezellige kerels.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden