Opinie

Over eeuwige jeugdliefde en ultieme wraak

Met wie praatte je net, vraagt de vrouw. Met niemand, zegt de man. Maar zij heeft toch echt stemmen gehoord en trekt, na een luchtige discussie, met een ruk de voordeur open. Amper heb je het tafereel in je kunnen opnemen, of in de direct volgende donkerslag verschijnt rechtsboven de tekst in beeld: 'een paar minuten eerder'. En zie je wat zich voor de beginscène heeft afgespeeld.

Het is een overrompelend begin van een voorstelling, die voortdurend in tijd verspringt. Zoals Harold Pinter in 'Bedrog' een driehoeksverhouding een extra lading geeft door deze vanaf het einde naar het prille begin terug te spoelen, zo heeft de Duitse toneelschrijver Roland Schimmelpfennig (1967) deze verteltechniek een nog dynamischer invulling gegeven. Voortdurend wordt in tijd vooruit en terug gegaan, soms een half uur, dan een paar minuten.

Het veroorzaakt een zekere suspense, aangenaam verwarrend in het begin, al gaat op den duur de verrassing eraf. Eenmaal eraan gewend vertaal je als vanzelf de sprongetjes heen en weer in een lineaire verhaaltrant. Dan heeft ook Schimmelpfennig heftiger middelen nodig om de spanning erin te houden. Zijn onderwerp is ernaar.

Een vrouw, Romy, komt 24 jaar na dato haar eerste grote liefde opeisen, want zong hij destijds niet voor haar de Beatles-song 'Love you for ever and ever'? Maar Frank is inmiddels mijlenver van die jeugdliefde verwijderd, is al jaren getrouwd, heeft een adolescente zoon en staat op het punt te emigreren. Toch prikkelt de vasthoudendheid van Romy hem en dat maakt zijn vrouw flink pissig.

Mooi is hoe de opgerakelde affaire wordt gespiegeld in de eeuwige liefde tussen zoon en buurmeisje, tot scheiding gedoemd door de komende emigratie. Als Schimmelpfennig deze verdubbeling scherper had uitgebouwd was 'De Vrouw van Vroeger' wellicht een topper geweest, een bij de keel knijpend drama. De schrijver echter verlaat het schijnbare realisme door Romy te laten transformeren in een klassieke tragedienne, die als een Medea haar geloochende liefde wreekt via zoon en echtgenote.

Het eindigt allemaal een beetje erg over the top en daardoor niet echt tragisch, wat de bedoeling was. Jammer, omdat voorstelling en enscenering zo mooi simpel zijn gehouden. Het decor van Tjallien Walma van der Molen schittert door eenvoud: vier haaks op elkaar gezette deuren, waarachter de personages voor allerlei onzichtbare handelingen verdwijnen, terwijl de eigenlijke toneelactie in de hal, de open ruimte ertussen speelt.

Prettig is ook de ingehouden regie van Theu Boermans, die de spelers stimuleert tot een verkwikkend naturel. Myranda Jongeling als echtgenote is ontnuchterend alert in plaats van domweg jaloers, Harry van Rijthoven sterk als de tussen trouw en avontuur twijfelende Frank, Thomas Cammaert een lekker irritant puberende zoon. Anneke Blok steelt de show met de lichte hysterie in ogen en stem, die haar Romy tot een deerniswekkend en tegelijk verraderlijk persoontje maakt. Daarnaast toont Laura Mentink heel gevoelig hoe diep de liefde bezit van een jong meisje kan nemen. Waarmee de Theatercompagnie veelbelovend talent in huis heeft gehaald.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden