Over doping dus...

In de ware tsunami aan Tour de France gerelateerde tijdschriften, boeken en wat nog meer, valt een uitgave van Elsevier op en vooral een helder en duidelijk geschreven verhaal van Simon Rozendaal. Het verhaal gaat over doping en (kort door de bocht): Wat heeft een wielrenner eraan als hij doping gebruikt.

De uitkomst van een klein kwartiertje goed lezen is even verrassend als bevreemdend: bijna niets. Met in acht name dat ik op het gebied van kennis over dopingproducten (met de centrale vraag: wat doet het met een mens?) een bijna leek ben, heb ik zitten lezen.

Enige citaten.

"Neem amfetamine, de doping van de generatie Jacques Anquetil en Joop Zoetemelk.... Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat een renner 3 tot 4 procent langzamer fietst."

Mijn (aangeleerde) bijgedachte: maar is het niet zo dat deze vorm van doping werd genomen om langer door te kunnen fietsen, niet sneller, maar langer qua uren en kilometers.

"Fränk Schleck, de Luxemburger, werd uit de Tour gegooid vanwege het gebruik van een plaspil. Hij zou dit hebben gedaan om epo te maskeren. Volslagen onzin, stelt wetenschapper (hoogleraar in Leiden) Adam Cohen. "Op het ziekenhuis waren we verbijsterd dat Schleck werd geschorst. Het enige wat het product doet, is wat extra natrium en kalium in je urine brengen."

Bijgedachte: plaspillen zijn zeer verdacht. Wie dat doet wil snel schone urine krijgen om de controleurs voor te zijn; dat is dus het bakerpraatje rond het peloton en ook op de perstribune. Dan vraag ik me wel af waarom een relatief groot aantal renners (sporters) met plaspillen betrapt wordt. Nog een citaat. Van Noorse onderzoekers: "Epo blijkt een miniem prestatie verhogend effect te hebben: de (geteste) sporters konden het in zwaarte toenemende wielrennen één minuut langer volhouden."

En van Harm Kuipers, ex-schaatser en wetenschapper: "Epo levert een prestatieverhoging van maximaal 4 procent op..."

Bijgedachte: waarom reed een half peloton de andere helft weg in de beroemde epo-jaren negentig? Kuipers zegt ook: een placebo hielp testende renners hun prestaties 2 procent te vergroten. En: waarom probeerden de Italiaanse renners Di Luca en Samtambrogio het laatstelijk dan nog met dit 'wondermiddel'?

En uit de mond van Bram Brouwer, die binnen enkele maanden hoopt te promoveren op een proefschrift over doping: "Als Bram Brouwer zeg ik dat epo niks doet, maar als wetenschapper moet ik een slag om de arm houden. Het zou kunnen dat epo werkt op een manier die we nog niet kennen....Het effect is buitengewoon gering." En ook: "Sporters die doping gebruiken, zoeken naar een bevestiging van wat ze denken, namelijk dat doping werkt." En: "Dat wielrenners zo massaal doping gebruiken, komt doordat ze worden begeleid door kwakzalvers.

De wetenschappers nemen het de renners niet kwalijk dat ze doping nemen: "Het zijn mensen zonder enige opleiding..."

Het is al veertig jaar geleden dat Jan Janssen mij een citaat voorlegde dat in het licht van bovenstaande tekst van farmacoloog en man met opleiding (Cohen), wel grappig is. Janssen zei: "Doping is...als een klein Belgisch kermiscoureurke zijn tong in de pillenpot slaat en alles wat er aan die tong blijft hangen ook inslikt. Dat is doping, het andere heet 'verzorging'."

Dit alles las ik onder de kop: Waarom slikken en spuiten ze. Onderkop: Vier soorten doping: van vertragend tot onzin. Heren wielrenners, het werkt niet.

Ik weet niet hoe een dergelijk artikel binnen het peloton valt. Ik las het, moest het herlezen en toen heel sterke koffie zetten. Die koffie waar Gianni Bugno vroeger op gepakt werd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden