Outsiders met een droom

Outsiders spelen vaak een hoofdrol in de films van Andrea Arnold. Zo ook in 'American Honey', die vandaag in première gaat.

Regisseur Andrea Arnold (55) speelde zich de afgelopen jaren in de kijker met felrealistische portretten van de Engelse working class. Met haar mysterieuze debuutfilm 'Red Road' - waarin ze de gangen volgde van een vrouwelijke bewakingsbeambte - belandde ze tien jaar geleden meteen in de hoofdcompetitie van het Filmfestival van Cannes. Als een van de weinige vrouwelijke regisseurs wist ze zich in die eregalerij te handhaven. Ze won zelfs drie keer op rij de Juryprijs, met 'Red Road', 'Fish Tank' en ook met haar eerste Amerikaanse avontuur 'American Honey'.


Zoals veel Europese filmmakers voor haar (denk aan Wim Wenders, Paolo Sorrentino en Bruno Dumont) toog Arnold naar de Verenigde Staten om een roadmovie te maken, en zich te laven aan het mythische landschap van de Midwest. Toch verschilt 'American Honey' nauwelijks van haar Engelse werk. Opnieuw concentreert ze zich op outsiders, op de rauwe onderkant, en de effecten van ontworteling. Haar hele oeuvre is ervan doordrongen.


Waren het in 'Red Road' de mysterieuze, seksuele escapades van een vrouwelijke bewakingsbeambte, in 'Fish Tank' stelde ze scherp op een energiek en onrustig tienermeisje dat door de wanorde thuis leek te ontsporen. En zo was het ook geen wonder dat ze zich in haar fantastische Emily Brontë-verfilming 'Wuthering Heights' schaarde aan de zijde van de arme Heathcliff, de vreemdeling, de buitenstaander.


Arnold, een rossige, bleke verschijning, groeide zelf op in die Britse working class. Haar moeder was zestien toen ze haar kreeg, haar vader zeventien. Een leven samen zat er niet in, en na wat omzwervingen kwam ze als jonge schoolverlater bij de televisie terecht. In de jaren zeventig danste ze in het BBC-programma 'Top of the Pops' (te vergelijken met Avro's Toppop). Ze kreeg emplooi als actrice en presentatrice, maar erg gemakkelijk voelde ze zich niet voor de camera. Ze wilde zelf filmen, volgde een regieopleiding in Los Angeles, en viel met een reeks korte films in de prijzen.


"Ik film wat ik ken", zei Arnold in interviews. Haar voorkeur voor ongetrainde en ongepolijste hoofdrolspelers heeft zeker met haar eigen achtergrond te maken. De jonge heldinnen van 'Fish Tank' en 'American Honey' plukte ze respectievelijk van het treinstation en van het strand.


Het wil niet zeggen dat haar drama's alleen maar sociaal-realistisch zijn geïnspireerd. Juist haar stilering is vaak zo sterk. Het is een soort lyrisch realisme waarin ze complexe gevoelens en gedachten uitwerkt. "Ik ben geïnteresseerd in de verschillende emotionele fases waarin mensen verkeren", zei Arnold eerder in deze krant.


Welk boek er op haar nachtkastje ligt? 'Sculpting in Time' van Andrei Tarkovsi. Van hem leerde ze emoties niet uit te spreken, maar te laten zien en voelen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden