Ouders laten zich niet opjuinen

De auteur is ouder van een 12jarige mongoloide leerling van een basisschool.

Deze onderwijsmensen denken toch niet in ernst dat je met hard roepen een klas ouders bij elkaar kunt halen, een vlaggetje in de hand drukken om dan naar believen ministers en staatssecretarissen de laan uit te sturen? Ouders zoeken inderdaad in de eerste plaats een goede plek voor hun kind, dat doen ze al eeuwen. Dat maakt ze nog niet automatisch tot handlangers die op afroep beschikbaar zijn in de strijd tegen de bureaucraten.

Men kan van de Zoetermeerse bureaucratie veel kwaads beweren, ik beoefen die hobby regelmatig, maar men moet tevens vaststellen dat er binnen de regelingen-machine interessante pogingen worden gedaan om maatschappij en onderwijs beter op elkaar af te stemmen. Als dan de voorgestelde organisatievormen technisch niet deugen moet men aangeven wat er aan mankeert, maar ouders oproepen tot 'breed protest' tegen een maatschappelijke ontwikkeling die ook groepen van ouders als hoopvol ervaren lijkt wat demagogisch.

Bijvoorbeeld ouders van kinderen met een verstandelijke handicap (zoals het Down-syndroom) hebben zich de afgelopen jaren sterk ingespannen om voor hun kinderen een plek te krijgen binnen het reguliere basisonderwijs. Niet om er alsnog een intellectueel van te laten kneden, of omdat ze de handicap maar niet konden accepteren, zoals sommige deskundigen altijd weer roepen, maar om het maatschappelijk effect: integratie, wederzijdse kennismaking van mensen met en zonder bepaalde handicaps, waardoor beide partijen 'leren'.

In goed overleg tussen ouders, leerkrachten en overheid zijn deze ontwikkelingen op gang gekomen en zijn regelingen bedacht (bureaucratie, zei u?) om de scholen de ruimte te geven deze verbreding in onderwijsaanbod te realiseren. Mijn ervaring als ouder, maar ook als bestuurslid van de VIM (Vereniging voor een ge-Integreerde opvoeding van Mongolode kinderen) is dat leerkrachten in het basisonderwijs doorgaans positief zijn over het ideaal en ook over de uitvoerbaarheid van geintegreerd onderwijs.

Er moet op dit terrein echter nog heel wat gebeuren. Zo moet de samenwerking tussen basisonderwijs en speciaal onderwijs verder op gang komen, omdat men over en weer moet kunnen profiteren van elkaars kennis en ervaring, zonder dat er competitie ontstaat en instellingen of posities tegen elkaar uitgespeeld worden. Moet dit via schaalvergroting, of samenwerkingscontracten en uitwisseling van personeel? Dat zijn inderdaad lastige organisatievragen. Als de onderwijsmensen zich daarover zorgen maken kunnen ze rekenen op ouders als bondgenoten. Maar roepen dat we terug gaan naar de jaren vijftig is nonsens. Daarvoor gaat met reden geen ouder in een bus met spandoeken richting Zoetermeer.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden