Ouderenbond Anbo zoekt Marokkaanse leden

Op zoek naar allochtonen trekt de ouderenbond Anbo door het land. Nu veel ouderen niet remigreren, zijn er leden te winnen.

De opkomst in het ontmoetingscentrum in de Indische buurt in Amsterdam is niet om over naar huis te schrijven. Tien Marokkaanse mannen zitten op de eerste rij van het verder lege zaaltje te wachten tot de beeldpresentatie gaat beginnen.

Ze hebben geen idee wat een ouderenbond voorstelt. Aarzelend nemen ze de map met reclamemateriaal in ontvangst en leggen het snel terzijde, want de meesten van hen zijn analfabeet. Gelukkig is Ahmed El Mesri, voorzitter van de Assadaaka vriendschapsvereniging, meegekomen om voor deze oudere mannen te tolken.

De ouderenbond toert door het land op zoek naar allochtone ouderen. Het is een groep die moeilijk aansluiting vindt bij Nederlandse leeftijdsgenoten.

„Bij ons heeft altijd een koffer naast de deur gestaan”, legt El Mesri uit. „Als we klaar zijn met werken, dachten we altijd, gaan we terug naar Marokko.” Maar veel migranten blijven toch hier om dichter bij hun kinderen en kleinkinderen te zijn. Een kwart van de Marokkanen in Nederland is boven de vijftig.

Een eigen landelijke ouderenbond voor allochtonen is er niet. Even heeft een groep moslims het geprobeerd, maar deze bond is ter ziele gegaan. De Anbo wil best een aantal producten en diensten aanpassen aan de allochtone wensen. „We kunnen ons voorstellen dat Marokkanen niet zitten te wachten op korting voor een operavoorstelling”, zegt projectleidster Firiël Suijker. „Maar misschien hebben ze wel zin in speciale reisjes.”

Maar zover zijn de Marokkanen in het Amsterdamse zaaltje nog niet. Eerst proberen zij te doorgronden wat een ouderenbond eigenlijk precies is. Na een uur blijken de mannen meer interesse te hebben voor het beïnvloeden van het overheidsbeleid dan voor de vele voordeeltjes die er bij de bond te halen zijn. Tenslotte hebben ze al een collectieve korting op een zorgverzekering en worden ze allang geholpen bij het invullen van hun belastingformulieren.

Deze oudere Marokkanen hebben andere wensen. „Helpt u ook bij naturalisatie?”, vraagt een man. „Ik haal taalniveau twee niet en daarom kan ik niet naturaliseren.” De twee Anbo-medewerkers achter te tafel weten niets van naturalisatie. Ze schrijven alles keurig op.

Langzaam komen de tongen los. Zo’n ouderenbond is zo gek nog niet. Het strengere migratiebeleid van de afgelopen jaren heeft de eerste generatie Marokkanen een hoop wegversperringen opgeleverd. De Anbo-medewerker heeft net benadrukt dat ouderen ’samen sterk’ kunnen zijn tegen de beleidsmakers in Den Haag. „Sommige mannen zitten hier zonder vrouw”, legt een van de oudere Marokkanen uit. „Die zijn overleden. Deze mannen kunnen niet koken en wassen en hebben een nieuwe vrouw nodig. Die vinden ze hier niet. Maar ze kunnen er ook niet een uit Marokko halen, want de regels zijn te streng. Kan de bond ons daarmee helpen?” Het wordt weer allemaal netjes opgeschreven.

Maar er zijn toch nog zaken waar de oer-Nederlandse ouderenbond wel meteen mee kan helpen. Zo kan een van de mannen hulp krijgen van een adviseur van de bond. De Marokkaan wil remigreren, maar kan de papieren niet rond krijgen. Hij moet met veel instanties bellen, maar kan zich niet verstaanbaar maken.

De Anbo is er nog niet. Na de hindostanen in Den Haag en de Marokkanen in Amsterdam, moet er nog gesproken worden met de Surinaamse, Turkse en Chinese gemeenschap. Of het met die laatste groep gaat lukken, weet Suijker niet. „We slagen er maar niet in om bereidwillige Chinese ouderen te vinden.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden