Oudere jongens

Televisie voor oudere jongens. Eerst de oogstrelende documentaire van Peter Delpeut en Mart Dominicus over de vergane glorie van het Wilde Westen. Dan de Cruijff-devotie in 'Holland Sport'. En ten slotte het tweede deel van de 'persoonlijke zoektocht' van VPRO-programmamaker Bram van Splunteren, die tobt met zijn gevoelsleven en zijn puberende zoon.

En ik geef het toe: als oudere jongere ben ik menigmaal volgeschoten -we vormen een weke, sentimentele mannencategorie. Oud zijn we niet, maar jong en begeerlijk evenmin en de vrouwen draaien, terwijl we eigenlijk mooier zijn dan vroeger, allang hun hoofd niet meer naar ons om. Dus luisteren we naar onze oude rockalbums, zwijmelen bij vergane voetbalhelden en beginnen bij het minste of geringste te snotteren. Er is iets verloren, maar we weten niet wat.

Delpeut en Dominicus maakten een roadmovie door het oude Westen: Wyoming, Colorado, Arizona, Nevada, New Mexico. Door het land waar 'de mannen nooit hun hoed afzetten en hun pick-up truck koesteren als een paard'. Het westen als een gedroomd maar ook al verloren landschap van de vrije, eenzame man -diep is het in ons geplant toen we nog knapen waren. Zaterdagmiddag met 'Rawhide'. Move 'm out, hit 'm up. Gil Favor, Rowdy Yates. Pruimtabak en lasso's. Bij het kampvuur bonen eten van een ijzeren bord. Sterrenhemels, leeg en stoffig land.

We kijken mee door de voorruit -dat archetypische beeld van de roadmovie- en we voelen ons goed. In een schitterende montage verglijdt het panorama dat we zien vanuit de auto naar het titelbeeld van 'Shane' en rijdt Van Heflin de vallei in. In het Navaho Indian Reservation leeft nog een Indiaan die in John Ford-films meespeelde maar in die films nooit dood hoefde gaan. En zelfs vinden Delpeut en Dominicus in een uithoek van Nevada nog enkele authentieke cowboys en hun vee: stille mannen die woordloos met hun paarden communiceren en een kalf brandmerken met een grote S.

Dat eenzame cowboy-gevoel, dat kende Bram van Splunteren ook. Hij deed me denken aan Kevin Spacey in 'American Beauty', die smoorverliefd werd op de vriendin van zijn puberdochter. Van Splunteren werd niet verliefd, maar legde eenzelfde gekweldheid aan de dag: de cynische linkse intellectueel die zijn eigen oordelen niet meer kan verdragen en zijn vaderrol ziet vastlopen op Lewis, zijn onwillige, rebellerende zoon. Voor de camera geeft hij zich over aan de vermaledijde 'zachte sector', opent een luikje new-agedenken en levert zich uit aan een therapeute van een spiritueel centrum die aankondigt 'faciliterend' aanwezig te zullen zijn en 'sleuteltjes' te zullen aanreiken. ,,Ben je vaak Bram bij Lewis?'', vraagt ze. ,,Te weinig'', zegt Bram. En dan huilt hij. ,,Wat gebeurt er met je? Wil je 't vertellen?'', vraagt ze. Maar hij wil niet. Hij huilt. Weke oude jongen. En dan brengt hij nog uit, met grote moeite: ,,Het heeft alleen maar met Lewis te maken. Dat ie iets goeds doet en ik hem dan geen compliment maak.''

En terwijl ik op zoek ging naar de cd van Carole King, snikte het nog lang in me na.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden