Oude vos, dezelfde streken

77 is hij inmiddels en veranderen doet hij niet meer. Leonard Cohen doet geen moeite om 'helemaal van nu' te zijn. Waarom zou hij ook. Hij heeft genoeg te bieden. Zijn tiende cd is uit.

Leonard Cohen laat weer van zich horen. Acht jaar na het verschijnen van zijn laatste album ligt er een nieuwe plaat van de 77-jarige singer/songwriter in de winkels. 'Old Ideas' heet het schijfje.

De titel is direct een aardige samenvatting van de digitale inhoud. Door de bank genomen horen we Cohen zoals we hem kennen. Duister, melancholisch, gevat en geestig. De banjo mag weer niet ontbreken, typerende zoete achtergrondkoortjes bieden de zanger opnieuw ruggesteun, orgelklanken en religieuze vingerwijzingen blijven eveneens vaste prik.

Dat is allerminst een reden om te jammeren over gebrek aan vernieuwing. Cohen onderneemt geen poging om 'helemaal van nu' te zijn en blijft bij zijn leest. Of populair gezegd: hij 'doet zijn ding' en doet dat goed.

Toegegeven: dit wandelende Canadese exportproduct is de jongste niet meer. Het tempo ligt af en toe historisch laag. 'Show me the place' bijvoorbeeld zou het uitstekend doen als deuntje om een rusteloze baby in slaap te krijgen. Dat Cohen de dweperige track tot 'Lullaby' doopte, getuigt wat dat betreft van zelfinzicht. Maar 'Old Ideas' is als geheel geen tamme bedoening of bejaardenpop. De oude vos Cohen verloor zijn haren - de volle zwarte bos is een kort grijs koppie geworden - maar niet zijn streken.

Openingsnummer 'Going Home', waar de beroemde producer en muzikant Patrick Leonard aan meewerkte, maakt dat duidelijk. Cohen neemt zichzelf als vanouds op de hak door de typering 'luie schooier die leeft in een maatpak' op zichzelf los te laten. En hij roept weer onheilspellende sferen op, zoals hij dit vroeger al meesterlijk deed in nummers als 'Everybody Knows'. 'Darkness' is als een gezongen versie van een Carel Willink-schilderij: donkere wolken pakken zich samen, wat komen gaat is ongewis.

Ook sensuele spanning verpakt de vrouwenmagneet van weleer nog in zijn songs. Het bluesy nummer 'Anyhow' rept over een foute man die na misdragingen weer in het gevlij wil komen bij een vrouwelijke prooi. 'Ik droomde van je schatje, je droeg de helft van je jurk. [...] Ik heb al mijn kansen verspild en je wilt me vast nooit meer terug", zingt Cohen plagerig, om vervolgens hitsig om een nieuwe kans te smeken.

Dat Cohen op hoge leeftijd met een nieuw album op de proppen is gekomen, lijkt opmerkelijk. Hij had zijn sporen al ruim meer dan verdiend met meer dan tien succesalbums die hij sinds zijn debuut 'Songs of Leonard Cohen' in 1967 uitbracht. Hij zat al in het stadium van Best of-platen die putten uit zijn rijke oeuvre. In een concerttour 'I'm Your Man' uit 2006 werd hem een ode gebracht door de jongere generatie. Bono, Nick Cave, Jarvis Cocker, Teddy Thompson, Antony Hegarty en Rufus Wainwright en anderen speelden zijn nummers en roemden zijn kunnen, zoals dat bij Ramses Shaffy in Nederland dikwijls gebeurde in diens nadagen.

Waarom dan toch weer zelf de studio in duiken? Die keuze heeft alles te maken met een financieel fiasco dat Cohen als prille zeventiger beleefde. Aan het licht kwam dat er miljoenen van de zanger waren verdonkeremaand uit een persoonlijk pensioenfonds, dat was bedoeld voor zijn oude dag.

Dat een manager misbruik maakt van het gebrek aan financieel inzicht van een artiest is geen unicum. Ook van Billy Joel, Harry Nilsson en Sly Stone is bekend dat zij grote sommen geld verloren aan slinkse trucs. Popster Rihanna liep in dezelfde valkuil.

Om te voorkomen dat Cohen volledig op zwart zaad zou komen te zitten en om de proceskosten op te brengen om de fraude aan te vechten, werd al vlug duidelijk dat hij na vijftien jaar weer zou gaan touren. Bovendien verscheen ook nog de cd/dvd 'Songs from the Road' in 2010.

Dat 'Old Ideas' daar nu nog bij is gekomen maakt fans wereldwijd gelukkig. Of Cohen wederom ook bereid is om zich nog eens aan een tournee te wagen, is onbekend.

Het ode-circus rond Leonard Cohen, dat ter ere van zijn 40-jarig jubileum als muzikant werd ingezet, gaat gestaag door.

Onder de noemer 'Old Ideas, with new friends', is een handjevol bekende jonge artiesten met materiaal van de oude Canadese meester aan de slag gegaan.

Onder meer Cold War Kids, Bradford Cox van Deerhunter en A.C. Newman van The New Pornographers' spelen op eigen wijze een geliefd nummer van Cohen, die zelf in 1967 zijn eerste plaat uitbracht en inmiddels zo'n 45 jaar actief is. Greg Dulli zingt 'Paper Thin Hotel' en Cults vertolkt 'Everybody Knows'.

Via de website van Cohen zijn hiervan opnames te bekijken. Zie: www.leonardcohen.com

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden