Oude liefde, nieuw leven

Ivy belde me om te vertellen dat ze in verwachting is. Ze is een Amerikaanse in de dertig, en woont en werkt in Nederland. Bijna vijf jaar geleden hadden we een kortstondige relatie en zijn daarna bevriend gebleven.

Haar telefoontje werkte als een wake-up call. Verdorie, ik moet me nog voortplanten! Ik krijg het nog druk op mijn oude dag.

Ik leerde Ivy kennen op een koude februarinacht in 2012. Ik liep door de Warmoesstraat in Amsterdam in de richting van de Dam. In de Warmoesstraat kun je vrij gemakkelijk beschonken Engelse toeristes oppikken. Ter hoogte van Hotel Krasnapolsky fietste een jonge vrouw me tegemoet. We keken naar elkaar. Ze lachte. Haar vormen werden door een dikke jas aan het zicht onttrokken, maar achter haar bril glinsterden ogen vol leven. Ze zei 'Hi!' in haar Amerikaanse accent en reed door.

'I LOVE YOU!' riep ik haar na. Ze kwam met een piepende achterband tot stilstand. Kwam er ook rook vanaf of verbeeld ik me dat nu? We liepen vrijwel meteen door naar de KTV Bar, een voornamelijk door Aziaten bezochte karaokebar in de Nieuwebrugsteeg. Daar ging de jas uit en kwam de vrouw tevoorschijn.

Ze was een Crumb girl, een vrouw uit de stripverhalen van Robert Crumb; groot, sterk en vrouwelijk. Met een gin-tonic in de ene hand en een microfoon in de andere brulde ze 'Sweet Child O' Mine' van Guns N' Roses, terwijl kleine Aziaten op lage bankjes bevreesd naar haar opkeken, bang dat ze over hen heen zou vallen. Even later reed ze me op haar bagagedrager naar haar huis. Mijn decent om haar middel gelegde hand verplaatste ze naar haar linkerborst. "Cop a feel!" zei ze.

Ik ontmoet vrouwen op straat. Dat is altijd zo geweest. Ik zie een vrouw die ik aantrekkelijk vind en spreek haar aan. Meestal leidt dat tot niets, maar het gaat natuurlijk om de keren dat het wel tot iets leidt. Het is voor mij de meest pure vorm van kennismaken. Je bent allebei vrij, er zijn geen sociale of professionele banden.

Het wordt wel steeds moeilijker, er worden steeds meer barrières opgeworpen. Eerst was er de Walkman, nu zit iedereen op zijn smartphone te kijken. Niemand kijkt meer naar elkaar.

En straks kan ik misschien een boete van 4100 euro krijgen als ik een vrouw aanspreek. Bij de gemeenteraad van Amsterdam ligt een voorstel om 'straatintimidatie' te verbieden. Volgens onderzoek heeft een derde van de Amsterdamse vrouwen last van sissen, naroepen en zelfs betasting op straat. "We hebben geen onderzoek gedaan naar de groep die dit doet", zei Jeroen Slot, directeur van het gemeentelijk Bureau Onderzoek en Statistiek, in de Volkskrant. "Wel zijn het de wijken waar ook het gevoel van veiligheid laag is."

Ik zou het niet in mijn hoofd halen om een vrouw na te sissen, na te roepen of te betasten. Ik bedoel, een vrouw 'I LOVE YOU!' naroepen is niet hetzelfde als haar 'HOERRR!' naroepen. Maar stel dat een vrouw kwaad wil of mijn toenadering ervaart als intimidatie. Dan ben ik mooi de pisang. De goeden moeten weer eens onder de kwaden lijden.

Nadat Ivy mij het heuglijke nieuws had verteld, spraken we over Trump. Ik gaf haar de schuld van zijn verkiezing, omdat Amerikanen zoals zij niet op Clinton wilden stemmen. Ze konden niet op Sanders stemmen en daarom stemden ze maar niet. "Als Trump de planeet opblaast, stuur ik mijn advocaat op je af", zei ik.

Ze vroeg wat ik met Nieuwjaar ga doen. Ik zei dat ik zal proberen een date te krijgen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden