Oude en moderne klassiekers

Wie het afgelopen jaar ook zo onder de indruk was van Wong Kar-wais 'In the mood for love' (2000), kan in het nieuwe jaar uitkijken naar de klassiekertour van het Amsterdamse Filmmuseum. Onder de 27 films die vanaf vandaag een jaar lang door het land toeren, bevindt zich Wong Kar-wais 'Chungking Express' (1994), die andere parel uit Hongkong die amper acht jaar oud de status van moderne klassieker heeft verworven.

Het is geen kwestie van zien of herzien, maar van steeds weer opnieuw willen zien. In 'Chungking Express', de naam van een snackbar in hartje Hongkong, weet Wong Kar-wai via twee agenten met liefdesverdriet twee melancholische verhalen losjes aan elkaar te smeden. Agent 223 (gespeeld door Takeshi Kaneshiro) raakt in het eerste verhaal volledig in de ban van een vrouwelijke drugsdealer. In het tweede en meest meeslepende verhaal steelt de lange tijd onwetende agent 663 (gespeeld door Wong-protégé Tony Leung) het hart van Faye, het meisje van de snackbar dat droomt van een reis naar Californië en dat onophoudelijk het liedje 'California dreamin' van The Mama's and the Papa's uit haar cassetterecorder laat schallen.

Het is uitzonderlijk hoe inventief en hoe speels Wong bij het vertellen van die aloude liefdesgeschiedenissen te werk gaat. De onafscheidelijk aan de zijde van Wong opererende en ook in het Westen zeer invloedrijke cameraman Christopher Doyle verdient daarbij in ieder geval alle lof. De kans is gering, maar misschien zien we Wong op 24 maart aanstaande wel samen met Doyle het Oscar-podium betreden. De veelal als graadmeter voor de Oscars dienende aanbeveling van de New York Filmcritics Circle, bestaande uit 39 filmcritici van toonaangevende Newyorkse publicaties, heeft zich onlangs uitgesproken voor 'In the mood for love' als 'beste buitenlandse film' en voor Christopher Doyle als 'beste cameraman'. Het is een mooi alternatief geluid uit Amerika, dat geheel in overeenstemming is met de groeiende waardering voor de Aziatische cinema in Hollywood.

En dat er nu naast 'Chungking Express' ook nog een ander Hongkong-meesterwerk in de klassiekerreeks figureert, sluit perfect aan bij de toenemende aandacht voor recente Aziatische toverkunsten. De inmiddels vanuit Hollywood opererende John Woo maakte met 'Killer' (1989) een oogverblindende, film noir-achtige thriller, waarin het typische, Chinese melodrama een belangrijke plaats kreeg. Hongkong-ster Chow Yun-Fat (tevens te zien in 'Crouching tiger, hidden dragon') speelt een fabelachtige rol als huurmoordenaar, die in een van de vele spectaculair vormgegeven vuurgevechten per ongeluk een nachtclubzangeresje verwondt. De huurmoordenaar kan niet anders dan zich over het meisje ontfermen. Het als hommage aan Martin Scorsese en Jean-Pierre Melville bedoelde 'Killer' combineert pure hysterie met pure lyriek, en laat zien waarin de Hongkong-cinema groot kan zijn.

Behalve moderne klassiekers zijn er ook talloze oude klassiekers opnieuw te bewonderen. Het merendeel is Amerikaans werk, met hoogtepunten als William Wylers Emily Brontë-verfilming 'Wuthering heights' (1939), Alfred Hitchcocks moordmysterie 'Rear window' (1954) en Billy Wilders betoverende Marilyn Monroe-komedie 'Some like it hot' (1959) die in een puntgave nieuwe kopie te zien zal zijn in de bioscoop en die verantwoordelijk is voor de officiële titel van het programma: 'Filmmuseum Klassiekertour 2002 - Some like it hot'.

Leuk is het ook om te zien hoe regisseurs binnen het klassiekerprogramma elkaar weer geïnspireerd hebben. Zo zou je een double bill samen kunnen stellen van het door Ingmar Bergman geregisseerde 'Persona' (1966) en het door Woody Allen geregisseerde 'Annie Hall' (1977), dat een zeer vermakelijke variatie op Bergmans 'Scènes uit een huwelijk' biedt. Of je combineert het door Akira Kurosawa geregisseerde krijgersepos 'Kagemusha' (1980) met de door Sergio Leone geregisseerde spaghettiwestern 'A fistfull of dollars' (1964), waarmee een feitelijke remake van Kurosawa's 'Yojimbo' wordt geboden. Met andere woorden: maak eens kennis met Ingmar Bergman via Woody Allen of maak eens kennis met Akira Kurosawa via Sergio Leone. Het klassiekerprogramma biedt daartoe uitgelezen kansen.

Behalve de bekende Italianen uit de jaren zeventig (Fellini met 'Fellini's Roma' en Pasolini met 'Salo'), zijn er ook de bekende Fransen uit de jaren zeventig (Truffaut met 'Tirez sur le pianiste' en Godard met 'Pierrot le fou'). Een hoogtepunt uit Frankrijk vormt daarbij de kleuren-restauratie van 'Jour de fête' (1949), met debuterend regisseur Jacques Tati in de Buster Keaton-achtige rol van de dorpspostbode die à l'américaine de plaatselijke posterijen tracht te moderniseren. Toevallig vormt de vertoning van 'Jour de fête' in het Nederlandse klassiekerprogramma een mooie opmaat voor het filmfestival van Cannes, dat in mei een hommage brengt aan de twintig jaar geleden overleden Jacques Tati. En het klinkt misschien wat gezocht, zo'n hommage ter gelegenheid van het twintigste sterfjaar, maar wil je een klassieke film weer eens in de bioscoop zien -waar hij thuishoort- dan ben je van dit soort vieringen afhankelijk. De meeste filmdistributeurs bekommeren zich nu eenmaal alleen om het vertonen van 'nieuwe waar'. Het Filmmuseum bewaakt het filmerfgoed en trekt een jaar lang met 27 klassieke films in 33 steden door het land. Dat is bijzonder.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden