Opinie

Oud zeer tussen moeder en dochter

Stel je voor: je bent een vrouw waar het mooie vanaf is, je kunt geen man krijgen, je komt net uit de afkickkliniek, bent zo schor als een kraai en je zangcarrière stagneert. En dan komt je dode moeder ook nog eens bemoeizuchtig in je hoofd rondspoken. Het overkomt Liza Minnelli. Althans, zo ziet het personage Minnelli in de musical 'Life is a cabaret' haar situatie.

De beroemde Judy Garland (gespeeld door Heddy Lester) komt haar al even beroemde dochter Liza Minnelli (Frédérique Sluyterman van Loo) vanuit het hiernamaals een lesje leren. Dochterlief moet van haar weer de Bühne op, waarschijnlijk om de te vroeg afgebroken carrière van moeder - overleden na een overdosis op 47-jarige leeftijd - te compenseren. Maar Liza - als kind vaak verwaarloosd door haar moeder - heeft daar helemaal geen zin in. Lydia Rood schreef deze tweepersoonsmusical waarin moeder en dochter herinneringen ophalen en oud zeer uitvechten. Dat levert af en toe bitchy teksten op zoals: 'Kutkerels. Als ze deugen worden het homo's'. En: 'Ik weet wat het is om een goede moeder te zijn, echt waar, maar er kwam altijd wat tussen, een fotosessie, een depressie...'

Moeder vit er flink op los. Ze wijst Liza er telkens op dat ze 10 kilo te zwaar is, dat ze aan haar dictie moet werken, en als Liza groots en spetterend een lied zingt, kan er zuinigjes vanaf dat dat 'een begin' is. Gelukkig zijn de meeste spelscènes kort, want veel verschillende lijnen heeft het verhaal niet.

Producent Cor Franc is bezeten van de American Songbook muziek. En dus komen er in deze voorstelling tientallen beroemde songs uit dat nostalgische repertoire voorbij. Dat is genieten. De liederen variëren van vrolijke feestnummers ('Be a Clown') tot gevoelige ballads vol overpeinzingen over het leven ('The Man That Got Away'), en ze zijn enigszins inhoudelijk in het verhaal geïntegreerd.

Wanneer Liza vertwijfeld is over haar oude, afgepeigerde lichaam zingt ze 'I'm Glad I'm Not Young Anymore' en wanneer moeder en dochter zich realiseren dat ze toch wel erg op elkaar lijken volgt 'The Apple Doesn't Fall'. En natuurlijk horen we ook 'Over the Rainbow' en 'Cabaret', de toppers waarmee respectievelijk Judy Garland en Liza Minnelli doorbraken.

Lester en Sluyterman van Loo zingen de longen uit hun lijf. En als je de idee loslaat dat hun stemmen precies op Garland en Minnelli moeten lijken - het verhaal is immers ook een fictieve, vrije bewerking van de werkelijkheid - klinkt het best lekker. Ook al zingt Frédérique Sluyterman van Loo wel wat keurig, soms bijna klassiek en laat de Engelse uitspraak van Heddy Lester vaak te wensen over. Maar de muziek swingt. Een combo is geen groots dansorkest, maar het is knap hoe vol, afwisselend en aanstekelijk de vierpersoonsband onder leiding van Rutger Laan klinkt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden