Review

Otto Tausk is het nog net niet, maar dirigeert al wel als chef

Holland Symfonia, Nino Gvetadze (piano) olv Otto Tausk op 13/4 in de Philharmonie van Haarlem. Herhaling op 17/4 in Alkmaar.

Holland Symfonia kondigde het laatste concert van het Schumann-drieluik op affiches aan als het eerste van dirigent Otto Tausk als chef. Feitelijk is dat onjuist, omdat Tausk volgens zijn contract pas per 1 september 2007 aan zijn nieuwe taak bij Holland Symfonia begint. Het enthousiasme op de affiches is te begrijpen. Ze zijn blij met Tausk. Maar er was dus vrijdagavond in de Haarlemse Philharmonie geen enkel ’officieel’ moment van welkom; dat sparen ze op voor het nieuwe seizoen.

Chef of nog net niet – voor het musiceren maakte het natuurlijk vrijdagavond niets uit. Otto Tausk ging voortvarend te werk, had er duidelijk zin in. De ouverture ’Manfred’ van Schumann stond meteen als een huis. Na een langzame inleiding kondigen trompetsignalen een versnelling in het tempo aan, die door Tausk met opvallende vanzelfsprekendheid gerealiseerd werd. Holland Symfonia zat niet in de klassieke opstelling (eerste en tweede violen gescheiden rechts en links van de dirigent), maar verder ademde deze uitvoering een authentieke sfeer. Spaarzaam gebruik van de vibrerende linkerhand bij de strijkers, fel uitgelichte dynamische accenten.

Ook Schumanns Eerste symfonie (bijgenaamd ’Frühling’) kreeg na de pauze een aangenaam frisse uitvoering. Opvallend daar de rauw-klinkende hoorns met zo’n lekkere ketsende klank, waardoor je nog actiever gaat luisteren. Voor het tweede deel legde Tausk zijn baton op de lessenaar en dirigeerde met de blote hand. Maar ook met die blote hand kon hij de strijkersgroep niet verleiden tot schoner spel. De klank- en ensemblecultuur van de Holland Symfonia-violen kan beslist verbeteren. Daar wacht Tausk de komende jaren een mooie taak. De ’attack’ van de strijkers, het zich direct vastbijten in een motief, liet vrijdagavond te wensen over; het klonk her en der veel te onzeker en bescheiden, zeker als je het afzette tegen die overmoedige hoorns. Ook in deze symfonie had Tausk goede ideeën over tempi en hoe die zich tot elkaar verhouden.

Tussendoor speelde de Georgische Nino Gvetadze mooi, maar ook wat keurig, het Tweede pianoconcert van Chopin. Een mooi bedachte combinatie. Toen het Gewandhausorchester Leipzig, onder leiding van Felix Mendelssohn, in 1841 de wereldpremière van Schumanns Eerste symfonie bracht, speelde Clara Schumann twee delen uit dit Chopin-concert.

Deze historische wederwaardigheid werd ons verteld in een intermezzo door acteur Geert Lageveen in de rol van Mendelssohn. Deze Mendelssohn kreeg teksten van Bas van Putten in de mond gelegd, waarin natuurlijk weer de hardnekkige mythe verwerkt was, dat Schumann niet kon orkestreren. Tausk liet echter direct daarna horen dat er met Schumanns orkestratie weinig mis is.

Mendelssohn/Van Putten liet ook nog weten dat deze Eerste symfonie eigenlijk maar een krampachtig werk is. Ironisch bedoeld? In ieder geval worden waar ook ter wereld de symfonieën van Schumann veel meer gespeeld dan die van Mendelssohn. En in Otto Tausk heeft Schumann er een waar pleitbezorger bij.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden