oratorium

AMSTERDAM - Een terechte beslissing van het Koninklijk Concertgebouworkest om Philippe Herreweghe terug te vragen voor de uitvoering van de Johannes Passie. Hij deed zijn autoriteit op het gebied van Bachs passie-muziek nog sterker gelden, zeg maar stralen, dan twee jaar geleden.

Bovendien: wie Herreweghe vraagt, krijgt zijn superieure Collegium vocale er bij. Twee problemen in één klap opgelost voor een orkest dat in feite een dienende functie heeft in Bachs oratorium, want de Johannes, zowel als de Mattheus, zijn koorwerken.

Twee jaar geleden hoorde ik de uitvoering in Muziekcentrum Vredenburg en ik vroeg mij af hoe de zeer kleine bezetting van het instrumentale koor uit het orkest samen met Collegium vocale, zou overkomen in de veel grotere ruimte van het Concertgebouw. Ik heb me toen onnodig zorg gemaakt, want zondagmiddag werd ik door het ensemble royaal omvat.

Herreweghe leek nog zekerder van zijn zaak nu hij de waardering voelde bij een orkest dat hij vóór 1994 niet eerder gedirigeerd had. En het koor reageerde op hem met een ongeëvenaarde souplesse, klankscherpte en schoonheid, wat niet verwonderlijk is want Herreweghe ment zijn Gentse koor dit seizoen vijfentwintig jaar. En al die jaren diezelfde goud-laaiende klank!

Zouden de wisselende akkoorden op 'Herr' uit het openingskoor helderder en preciezer kunnen worden uitgevoerd dan ik zondagmiddag mocht ervaren? Een hemelbestormende triomfzang klonk er 'dessen Ruhm in allen Landen herrlich ist'. Wat een idee van Bach om dit voorop te stellen, een beeld zo in stralend licht gevat, en om het hele lijdensverhaal af te sluiten met het mooiste denkbare koraal, geënt op de meest troostrijke zang uit het Requiem: 'In paradisum', bij Bach getransformeerd tot 'Ach Herr, lass dein lieb' Engelein'. Wat prachtig gezongen.

Herreweghe zorgde voor een schitterende spanningsboog in de uitvoering, met felle attaques in de dramatische opeenvolging van volksrumoer en vertelling. Hij had er een schitterende evangelist voor, Christoph Prégardien. Een hele vooruitgang met twee jaar geleden toen Howard Crook veel te zwak overkwam. Dat die nu voor de tenor-aria's was teruggevraagd, kon ik niet begrijpen. Franz-Josef Selig tekende Christus met een mengeling van mildheid en kracht. De (Duitse) sopraan Sibylla Rubens zong zeldzaam mooi, zeker in 'Ich folge dir gleichfalls' met schitterend geplaatste versieringen, en prachtig gesecondeerd door de fluitistes Emily Beynon en Cecilia Oomes. De alt Annette Markert en de bas Dietrich Henschel completeerden op hoog niveau de bezetting; beiden Duitsers. Hebben we alleen nog zangers met zand in de kelen, dat er geen enkele Nederlander goed was voor deze oer-Nederlandse traditie: Bach op Palmzondag?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden