Oranje was jaloers op tegenstander Zweden

Beeld EPA

Oranje won vanavond met 2-0 van Zweden, dat zich dat kon permitteren en play-offs voor het WK 2018 mag spelen. Aanvoerder Robben werd, innerlijk ongetwijfeld grommend, uitgeluid na zijn laatste interland.

Zoals we deze dinsdagavond naar de Arena rijden, voor de loze wedstrijd tegen Zweden, zo reden we er twee jaar geleden heen. Met een te verwaarlozen kans sloot Oranje er toen de kwalificatiereeks voor het EK 2016 af. Er moest worden gewonnen van Tsjechië en Turkije moest verliezen van IJsland, alleen dan zou Oranje nog ontsnappen naar de play-offs.

Dat gebeurde natuurlijk niet. Na 35 minuten stond het in de Arena 0-2 en halverwege de tweede helft 0-3, door nota bene een eigen doelpunt van Van Persie. Het werd 2-3, en Turkije won van IJsland. Nog gingen er geen alarmbellen af, of ze werden niet gehoord, en Oranje verzandde met zijn achterhaalde voetbalgedachten ook in de kwalificatiecyclus voor het WK 2018.

Nu moet met 7-0 van Zweden worden gewonnen. Dat kan natuurlijk niet. De vraag vooraf is of en hoe Arjen Robben zal worden uitgeluid, de dertiger die waarschijnlijk zijn laatste interland speelt, de 96ste. Hij is de laatste van de generatie waarmee Oranje in 2010 de WK-finale bereikte, en in 2014 de halve finale. Een eerbiedwaardige carrière, een fraaie palmares, maar zou een eerbetoon nu toch niet gekunsteld zijn, ongemakkelijk?

Zou hij er werkelijk op zitten te wachten, op dit dieptepunt voor het Nederlandse voetbal waarvan hij toch óók deelgenoot is geweest, waarin hij is meegesleept? Hij was al langer de enige topspeler nog in Oranje. Hij mocht het niet hardop zeggen, of dan toch niet zo hardop als hij het voelde, maar steeds meer ergerde hem de argeloosheid om hem heen, het verkeerde zelfbeeld. Dan beland je hier, op de bodem, en moet hij zich daar dan, innerlijk grommend, laten toezingen en -juichen, moet hij zwaaien?

Daar lopen de Zweden, jaloersmakend, met hun uitgangspositie ook waardoor ze zo gereserveerd kunnen spelen als ze deze avond spelen. Teamverband, dat kunnen zij smeden, zit in hun aard. Ons sterkste punt is het niet. Ja, voor een kortere periode kunnen we het, voor het WK 2014 bijvoorbeeld, aan een strakke hand, toen die van Van Gaal. Maar als het langer duurt en we toch weer gaan denken dat we beter zijn dan we zijn en de kwaliteit neemt juist alleen maar af, dan gaat het fout, goed fout.

Wie wilde er oog voor hebben dat Zweden juist zonder zijn gestopte sterspeler Ibrahimovic een hechter team zou kunnen gaan vormen? Oranje was vorig jaar beter dan Zweden, vonden velen, in het eerste kwalificatieduel voor het WK 2018. Het werd 1-1. In de slotfase werd een kopdoelpunt van spits Dost afgekeurd. Hij had geduwd. De ene scheidsrechter fluit ervoor, de andere niet. Als dat doelpunt toch was goedgekeurd, klinkt het tot vandaag – incidentdenken is makkelijker dan dieper kijken.

‘Oranje had zich beter mogen wanen, maar het heeft niet meer de extra kwaliteiten om zoiets in de score ook uit te drukken’, stond in het wedstrijdverslag. De slotalinea: ‘In Solna werd de nieuwe realiteit uitgebeeld, het beeld van de grote Europese middenmoot. De tegenstander was niet best, maar Oranje is dat ook al lang niet meer, en dan hangen de ploegen tegen elkaar aan. Dan kan iets nog de beslissing brengen, een plotselinge kans nog voor invaller Dost en een afgekeurd doelpunt van hem, maar het kan ook niet gebeuren – en dan moet het resultaat als verre van fataal worden gekoesterd.’

Een gelijkspel, uit tegen de concurrent: er was bepaald geen man overboord, het wedstrijdverslag repte van ‘iets van verbetering’. Maar daarmee kon Oranje niet beter zijn, of zich beter wanen, dan welke ploeg ook in de grote Europese middenmoot. Ook niet beter dan Bulgarije, toonde de fatale 2-0 nederlaag in maart dit jaar in Sofia.

Is Oranje dan toch beter dan Zweden? Nee, de Zweden kunnen zich veel permitteren, heel veel. Het wordt nog 1-0 en 2-0 in de eerste helft, door de geladen Robben in hoogsteigen persoon. Hij benut een strafschop, met een ‘Panenka’ nota bene, een geschepte trap (1-0) en hij jaagt de bal naar de verste hoek (2-0). Een opflikkering nog van zijn gaven, hij maakt opzwepende gebaren, maar het kan natuurlijk niet meer.

‘Arjen bedankt’, zingt een deel van het publiek in de slotfase. De kwetsbare Robben haalt het einde trekkebenend, hoe toepasselijk, in engere en bredere zin. Hij maakt toch een ereronde, alleen, elke stap verder weg van Oranje, het Oranje dat hij zo anders heeft gekend.

Lees ook: Dit dieptepunt voor het Nederlandse voetbal is het gevolg van blinde zelfmisleiding

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden