Oranje verstevigt zelfvertrouwen

GLASGOW - Alle oprispingen van Johan Cruijff ten spijt, begint de counduite-staat van Dick Advocaat er steeds aardiger uit te zien. Onder zijn leiding werd op 23 september 1992 tegen de Noren voor het laatst verloren. Gisteravond was er een verdiende zege op Schotland: 0-1.

Bryan Roy, regelmatig ongrijpbaar, was het feestvarken. Hij scoorde vroeg in de wedstrijd. Winnen in Hampden Park is weinig ploegen gegeven. Het succes zal Oranjes zelfvertrouwen verstevigen, nadat op 19 januari ternauwernood niet van Tunesie was verloren. Het geraamte van het elftal en het concept staan er intussen. Ronald Koeman zal de verdediging leiden en de gisteren heel zeker als libero spelende Blind is een prima alternatief. Frank de Boer is aan de linkerkant zeker van zijn plaats. Op rechts is het nog niet helemaal duidelijk. Van Gobbel is de eerste mogelijkheid, maar hij speelt nog onrustig. Op het middenveld zullen de routiniers het voor het zeggen hebben. Hoewel Jonk het goed deed, zal Wouters op zijn positie voorrang krijgen. Rijkaard is zeker van zijn plaats, op links draaide Witschge zowaar weer aardig mee, hoewel Numan doorgaans meer te bieden heeft. Op 27 mei, wanneer Schotland naar Utrecht komt, zal Ruud Gullit vermoedelijk de diepste spits zijn. Bergkamp staat achter hem. Aan Roy hoeft men ook niet meer te twijfelen en op rechts zal het tussen Overmars en Taument gaan.

Voetballen tegen Britse ploegen ligt Oranje uitzonderlijk goed. De laatste nederlaag werd geleden in het voorjaar van 1982. Op Wembley ging het afscheid van record-international Ruud Krol (82 caps) gepaard met een 2-0 nederlaag. Sindsdien bleef het Nederlands elftal voor de wedstrijd van gisteren maar liefst veertien keer achtereen ongeslagen tegen de Britten: vijf maal tegen Engeland (2-2, 3-1, 0-0, 2-2, 2-0), twee maal tegen Schotland (0-0, 1-0), vier keer tegen Ierland ( 2-1, 3-2, 1-1, 1-1) en drie maal tegen Wales (1-0, 3-1, 4-0). Die reeks was des te meer imponerend, omdat slechts vijf keer in Nederland werd gespeeld.

Nadat een indrukwekkende collectie Schotse ex-internationals bij de opening van het gerenoveerde Hampden Park in de middencirkel was gehuldigd, wees de opstelling van de Schotten uit dat er vrees bestond voor de Hollandse aanvallers. Gelijk wereldkampioen Duitsland, werd deze thuiswedstrijd door coach Graig Brown aangegrepen om een vijfmans verdediging op te stellen. De laatste man was Levein, de sweeper van Heart of Midlothian die nooit zijn eigen helft verliet. Om hem heen wist hij vier, vaak nogal onzekere dekkers: McKimmie tegen Roy, Hendry tegen Bosman, McLaren tegen Bergkamp en Robertson tegen Taument. Van meet af aan had vooral McKimmie het Spaans benauwd tegen Roy. De lichtvoetige linksbuiten draaide frank en vrij en smaakte halverwege de eerste helft al het genoegen van een doelpunt. Nadat Bergkamp eerst nog had gemist, krulde hij vanaf de rechterkant de bal over de nogal klein uitgevallen doelman Goram. Het zag er uit als een zwakke beurt van de doelman, maar dat is niets nieuws in Schotland. Voorganger Leighton stelde ook nooit veel voor. Roy legde drie minuten later het balletje nog eens in het net. De Deense scheidsrechter Kim Nielsen annuleerde de goal. Hij zat mis, want het off side-signaal na de opening van Jonk was onterecht.

Met de drie verdedigers Van Gobbel, Blind, Frank de Boer, het middenveld-trio Rijkaard, Jonk, Witschge en de feitelijke viermansaanval, gaf Oranje nog eens aan dat het anders dan welke nationale ploeg dan ook speelt. Het is een super-positief uitgangspunt, maar wel behept met risico's; zeker wanneer een verdediger als De Boer niet altijd bij de les is. Ook gisteren kon hij een enkele keer zijn nonchalant karakter weer niet onderdrukken.

Met veel balbezit had Nederland in de eerste helft de Schotten gedomineerd. Zonder tot uitzonderlijk spel te geraken, zat de ploeg solide in elkaar. Jammer was dat Taument te spaarzaam zijn individuele actie aansprak in de duels met Robertson. Dat lag niet alleen aan hem. In de opbouw lag het accent op een min of meer natuurlijke manier op links. De Boer heeft in dat opzicht nu eenmaal een veel ruimere inbreng dan Van Gobbel. Voor de Feyenoorder is het duidelijk nog een kwestie van wennen op dit niveau. Taument kwam er in de tweede helft wel beter in. Toch moest hij in de slotfase het stokje overgeven aan Overmars.

Aan de ketting

Dat het om een oefenwedstrijd ging, was vooraf al bekend. Advocaat had immers niet over de sterkste selectie de beschikking. Na de rust kwam hij nog enigszins tegemoet aan de wens van Anderlecht-coach Jan Boskamp. Deze had aangekondigd Bosman morgen tegen Charleroi niet op te stellen, wanneer hij in Glasgow aan de slag ging. Bosman, die voor de wedstrijd tegen Tunesie al de dupe werd van de loslippigheid van zijn coach, negeerde het dreigement en ging van start voor zijn 26ste interland. Het werd drie kwartier lang overigens geen succes. Hij lag aan de ketting bij Hendry, de blonde stopper die voor de goal van De Goey vaak ook nog de gevaarlijkste aanvaller van Schotland was.

Het karakter van een test benadrukte Advocaat door in de tweede helft het aanvalsduo Bergkamp/Bosman voor Winter/Gillhaus in te wisselen. Voor Winter was het de zoveelste verandering van plaats in Oranje. Zeven jaar geleden debuteerde hij tegen Belgie, nooit kreeg hij een vaste plaats. In zijn 35ste beurt was hij weer eens schaduwspits. Te Tunis was hij in januari nog als rechtsback geprobeerd. Hij is het manusje van alles en zal niet gauw nog een vaste plaats krijgen, want de all rounder is nergens op het veld een echte uitblinker.

Tot werkelijke kansen kwamen de nieuwe aanvallers in de tweede helft niet meer. Wel waren er bijna twee rake kopballen van De Boer bij hoekschoppen.

Die momenten gaven nog eens aan dat Nederland domineerde en verdiend won.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden