Interview

Oranje Leeuwin Merel van Dongen is geen homo-activist, maar wil gewoon zichzelf zijn

Merel van Dongen.Beeld BSR

De Nederlandse international Merel van Dongen ziet zichzelf niet als een homo-activist. ‘Maar ik weet dat mijn woorden iets teweeg kunnen brengen.’

Als Merel van Dongen journalist was geweest en bekende mannelijke voetballers zou mogen interviewen, dan zouden haar gesprekken gaan over eenzaamheid. Oftewel over de schaduwzijde van een miljoenencontract in het buitenland.

Want dat is een onderbelicht thema, vindt Van Dongen (26). “Veel mannelijke voetballers worden rijk, maar ik kan mij voorstellen dat het soms, mede door de taalbarrière, een rotleven kan zijn”, stelt ze. De speelster van Real Betis Sevilla spreekt zich uit op de KNVB Campus in Zeist, waar de Oranjeleeuwinnen zich voorbereiden op de oefeninterlands tegen Mexico (vrijdag om acht uur) en Chili (dinsdag). Die duels dienen als oefening voor het WK, dat op 7 juni begint in Frankrijk.

Andere cultuur

Van Dongen straalt in haar oranje fauteuil. En de reden van haar opgewekte gemoedstoestand ligt besloten in het feit dat ze deze week volledig kan zijn wie ze is. “Zo’n genuanceerd gesprek als dit, dat heb ik in Spanje niet”, zegt de linkerverdediger met nadrukkelijke handgebaren. “Ondanks dat ik al een redelijk woordje Spaans spreek, hebben de mensen daar geen idee wie ik ben en waar ik over nadenk. Het is een ­andere cultuur. Ik ben niet eenzaam, maar ik mis het soms om mezelf te zijn.”

En wie zij is? Van Dongen is allereerst voetbalster, sinds dit seizoen voor Real Betis Sevilla, waar ook haar Spaanse vriendin Ana Romero speelt, en vanaf 2015 voor het Nederlands elftal. Daarnaast studeert ze psychologie en zet ze zich in voor de feminisering van het voetbal en de homo-acceptatie binnen het mannenvoetbal.

“Ik zie mezelf niet als een homo-activist”, benadrukt ze. “Ik ben niet iemand die mensen geforceerd wil inspireren om uit de kast te komen. Alleen, als iemand mij iets vraagt, weet ik dat mijn woorden iets ­teweeg kunnen brengen. Ik begrijp dat ik enigszins een voorbeeldfunctie heb.”

Coming out

Wat in het mannenvoetbal nog een taboe is, is bij de Oranjevrouwen redelijk geaccepteerd: diverse speelsters maken er geen geheim van dat ze op personen van de gelijke sekse vallen. “Het is soms heel eng, want clubs zijn bang om fans te verliezen en als sporter raak je misschien persoonlijke sponsoren kwijt”, ziet Van Dongen. “Het draait altijd om geld. Dat is zo stom. Ik vind dat elke ­morele waarde hoger in het vaandel zou moeten staan dan geld. Dat is ook waarom ik vind dat de mannelijke voetballer gewoon uit de kast moet komen. Het gaat mij om de cultuur die er heerst. Het is de mannelijkheid in de voetbalcultuur die een coming out tegenhoudt.”

Van Dongen, fris gedoucht na de training, spreekt bevlogen over ­homo-acceptatie. Datzelfde geldt voor het thema meisjesvoetbal. Van Dongen is pas mid-twintig, maar ze heeft al gedachten voor na haar ­actieve carrière: het lijkt haar mooi om het vrouwenvoetbal mondiaal verder te ontwikkelen, bijvoorbeeld voor wereldvoetbalbond Fifa.

“Dat is wel iets waar mijn hart ligt”, zegt ze met twinkelende ogen. “Ik wil meiden inspireren om te gaan voetballen.” Wat ze als eerste zou doen bij de Fifa? Van Dongen hoeft er geen seconde over na te denken: “Alle jongens en meisjes zouden samen moeten voetballen. Totdat het fysiek niet meer kan. Ik vind: de besten horen in het beste team.”

Serieus genomen

Van Dongen hoort woensdag of ze bij de 23-koppige selectie zit die komende zomer naar het WK mag. Deze week roept automatisch herinneringen op aan twee jaar geleden, toen Van Dongen als laatste afviel voor het (later gewonnen) EK in ­eigen land. “Het verschil met toen is dat mijn leven nu niet meer alleen draait om het behalen van doelen”, zegt de Amsterdamse. “Het WK is nog steeds mijn doel. Daar ben ik ­helemaal klaar voor. Maar ik ben ook heel erg aan het genieten. Dat ik ­tegen Spanje, Polen en China heb ­gespeeld in de Algarve Cup, dat zijn voor mij momenten die me nooit meer worden afgepakt.”

Bij de Algarve Cup werd Oranje teleurstellend elfde. In sommige ­media verschenen al alarmerende verhalen over de aanloop naar het WK, waar Nederland in de groepsfase Nieuw-Zeeland, Canada en ­Kameroen treft.

“We zijn niet meer anoniem hè”, lacht Van Dongen. “Persoonlijk zie ik alle aandacht als een groot compliment. We kunnen niet eens onopgemerkt elfde worden, zoals voorheen wel. Dat is alleen maar mooi. Het ­betekent dat we serieus worden ­genomen.”

Lees ook:

Oranje loot oude bekenden voor WK vrouwenvoetbal

Net als in 2015 is Europa hofleverancier op het WK vrouwenvoetbal van volgend jaar in Frankrijk. Maar, ook net als vier jaar geleden in Canada, treft Nederland in de groepsfase opnieuw alleen landen van andere continenten: Nieuw-Zeeland (nummer negentien van de wereld), Kameroen (46) en Canada (vijf). Een loting, zaterdag verricht in Parijs, die perspectief biedt.

‘Er is nog een wereld te winnen in het vrouwenvoetbal’

Merel van Dongen won zaterdag met landskampioen Ajax ook de bekerfinale. Ze verkast nu naar Sevilla. ‘Met meer faciliteiten en geld kun je de beste speelsters in Nederland houden.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden