Oranje heeft voor niemand meer respect

In de catacomben van de Stavanger Idrettshall zoekt Olga Assink bedremmeld naar woorden. Voor even is de uitgelaten stemming weg. De cirkelloopster wordt door de Noorse pers geïnterviewd. En dat is schrikken. ,,Wat is tegenstander in het Engels?''

Niemand luistert. Saskia Mulder en Heidi Veltmaat lopen met de meegereisde fans de polonaise. Bondscoach Bert Bouwer - 'ongelooflijk' - ontvangt de felicitaties van zijn vrouw. Martine Hekman barst in tranen uit. En 'mascotte' Erica Terpstra blijft maar herhalen dat de meiden met een missie 'kanjers' zijn.

Eindelijk feestvieren. Zaterdag was een historische dag voor het Nederlandse handbal. Oranje vernederde Europees kampioen Noorwegen voor eigen publiek: 24-18. Een nieuw referentiekader is geschapen. De fulltime internationals hadden al eens in oefenwedstrijden gestunt, maar nog nooit op het grote podium.

De sensationele winst kan in de toekomst van groot belang zijn voor de strijd met de zenuwen, hoopt Monique Feijen. ,,Nu moet toch wel het besef in onze hoofden doordringen dat we niet voor iedereen respect hoeven te hebben. Wij kunnen ook brutaal spelen. Heb je die draaibal van Olga gezien?''

Hoofdsponsor Ton van Born zal het werelddoelpunt van Olga Assink, na een prachtige assist van Natasja Burgers, met gemengde gevoelens hebben gadegeslagen. De contracten van de suikeroom - inclusief transfersommen - zijn nog altijd niet door alle speelsters ondertekend.

Tweeënhalf jaar Oranjeplan hebben het gelijk van Bert Bouwer bewezen. Hij copieerde het Bankras-model van de gouden volleyballers en haalde zijn pupillen uit de clubcompetitie. Twintig uur per week in afzondering trainen moest het nietige Nederland aan de internationale top brengen.

Zaterdag was de doorbraak daar. Bij het inspelen voorvoelde Bouwer al dat het een bijzondere dag zou worden. Hij schudde de Noorse assistent-coach Arne Hogdahl de hand en sprak de profetische woorden: ,,Ik hoop dat mijn team nou eindelijk volwassen is geworden.'' Tot zijn verbazing antwoordde de baas van de succesformatie in soortgelijke termen over zijn speelsters. Bouwer, met rappe tong: ,,Ik heb de meiden gelijk ingeseind dat ze voor ons in hun broek schijten.''

De omgekeerde wereld. Nederland scoorde drie keer in een ondertalsituatie. Normaliter verliezen ze op die momenten juist de grip op een wedstrijd.

,,Tot vijf minuten voor tijd vreesde ik dat we het nog uit handen zouden geven'', erkende Feijen naderhand. ,,Ik ken ons. Wij maken het onszelf zo vaak moeilijk. Zij hadden hun dag echter niet. Die mazzel moet je hebben en mogen wij ook wel eens hebben. Het is al zo vaak net niet geweest.''

Keepster Jokelyn Tienstra werd tot de beste vrouw van het veld uitgeroepen. Ze stopte 23 van de 41 ballen. De gerenommeerde baltovenaar Kjersti Grini deed dienst als schlemiel. Inderdaad, de aarde op zijn kop.

Tegen Australië tekende de linkeropbouwster nog voor ongekende statistieken: veertien goals uit vijftien doelpogingen. Nu leek zij het scoren verleerd. ,,Ik gooide niet uit overtuiging op het doel, maar omdat men dat van mij verwacht.'' De zichtbare frustraties aan de andere kant waren volgens Bouwer 'vitamines' voor zijn ploeg.

Slechts vijf minuten lang, halverwege de eerste helft, kenden de Noren een voorsprong. Ze speelden te verkrampt en ver beneden hun niveau. Ze waren ondanks het verlies van een onderling oefenpotje in de zomer niet bang voor Holland, verklaarde Hogdahl, ze waren als thuisfavoriet voor de wereldtitel gewoon bang om te verliezen. Van wie dan ook.

Toch verloren de Scandinaviërs niet alleen. Nederland won wel degelijk. Het versterkte de angst bij de tegenstander door vanaf de openingsfase fel en goed te verdedigen. Aanvallend werden aanvankelijk wat kansen gemorst, maar uiteindelijk scoorden zeven verschillende speelsters. Dat mag een signaal heten voor de voorzichtige groei in de breedte. Vooral Assink maakte in het gewoel rond de cirkel indruk: acht maal vonden haar projectielen het net. ,,We hadden niets te verliezen en konden vrijuit spelen.''

De laatste minuut gooiden de Nederlanders elkaar de bal lachend toe. Assink maakte een dansje op de middenstip. Bouwer: ,,Met deze beelden moet de bond een goede campagne voeren. Welke handballer wil dit niet meemaken? Ik hoop dat we nu een move in Nederland krijgen.''

Het Nederlands team leert snel, Bouwer ook. Gewapend met een pinnetje in de zak liet hij vlak voor het eerste fluitsignaal de bal stiekem wat leeglopen. Hoe zachter, hoe meer effect te geven is. Dat is belangrijk voor een technisch team. Les twee: in de laatste zestig seconden vroeg de bondscoach nog een time-out aan. Inwrijven heet dat.

Hogdahl: ,,Vandaag hebben we geen kans gehad. Morgen is weer een ander verhaal.'' Bouwer: ,,Het enige nadeel is dat iedereen nu voor ons gewaarschuwd is. Ik had liever pas in de achtstefinales verrast. Maar ja, als je een grote wil zijn moet je met de billen bloot.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden