Oranje heeft Van der Luer meer te bieden

EINDHOVEN - Pas sinds 1990 speelt het Nederlands elftal interlandvoetbal tegen Portugal. In het vierde duel werd gisteren de zes uur vol gemaakt en heeft Oranje - op papier één der offensiefste landenploegen van Europa - nog altijd niet meer dan één goaltje te pakken. Ook gisteren was het resultaat weer negatief: 0-1.

Toch vermaakte het publiek zich nog net iets beter met de nationale ploeg zonder Ajacieden dan in de eerste beurt onder Guus Hiddink tegen Frankrijk met Ajacieden. Dennis Bergkamp was gemotiveerder dan ooit en vooral ook het spel van de na rust ingevallen Eric van der Luer mocht gezien worden. Hij wordt dit jaar al dertig jaar, de motor van Roda JC, maar hij zou wel eens een tweede uitnodiging aan de rebellie van de Ajax-spelers kunnen overhouden. Zulks zit er voor de man die in de eerste helft op rechts speelde, Edwin Vurens, niet in. Hij faalde en kwam tot de ontdekking dat interland- en clubvoetbal vaak onvergelijkbare zaken zijn. Van de andere nieuwelingen was De Kock nuttig met de kop en kwetsbaar in de opbouw en linksback Kreek aanvankelijk heel onrustig tegen Secretario, maar op den duur beter.

Guus Hiddink kreeg dus in zijn tweede interland ook zijn tweede nederlaag te pakken. Dat kan de beste gebeuren bij Oranje. Rinus Michels overkwam het ook al bij zijn terugkeer in 1990 als bondscoach. De Generaal begon toen ook met 1-0 nederlagen, tegen Portugal en Italië.

Hiddink heeft deze week nadrukkelijk gezegd dat hij voortaan weer met het sterkst mogelijke Nederlands elftal aan de slag wil. Niettemin zet het bestuur betaald voetbal de tuchtzaak tegen de jongens van Ajax door. Of Hiddink in geval van beschikbare Ajacieden ook met dezelfde spelers zal doorgaan, valt te bezien. Deze week zegt hij in een interview met het vakblad 'De Voetbaltrainer' dat hij op zoek is naar 'nieuwe heupen' voor het elftal. Hij doelt hierbij op de twee centrale posities in de verdediging, tot dusverre de plaatsen van Danny Blind en Stan Valckx. Intussen toonde hij gisteren ook aan af te stappen van het systeem dat de nationale ploeg enkele jaren onder Rinus Michels en Dick Advocaat heeft gespeeld. De schaduwspits, tegen de Fransen nog vorm gegeven door Aron Winter achter Michael Mols, behoort kennelijk tot het verleden. Er is weer sprake van het meer aan de Nederlandse school gehechte 4-3-3 systeem; het concept waarin Peter Bosz een betere rechtsback was dan Calrence Seedorf vorige maand tegen Frankrijk. De bedoeling is Wim Jonk weer als de grote animator van zijn maatje Bergkamp te benutten, maar daar kwam tegen Portugal nog weinig van terecht.

Volgelopen

Het Philips-stadion was gisteren volgelopen voor de tweede keus ploeg en produceerde veel meer geluid dan doorgaans bij de thuiswedstrijden van PSV het geval is. Het Oranje-legioen stond op scherp, gekwetst als het zich blijkbaar voelde door de bedankers van Ajax. Van meet af aan wilden de mensen het gelegenheidselftal naar een goed resultaat stuwen; een heel verschil met de laatste tamme ondersteuning bij de partijen tegen Frankrijk en Luxemburg. Toen sloeg de verveling al vlug toe op de tribunes van respectievelijk Nieuw Galgenwaard en de Kuip.

Een goede, produktieve prestatie tegen Portugal is nagenoeg onmogelijk. Deze Zuideuropeanen waren in de jaren zestig van de Benfica-sterren Eusebio, Augusto, Aguas en Coluna de smaakmakers en verfrissers van het internationale voetbal, maar al weer heel lang richt het Portugese voetbal zich weer op behoudzucht en sterk defensief spel. Dat is in feite onbegrijpelijk. Technisch zijn altijd zeer vaardige spelers voor handen, maar de aanval laat men in principe altijd oover aan de opponent. Het systeem met één echte spits is er al jaren gemeengoed. Bij balbezit voor de tegenstander worden steeds zware blokken gevormd, waar niet of nauwelijks is langs te geraken. In de vier wedstrijden tegen Portugal heeft Oranje dus precies één keer gescoord. Die ene goal, van Richard Witschge, was wel een belangrijke, want het betekende in Rotterdam de eindstand en meteen ook de ontgrendeling voor het EK-toernooi van 1992 in Zweden.

De Portugezen doen zich zelf in feite al jaren lang te kort. Bij de jeugd wordt op de grote toernooien altijd in de wereldtop gespeeld, maar eenmaal A-international wordt de aansluiting gemist omdat simpelweg te weinig wordt gedurfd; zij het dat het nu op weg naar het EK van 1996 wel bijzonder voortvarend gaat. Het systeem is, ondanks alle technische kwaliteiten, niet wezenlijk veranderd. De ene spits staat vaak op een eiland. Dat was ook gisteren weer het geval. Domingos stond er alleen voor en kreeg hooguit bij toerbeurt enige steun van Figo en Secretario. Dan was het wel direct gevaarlijk, want met razendsnel uitgevoerde één-tweetjes sneden ze door de Nederlandse afweer. Zo'n knappe aanval ging ook vooraf aan de snelle en enige goal. Pedro maakte er een kunststuk van, door het rechterverdedigingsblok uit te kappen en vooral Winter en Verlaat voor schut te zetten. Met een fantastische trap versloeg de eenling van Vitoria Setubal vervolgens Ed de Goey hoog in de verre hoek.

Het publiek bleef wel achter Oranje staan. Maar bijna net als Domingos moest ook de zo ijverige Bergkamp het karwei in het druk bezette centrum doorgaans in zijn eentje klaren. Met Jorge Costa en Fernando Couto in zijn buurt was dat een superzware opdracht, ook al omdat de aanvoer vanaf de vleugels gering was en de beoogde opzetjes van Jonk ook al achterwege bleven. Vooral voor nieuweling Vurens was het debuut een kwelling. Op het oog raakte hij nimmer verlost van de spanning. Nelo kwam hij niet voorbij en als hij eens aan de bal was, raakte hij 'm meteen ook weer kwijt. Na drie kwartier werd hij uit zijn lijden verlost door de vierde debutant van de avond, Van der Luer. Hij was de enige echte Limburger die in de selectie zat, dus zijn debuut paste wel bij deze interland, waarvan de opbrengst was bestemd voor de gedupeerden van de wateroverlast. Van der Luer had drie kwartier door dat hij door op te vallen mogelijk een tweede kans kon afdwingen. Hij streefde met allure naar dat doel. Drie minuten voor het einde had hij bijna het gelijkspel afgedwongen. Bij een vrije trap maakte hij eerst aanvoerder Jonk duidelijk dat hij absoluut die bal wilde trappen. Buiten bereik van doelman Vitor Baia ketste de bal via de paal naast. Het was voor Nederland 2 het sterkste moment van de avond.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden