Opvolger van Brown mag zich melden

(Trouw) Beeld AFP
(Trouw)Beeld AFP

Labour confereert voor het laatst voor de verkiezingen in mei, met een partijleider die minder stevig in het zadel zit dan ooit.

Hoe lang kan Labour Gordon Brown nog verdragen? Zijn positie binnen de partij, die vanaf morgen bijeenkomt in Brighton, lijkt buitengewoon zwak. En ook buiten het conferentieoord zal de partijleider weinig aanhangers tegenkomen.

Het is de laatste conferentie voor de verkiezingen, die hoogstwaarschijnlijk in mei 2010 worden gehouden. Brown wordt van alles verweten. Zoals de recessie en de weifelachtige reactie van zijn kabinet daarop. Het daverende verlies bij de Europese verkiezingen. De wegvallende steun voor de partij in traditionele Labourgebieden, zoals Noord-Engeland en Schotland. De interne partijruzies, waar de scheiding tussen aanhangers van Blair en de Brownites nog ettert. Ook wordt hem achterdocht, gebrek aan doorzettingsvermogen en chagrijn verweten.

Er is toenemende twijfel over Britse deelname aan de strijd in Afghanistan. En dit voorjaar woedde de zogenoemde bonnetjesaffaire waarover, vast niet toevallig, pal voor de conferentie een boek is verschenen.

Juist uit die affaire, waarbij niet alleen Brown maar bijkans de hele partij, inclusief het kabinet, zich te buiten was gegaan met declaraties, blijkt dat velen verantwoordelijk zijn voor Labours val. De partij lag al slecht in de peilingen voordat Browns voorganger Tony Blair vertrok. Zijn opvolger zorgde nota bene even voor een opleving, totdat een reeks aan missers en tegenslagen de partij tot de huidige 26 à 27 procent bracht, tegen 41 à 42 voor de Conservatieven.

Een leider moet wel over heel veel charisma en daadkracht beschikken om deze partij uit het slop te halen. Zo iemand, droomt een handjevol optimisten evengoed, kan net voldoende kiezerssteun erbij winnen om de Conservatieven een totale overwinning te ontzeggen.

Met Brown zit dat er niet in. Op internationaal vlak had hij nog een reputatie te verliezen, als voortrekker van de debatten over klimaat en armoede. Maar tijdens de Algemene Vergadering van de VN in New York bleek hij deze week voor het thuisfront de definitieve loser: zijn veronderstelde vriend, de Amerikaanse democratische president Obama, ontliep hem steevast, waarschijnlijk uit irritatie over het vrijlaten van de verdachte van ’Lockerbie’.

De laatste acte van het koningsdrama dat Brown heet, lijkt aangebroken. Het geluid van de zaag in de stoelpoten klinkt weer: voormalige minister van binnenlandse zaken Charles Clarke zei deze week te hopen dat Brown zo snel mogelijk opstapt, al was het maar om gezondheidsredenen. Labourtopman Peter Mandelson en minister van buitenlandse zaken David Miliband hebben Brown tot nu toe niet laten vallen, maar zij hoeven maar met hun vingers te knippen en het kan gedaan zijn met de huidige Labourleider.

En dan? Hij heet Miliband, weet The Economist. Ed Miliband, huidig minister van energie en klimaat, of anders zijn iets behoudender broer David. Of, zeggen anderen, de bedaarde backbencher John Crusack. Of plaatsvervangend partijleider Harriet Harman. Het zijn niet de droomleiders die Labour nodig heeft, en het is onwaarschijnlijk dat een van hen zich voor mei 2010 meldt. Maar voor de periode daarna kunnen zij zich alvast warmlopen.

Gordon Brown, eerder deze week, tijdens een bijeenkomst van de Verenigde Naties in New York. (FOTO AFP) Beeld
Gordon Brown, eerder deze week, tijdens een bijeenkomst van de Verenigde Naties in New York. (FOTO AFP)
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden