Opnieuw op de vlucht, alweer in Nederland opgevangen

In Almere worden tachtig Libanezen met Nederlands paspoort opgevangen. Veel van hen zijn voor de tweede keer in Nederland beland, op de vlucht voor oorlog.

Samiha (14) zit sinds zaterdag in asielzoekerscentrum Almere. „Omdat we weer een beetje oorlog hebben”, zegt ze verlegen. Ze wil niet met haar achternaam in de krant.

Na de eerste bombardementen op hun stad Tyrus, in Zuid-Libanon, vroeg de Nederlandse ambassade of ze weg wilden. Moeder twijfelde niet lang en nam haar vier kinderen mee. Vader bleef achter bij zijn familie. „We zijn Libanees, maar hebben een Nederlands paspoort. We waren hier al eerder. Ik ben veertien jaar geleden in Nederland geboren, omdat het toen ook oorlog was.”

Voor een groot deel van de tachtig Libanese vluchtelingen in Almere lijkt de opvang een déjà vu. Net als het gezin van Samiha, waren ze al eerder op de vlucht. In de jaren tachtig en negentig vroegen veel van hen politiek asiel aan en verkregen daarna het Nederlanderschap. Hoopvol keerden ze later terug naar Libanon; Samiha’s gezin in 1999.

Het is moeilijk, knikt Samiha, die elke dag met haar vader belt. „Ik wil wel terug. In het noorden is het best veilig. Mijn opa en oma zitten er ook.”

In tegenstelling tot Samiha ziet Violette Matar (37) een terugkeer niet meer zitten. Een week geleden kwam het gezin in Almere aan, na een vlucht uit Libanon via Syrië. „Een slechte droom.”

Ze zitten in hun kale woonkamertje, dat deel uitmaakt van een prefab-blok van twee woonlagen. Het is eenvoudig, maar Violette is heel dankbaar voor de hulp, benadrukt ze. In het woninkje herinneren slechts enkele dingen aan thuis, zoals een recente foto van Violette en haar man Elie.

Ze probeert dagelijks te bellen, maar de lijnen zijn slecht en het mobiele telefoonverkeer ligt plat. „Ik wacht maar af. Het lukt nu pas een beetje om mijn hoofd vrij te maken. Ik kon eerst helemaal niet denken.”

Haar man Elie kwam in 1992 voor politiek asiel naar Nederland. Violette vergezelde hem. Ze huwden in Nederland en kregen hier twee dochters. In 1997 vestigden zij zich een voorstad ten oosten van Beiroet, en kregen nog een zoon. „En nu zit ik weer in Nederland. Niemand van ons had dit verwacht. Dat dit alles zou gaan gebeuren vanwege twee door Hezbollah ontvoerde Israëlische soldaten.”

Dochter Melissa (12) staat in de deuropening. Ze heeft een dubbel gevoel. Sinds het gezin in 1997 weer naar Libanon vertrok, heeft ze altijd ’gezeurd’ dat ze terug wilde naar Nederland. „Ik grapte altijd: we gaan alleen uit Libanon weg als er oorlog uitbreekt”, zegt haar moeder. „En moet je nu zien.”

Aya Selman (13), een Libanees vriendinnetje van Melissa, steekt haar vinger op. Of ze iets mag zeggen. Een stortvloed aan woorden volgt, met de strekking: iedereen moet heel snel weer aardig zijn voor elkaar. „We hebben allemaal een hoofd, en een neus, en twee oren. Waarom moet dit?!” Violette zucht: „Het belangrijkste is dat we hier veilig zijn. Ik ga niet meer terug.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden