Opgewekt, open, rauw en poëtisch

Gitarist, zanger en schrijver Thé Lau bleef tot het einde aan het werk

Al die jaren roken en drinken vormden dat kenmerkend rauwe, hese, en tot zijn allerlaatste concert vurige stemgeluid van Thé Lau. Natuurlijk was het allemaal niet gezond. Dat wist hij zelf ook wel. Maar ook na de diagnose wilde de zanger van The Scene niks geen verwijten horen. Gisteren overleed de 62-jarige zanger aan de gevolgen van keelkanker.

De ziekte werd anderhalf jaar geleden vastgesteld. Lau leek herstellende, maar in april vorig jaar bleken er toch wat kwaadaardige cellen naar de longen ontsnapt. Een half jaar had hij nog, hooguit negen maanden. Die onverwachte onheilstijding deed de zelfverklaarde rasoptimist eventjes pijn, eerder had hij gedacht de tachtig wel te zullen halen.

'Een bijl in mijn nek', noemde hij het die avond bij Humberto Tan. Hij vertelde nog bezig te zijn met een roman, en een album over zijn ziekte. Die moesten af. Ook kondigde hij een reeks afscheidsconcerten met zijn band The Scene aan. De kanker mocht zijn creativiteit niet in de weg staan.

De in Bergen geboren gitarist sloot zich in 1974 aan bij cabaretgroep Neerlands Hoop, van Bram Vermeulen en Freek de Jonge. In 1979 begon hij zijn eigen rockband, The Scene. Het mocht allemaal wat ongepolijster. Hij twijfelde even of hij zijn teksten in het Nederlands of Engels moest schrijven. Toch maar Nederlands, daarin kon Lau zijn liedjes het eerlijkst laten spreken.

Met zijn taalvondsten begon Lau op te vallen. Zeker in de vroege jaren negentig leverde de rockband tekstuele pareltjes af als 'Blauw', 'Open' en natuurlijk publieksfavoriet 'Iedereen is van de wereld'. The Scene werd populair in Vlaanderen, wat zorgde voor succesvolle optredens op popfestival Torhout-Werchter. Hoewel Lau zijn band zelf altijd als Nederlands beste festivalband had omschreven, debuteerde The Scene pas vorig jaar - na de diagnose - op Pinkpop.

In het verlengde van de zanger lag de poëet, die iets anders wilde dan louter grote podia en luide gitaren. Als soloartiest ging hij vanaf 1996 langs de theaters. In kleine zalen was er meer ruimte voor zijn woorden. Het gespeel met taal beviel hem steeds meer, ook los van de muziek.

In 2000 verscheen zijn eerste verhalenbundel, in 2004 gevolgd door Lau's debuutroman 'Hemelrijk'. Nog meer verhalenbundels volgden. Over zijn leven met de muziek en zijn geliefde Amsterdamse Spaarndammerbuurt.

Al jaren was hij gestopt met roken. En hij dronk ook lang niet meer zo veel als vroeger. Want je ging het bij concerten toch wel merken, zei hij. Hoge noten werden niet meer zo makkelijk gehaald. Maar na de diagnose kocht hij direct een pakje. Om vervolgens weer te stoppen, voor zijn afscheidstour wilde hij in topconditie zijn.

De dreigende dood had hem veranderd: hij stond vroeger op. Om nog harder te werken. Zijn roman die af moest, kwam af, 'Juliette' verscheen vorig jaar september. De nachten in het ziekenhuis voor zijn chemo inspireerden hem tot zijn laatste soloalbum 'Platina Blues', over de dood die jacht op hem maakt. Ook dat kwam af, voordat de dood hem later dan voorspeld uiteindelijk toch te pakken kreeg. En The Scene mocht dus eindelijk naar Pinkpop. Daar vloeiden tranen, veel tranen, net als bij de afscheidsconcerten in juni vorig jaar, in de Brusselse Ancienne Belgique en de Heineken Music Hall.

In de vele afscheidsinterviews was Thé Lau opgewekt en open over het aanstaande einde. Ja, hij zag op tegen de fysieke pijn die ongetwijfeld zou komen, en ja, hij schrok 's nachts wel eens angstig wakker. Alleen aan die laatste noten, dat wegsterven van applaus. Daar wilde de zanger liever niet aan denken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden