Opgefokte conversatie van tobbende dertigers

THEATER

'LONGEN' STUDIO DUBBELAGENT

****

Het is fucking omvangrijk de fucking zin van het leven zelf, de zin, het doel, de doelloosheid, de liefde en de doodsangst en de hoop en de vrees en alles gaat dan ineens op zijn allerhardst..." Nee, voor de gemiddelde zelf- en milieubewuste dertiger van nu is een kind op de wereld zetten niet bepaald vanzelfsprekend. Want als je echt om de aarde en de toekomst geeft, plant je bomen en creëer je geen nageslacht, vindt de vrouw in het toneelstuk Longen. Maar is dat een reden om geen kind te krijgen? Zij en haar partner zijn toch "goed volk"?

"Goed volk" dat zijn deze ietwat neurotische promovenda en haar partner, een goeiige, niet bijzonder succesvolle muzikant, zeker. Ze hebben een fijne relatie: intellectueel uitdagend en goeie seks. Logisch dat het onderwerp kinderen dan opkomt. De twee lijden echter aan een typische hoogopgeleide-dertigers-kwaal; hun overactief vermogen tot rationaliseren en hun betrokkenheid bij de wereld maakt zoiets irrationeels als een kinderwens vrijwel onmogelijk. Want denk eens aan de uitstoot die een kind produceert: "Tienduizend ton CO2. Zoveel weegt de Eiffeltoren." En hebben ze eindelijk de knoop doorgehakt, dan is het nog maar de vraag of het kind er komt - en hoe? Dat en passant de relatie op scherp komt te staan, ligt voor de hand. Of ze daar ook samen weer goed uitkomen is, zonder te veel te willen verklappen, minder vanzelfsprekend.

Het stuk van de Britse schrijver Duncan Macmillan, oorspronkelijk getiteld 'Lungs' (2012), is nu door de jonge, vooral in Engeland en America werkzame regisseur Teunkie van der Sluijs (in Nederland opererend als Studio Dubbelagent) doeltreffend vertaald en vrij losjes geënsceneerd. Van der Sluijs kiest voor een minimalistische vormgeving met een hoekig grijs podium en enkele subtiele, maar doeltreffende licht- en geluidseffecten.

'Longen' is volgens goed Britse traditie een lange opgefokte conversatie met veel 'fucks' erin; een doorjakkerende woordenstroom waarin ontwikkelingen naadloos in elkaar overvloeien en die de minder boeiende overpeinzingen snel doet vergeten. De taalvloedgolf verdoezelt ook gelijk het gebrek aan gelaagdheid van de personages (Laura De Boer blijft wat hangen in meisjesachtige pruilmondjes en Teun Kuilboer is ook op vurige momenten wat vlakjes) een beetje. Soms gaat het echter zo snel dat de acteurs hun eigen woorden niet kunnen bijbenen. Maar als het stuk richting het einde in een extra stroomversnelling raakt en dan onverwacht vrijwel stilvalt, komt de ontroerende eindmonoloog van Longen toch nog hard binnen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden