Opera Zuid La Cenerentola

opera

****

Als je een operaproductie in samenwerking met de Efteling maakt, dan kun je op je vingers natellen hoe die eruit gaat zien. Op z'n Eftelings dus, met een hoog Anton Pieck-gehalte. Daarom zagen we kleurrijke kostuums en decors in de sfeer van een pop-up sprookjesboek. Bij de ingang van het theater waren we al ontvangen door livreiers en een prins op een heus paard. Het paste allemaal mooi bij de opera in kwestie: Gioachino Rossini's 'La Cenerentola', die over Assepoester gaat - cenere is Italiaans voor as. Opera Zuid presenteerde er in Eindhoven een nieuwe, flonkerende productie van.

Binnen dat functionele, wel wat zoetsappige, decor zorgde regisseur Sybrand van der Werf gelukkig voor genoeg scherpe geestigheid in de personenregie waardoor er een aangenaam amalgaam van zoet, zuur en bitter ontstond. Een topavond vol vocale brille met, zoals we van Opera Zuid gewend zijn, een groot aandeel van Nederlandse vocalisten.

In het stralende middelpunt van de cast stond mezzosopraan Karin Strobos. Ze heeft bij Opera Zuid jarenlang kansen gehad en mocht er nu terugkomen om van de rol die haar op het lijf geschreven lijkt een tintelende en bruisende interpretatie te geven. De coloraturen rolden met jaloersmakend gemak uit haar keel, en ook al miste de stem op volle kracht wat aan decibellen om in Rossini's tumult overeind te blijven, altijd kwam dat heerlijke timbre toch weer glorieus bovendrijven. Na haar bijzonder geslaagde Rosina in 'Il barbiere di Siviglia' bij de Reisopera, voegde Strobos met Cenerentola een meer dan geslaagde Rossini-rol aan haar repertoire toe.

Haar witte prins was de IJslandse tenor Elmar Gilbertsson, ook al zo'n oudgediende van Opera Zuid. Hij heeft de goede hoogte en de juiste stembanden voor Rossini's trapezewerk, acteert goed en ziet er ook nog eens goed uit. Samen met Strobos vormde hij een perfect ogend en orend paar. Misschien dat hij in die hoge stratosferen nog iets aan zijn afwerking kan doen, maar dat hij zich met gemak door alle rossiniaanse capriolen zong was beslist bewonderenswaardig.

Goed vocaal tegenspel was er van Marcel van Dieren (Don Magnifico), Cozmin Sime (Dandini), Willem de Vries (Alidoro) en de karikaturale stiefzusjes (Anne Emelianova en Madieke Marjon). Het ensemble was goed op elkaar ingespeeld en maakte van het fameuze sextet met al die rollende r's een vrrrolijk feestje.

Per-Otto Johansson en de Philharmonie Zuidnederland ruilden stroefheid allengs in voor meer bubbels en bruis, al wilde de ware Rossini-prosecco niet uit de bak opborrelen. Het goedlopend naaimachientje dat het orkest kan zijn werd wel heel leuk op het toneel gezet. Het leverde Assepoes' baljurk op. Natuurlijk prinsesse-roze. Goed gedoseerde grappen zorgden verder voor de nodige hilariteit. Leuk!

Nog t/m 2/7 www.operazuid.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden