Recensie

Opera Zuid krabbelt op met gedegen 'Werther'

null Beeld Opera Zuid
Beeld Opera Zuid

OPERA
Opera Zuid
Werther
★★★☆☆

Eind vorig jaar hing de vlag er bij Opera Zuid niet al te wapperend bij. Er was weliswaar net een goed geslaagde nieuwe productie in première gegaan - Mozarts 'Le nozze di Figaro' - maar het kleinste operagezelschap van Nederland moest van de Raad voor Cultuur een nieuw en beter beleidsplan schrijven, wilde het subsidie blijven krijgen. Bovendien nam Miranda van Kralingen, die jarenlang als een leeuwin voor haar club gevochten had, met die Mozart-opera afscheid.

Een maand later - december 2016 - kwam gelukkig het groene licht dat Opera Zuid voor de komende kunstenplanperiode een miljoen euro subsidie per jaar krijgt. En met de benoeming in januari 2017 van een nieuwe intendant in de persoon van Waut Koeken, lijkt het gezelschap de vlag weer in top te hebben.

Koeken maakte ooit een hilarische enscenering van Offenbachs 'Barbe-Bleue' voor Opera Zuid. Zijn eerste echte daad als nieuwe intendant was een productie op poten zetten van Massenets met tranen doordrenkte 'Werther', vrij naar Goethe. Hij vroeg Sybrand van der Werf om de opera te regisseren en bood Pieter-Jelle de Boer de gelegenheid om zijn eerste opera in Nederland te dirigeren. Daar is Opera Zuid altijd goed in geweest - Nederlanders kansen bieden.

Goede uitwerking, met enige kanttekeningen

Beide keuzes pakten goed uit, al zijn er wel wat kanttekeningen te maken. Bij de derde voorstelling in Eindhoven - er volgen er nog acht - zou je muzikaal wat meer zindering verwacht hebben. Was een en ander sinds de première wat ingezakt? De Boer had de Philharmonie Zuidnederland goed in de hand, bouwde climaxen gedegen op, maar in het op deze doordeweekse dag lang niet volle Parktheater was de akoestiek verre van optimaal en de sfeer soms zoek. Alsof de muziek niet genoeg uit de bak kwam, terwijl Massenet die soms toch als kolkende lava laat stromen.

Charlotte heeft aan haar stervende moeder beloofd met de degelijke Albert te trouwen, maar ze wordt hopeloos verliefd op de jonge, gekwelde Werther. De zoektocht van beiden naar een uitweg tussen plicht en passie eindigt met de dood van Werther en de eeuwige spijt van Charlotte. Van der Werf beeldt die zoektocht uit in een steeds verbrokkelder toneelbeeld. Aan het slot wordt de stervende Werther door de brokstukken ingesloten. Charlotte komt steeds een geestesverschijning van haar moeder tegen, als dreigende waarschuwing. Op het eind ziet ze werkelijk overal haar gesluierde moeder verschijnen. Het is simpel, maar het werkt.

Incompetente tenor

Op het toneel is Florieke Beelen een interessante Charlotte. Beelen heeft de stem en de kleuren voor deze rol, al klonk het in Eindhoven soms niet optimaal en een beetje te wild. De climaxen kwamen niet helemaal goed uit de verf. Ze domineerde wel de bühne, vooral ook omdat Eric Fennell (Werther) absoluut onvoldoende volume had om indruk te maken. Wel vreemd dat Koeken in het repetitieproces niet aan de bel getrokken heeft en naar vervanging voor deze incompetente tenor heeft gezocht.

En daarmee werd het kloppend hart uit de opera gerukt. Meevoelen met de plichtgevoelige Charlotte in deze opera is nu eenmaal anders dan gierend op sleeptouw te worden genomen door de gepassioneerde Werther. Anna Emelianova zong ondertussen heerlijk als Sophie en ook Ivan Thirion (Albert) was goed op dreef, net als de andere kleine rollen. Opera Zuid krabbelt op. Mooi zo.

Lees hier meer muziekrecensies van Trouw

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden