Op zoek naar de langos

Jeroen Thijssen is culinair journalist en schrijver. mail@jeroenthijssen.nl

Uit alle hoeken van het land zijn ze aan komen rijden, de keukens zonder vaste stek, gebouwd in dubbeldekkers, in oude caravans, op handkarren en in oud ijscontainers. Zij verzamelen zich voor het zevende Festival van de Rollende Keukens, op het terrein van de Westergasfabriek in Amsterdam. En ik ben er bij.

Dat zit zo. Voorspellen is moeilijk, vooral de toekomst. Daarom raadplegen bedrijven trendwatchers die de toekomst schetsen aan de stand van het hedendaagse eten. Zelf ben ik geen augur, maar ik weet dat straatvoedsel jaren voorloopt op het vastgoed. Vandaar: ik ben er bij.

Met een lijst deelnemers, verstrekt door de organisatie, speur ik naar nieuw eten tussen de hamburgers en de tosti's, de pannenkoeken en de pizza's, het vegetarische en het Indiase. Dit jaar zoek ik de langos: een Hongaarse delicatesse. De speurtocht voert langs de tenten van Rainarai, en tenten is hier letterlijk zo bedoeld. De nomadische keuken van chef Med Khellout is dezer dagen gevestigd in grote tenten waar je Toearegs zou verwachten. Op een grote, ronde barbecue voor de tent sudderen stalen pannen vol makrelen in vocht met champignons, met citroenen en met iets wat op venkel lijkt. Natuurlijk heeft de mediterrane keuken al jaren vaste voet aan de grond gekregen in de panden van de grote steden.

Toch, het ruikt wel heel erg lekker. En komt de toekomst niet voor uit het verleden? Nou dan. Met een moot makreel waar een mens voor de rest van de dag genoeg aan zou hebben neem ik plaats in een prachtige woestijnzetel. Heerlijk is de makreel, met de citroen en de kurkuma die het altijd wat zware visvlees van de makreel zeer aangenaam maken.

Enigszins gevuld ga ik verder, op zoek naar de lagos, maar stuit op de American Waffles kar. Daar kondigt een bord de 'waffle steak' aan. Wat een idee! De zachte, zoete korst van een soort Luikse wafel, gecombineerd met de hartigheid van een stuk vlees. aan zoiets kan een serieus culinair journalist niet voorbijgaan. Met een grijns zet de man van de waffles een plastic bakje neer met daarin een waffle, belegd met steak en garnituur: cassavechips, taugé en satésaus.

Lekker? Het idee wel. De sappige, hartige steak combineert heel goed met de brosse, licht zoete wafel. De taugé brengt frisheid, de cassave-chips zorgt voor kraak. Maar de saus. De satésaus is mierzoet en verjaagt alle andere smaken. Dat is jammer, nu is het een zoete wafel met hartige bijsmaak.

Verder gaat de speurtocht naar de langos. Tussen twee rokende ovens door, langs een standje met kokosnoten en een met gefrituurde sprinkhanen - geen langos. Pas een veld verderop duikt de keet op van De Langos Prinses - dat staat op de keet en op de gele werkkledij van de langosmaakster. Maar wat is het precies?

"Het is Hongaars", zegt ze. "Gefrituurd brood met zure room en kaas." Nou, dat klinkt lekker. Vet en hartig, dat heeft vast de toekomst. Doe er maar een. Uit een kastje achter haalt de langos-prinses een gebubbeld soepbord, dat bij nader inzien van deeg is gemaakt. Ze smeert er witte saus op, bestrooit die met kaas en overhandigt de schotel aan mij. Hij is wonderlijk licht. Hij is ook wonderlijk vet, tjongejonge. De geur van knoflook, genoeg om drie vampieren te verjagen, bestijgt mijn geurdetectieapparaat. Het vet van korst en kaas en crème loopt van lip tot achter de huig. Dit is geen eten, dit is een totaalbeleving. Naast de snackbar voorspel ik de langos een grote toekomst.

Maar eten kan ik niet meer. Gelukkig is er volgend jaar weer een Rollende keukens.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden