column

Op wolvenjacht in het duistere woud van Lutterzand

. Beeld .

Hou je nou nooit op over die wolf?, vraagt mijn jongste dochter als we in het donker door het Lutterzand lopen, zij voor de zekerheid bij het schijnsel van haar iPhone. De beste tijd om de wolf te zien is 's nachts, had ik gezegd, maar dit bos is echt aardedonker. En een wolf? In Lutterzand?

Het natuurgebied Lutterzand ligt in Noordoost-Twente, tegen de grens met Duitsland, tegen de grens met de deelstaat Nedersaksen, waarover hier gisteren werd geschreven.

Hou je nou nooit op over die wolf?, vraagt u zich misschien ook af. Tuurlijk, maar nog even ben ik in zijn greep. Ook vanwege dat Lutterzand waar ik met mijn gezin enige dagen doorbreng in een grootmoedershuisje.

Dat huisje staat in een bos. Het is een licht bos, dat wil zeggen lichtdoorlatend, want de grove dennen hebben kale hoge stammen. Eronder groeit struikgewas. Buiten, onder de veranda van het huis, kun je het zacht geplok horen van vallende dennenappels of het geroffel van de specht. Het vetbolletje voor het huis wordt aangevlogen door mezen, boomklevers, roodborstjes en de bonte specht van voorheen.

Een paar honderd meter hiervandaan stroomt het riviertje de Dinkel, beeldschoon meanderend langs een hoge steile oever van zandgrond en groen stroomdalgrasland.

Het bos is aangeplant in de achttiende en negentiende eeuw om de zandverstuiving op deze woest geworden gronden tegen te gaan, en nu is het er mooi en wild, met dicht berkenbos, grove, hoge dennen en eiken hier en daar. Voor oeverzwaluwen en ijsvogels is er een rustgebied.

Maar in het donker is het bos duister en stil, en steken de dennen als zwarte masten de hoogte in. Geen volle maan, denk ik, geen wolvengehuil. Toch is de wolf ergens in deze regio gesignaleerd, in juni 2014. Het staat opgetekend in Dik van der Meulens 'De kinderen van de nacht, over wolven en mensen', het boek dat afgelopen zondag werd bekroond met de Jan Wolkers Prijs voor beste natuurboek.

Van der Meulen tekende de melding op die de boswachter kreeg van enkele jagers en een boer die onafhankelijkvan elkaar een wolf hadden gezien in het grensgebied van de gemeente Tubbergen en Dinkelland. "Ik wist gelijk dat het een wolf was", zei een van de jagers tegen het dagblad Tubantia. "Groter dan een hond, grijs, en vooral de manier van lopen, haast dansend."

Tubbergen! Staat als geboorteplaats in mijn paspoort, ik kwam er in het gehucht Geesteren ter wereld.

Prachtboek trouwens, dat van Van der Meulen, die een zeer leesbare biografie schreef van de wolf door de eeuwen heen, dat mysterieuze, echt bestaande fabeldier in de nevelen en de schemering van de mensengeschiedenis. gehaat, gevreesd en bewonderd.

Dat dit edele, bijzondere dier, deze gestalte van de nacht, na anderhalve eeuw afwezigheid weer in mijn geboortestreek opdoemt, vervult me met opwinding. "The night is dark and full of terrors", zegt Melisandre, de heks in 'Game of Thrones', gespeeld door Carice van Houten, en zo kunnen nachtelijke boswandelingen hier ook weer zijn.

In De Lutte zagen we een standbeeld voor de Kardoes- of Helhond, een spookdier, vroeger waargenomen door lokale boeren, dat staand voor een woning de dood aankondigde.

Het huiveren mag weer beginnen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden