Op volle sterkte

Marja Lust: 'Collega's zetten vraagtekens bij onze deelname aan Gay Pride.' Beeld Hadas Itzkovitch en Anya van Lit
Marja Lust: 'Collega's zetten vraagtekens bij onze deelname aan Gay Pride.'Beeld Hadas Itzkovitch en Anya van Lit

Ruim dertig lesbische, homoseksuele, biseksuele en transgender (LHBT) agenten uit veertien landen lieten zich afgelopen week in uniform fotograferen tijdens hun bezoek aan de '1st World LGBT Conference for Criminal Justice Professionals' in Amsterdam. Zij maken deel uit van de portretserie 'In Full Force' van het fotografieduo Hadas Itzkovitch en Anya van Lit.

Marja Lust (49) Recherchekundige, master of criminal investigation in de rang van inspecteur (Amsterdam, Nederland)

"Het dragen van mijn uniform geeft me oprecht een gevoel van trots. Ik zit nu zo'n twaalf jaar bij de politie in Amsterdam. Mede dankzij anderen die mij zijn voorgegaan en voor mij de weg hebben geëffend, kan ik in het korps zijn wie ik wil zijn, ongeacht mijn geaardheid.

Ik heb nog nooit enige vijandelijkheid gevoeld. Dat is belangrijk, want als mensen zich binnen de organisatie veilig voelen, dan kunnen ze naar buiten toe ook een gevoel van veiligheid uitdragen.

Ik ben ook actief voor het Roze in Blauw-netwerk in Nederland, dat sinds 1998 de belangen behartigt van LHBT'ers binnen en buiten de politie. Het is eervol om te doen, maar we zijn er nog lang niet. Het doel is om Roze in Blauw te kunnen opheffen omdat het niet meer nodig is, maar we worden op dit moment nog een à twee keer per dag gebeld met klachten vanuit de LHBT-gemeenschap. Ik vrees dat daar nog wel een paar generaties overheen gaan.

Er moeten nog genoeg dingen worden overwonnen. Want wat maakt het nou uit of je homo of transgender bent? Het zou mooi zijn als we er allemaal wat neutraler mee omgaan, ook bij de politie. Er zijn nog altijd collega's die hun vraagtekens zetten bij de deelname van het korps aan de Gay Pride, terwijl de politie een afspiegeling van het volk hoort te zijn. Als het daar niet veilig is, waar dan wel? Daarom moeten we zichtbaar zijn, ook voor de LHBT-gemeenschap."

Kristof de Busser (39) Diensthoofd Diversiteitsbeleid (Antwerpen, België).

"Toen ik in 2002 op de politieacademie kwam, heb ik er bewust voor gekozen om mijn homoseksualiteit kenbaar te maken in de klas. Ik heb er sindsdien nog nooit nare opmerkingen over gehoord. Weleens grappen, maar die moet je kunnen verdragen; tenzij ze bepaalde grenzen overschrijden. De politie wordt misschien nog altijd als een machowereld beschouwd, maar in Antwerpen valt dat reuze mee. Etniciteit en religie vormen voor ons een grotere uitdaging.

Vanuit mijn functie probeer ik vorming te geven aan maatschappelijke diversiteit. Wij liggen in België echt ver voor op andere landen wat betreft LHBT-rechten. We hebben goede wetgeving en diverse LHBT-verenigingen met zeggenschap; dat vergeten we dikwijls. Toch stellen sommige collega's kritische vragen als je in politie-uniform naar de Gay Pride gaat, dat ligt nog altijd erg gevoelig. Volgens hen wordt daardoor de groepsidentiteit van de politie op het spel gezet. Voor ons is dit echter een beleidskeuze.

Daarnaast is een opleiding 'diversiteit' bij ons verplicht. Die duurt een week, waarin een dag aandacht wordt besteed aan de LHBT-gemeenschap. Het belangrijkste is daarbij de focus op het interne systeem bij de politie. Klachten moeten goed worden opgenomen, collega's moeten een neutrale blik hebben en niet discrimineren. Dat is niet altijd zo. Sommige groepen voelen namelijk dat ze nog altijd worden benadeeld. Dat moeten we voorkomen."

Kristof de Busser Beeld Hadas Itzkovitch en Anya van Lit
Kristof de BusserBeeld Hadas Itzkovitch en Anya van Lit

Gabriele Guglielmo (35) Politiesurveillant in de auto (Turijn, Italië).

"Tien jaar geleden trad ik in dienst bij de politie in Rome. Daar heerste een homofobe machocultuur; er werden in de kleedkamer kwetsende grappen gemaakt over LHBT'ers. Ik durfde daardoor niet uit de kast te komen, was bang mijn geloofwaardigheid als agent te verliezen. Toen ik zes jaar geleden werd overgeplaatst naar Turijn, overwon ik die angst en kwam uit de kast. Dat moment heeft mijn beeld van het politiekorps veranderd. De reacties waren louter geladen met nieuwsgierigheid.

Dat betekent niet dat Italië toleranter is geworden. Integendeel: het land verkeert nog altijd in de Middeleeuwen. Pas sinds kort is geregistreerd partnerschap toegestaan voor mensen van hetzelfde geslacht. Daarnaast zijn er nog dagelijks incidenten die gericht zijn tegen de homogemeenschap, zelfs binnen het politiekorps. Zo is dit jaar op het kluisje van een collega in Milaan 'gay' gekalkt. Wij leven in 2016, dan is zoiets toch haast ondenkbaar?

Om deze situatie te verbeteren, ben ik sinds vijf jaar activist binnen het politiekorps. De laatste jaren komen gelukkig steeds meer agenten uit de kast, vechtend voor erkenning. Er zijn natuurlijk nog altijd mensen die zich daartegen verzetten, maar dat aantal neemt langzaam af. Voorheen was ik als homoseksuele agent het zwarte schaap binnen het korps, nu zijn homofoben de uitzondering op de regel. Wat dat betreft is er wel wat veranderd tijdens mijn tien dienstjaren."

Gabriele Guglielmo Beeld Hadas Itzkovitch en Anya van Lit
Gabriele GuglielmoBeeld Hadas Itzkovitch en Anya van Lit

Brendan Harkness (35) Mountie bij de Royal Canadian Mountain Police (Nunavut, Canada)

"Ik groeide op in verschillende dorpen in Brits-Columbia, waar countrymuziek, bier, vrachtwagens en mannelijkheid de norm waren. Mijn vader was een Mountie. Dat wilde ik ook worden, maar ik creëerde een verhaal in mijn hoofd dat het voor mij als homo onmogelijk was. Ik schaamde me, dacht dat ik het niet in me had en stak mijn kop in het zand. Ik ging werken voor een hotelketen en kwam in 2003 uit de kast. Een stap in de goede richting, maar niet voldoende.

Nog nooit was ik ergens geweest waar tolerantie en diversiteit zo vanzelfsprekend waren als in Amsterdam. Tijdens de Gay Pride in 2006 ging ik op de foto met politieagenten die deel uitmaakten van de parade en zag tijdens de Canal Parade een boot van de Verenigde Naties. Toen dacht ik: 'Er moet hoop voor mij zijn.' Eenmaal thuis meldde ik me direct aan bij de Royal Canadian Mountain Police, de RCMP, werd aangenomen en gestationeerd in Columbia. Deze openbaring creëerde een geheel andere 'ik'.

Ikzelf ben namelijk verantwoordelijk voor wie ik nu ben, daar heeft mijn homoseksualiteit niets mee te maken. Sinds ik voor de RCMP werk, hebben twee mensen aangegeven dat ze dankzij mij uit de kast zijn gekomen. Ik voel me bevoorrecht dat mijn verhaal anderen helpt om hun onzekerheid en aarzeling weg te nemen. Dat had ik vroeger nooit gedacht, om gehesen in de Red Serge (Mounty-uniform, red.) een voorbeeld te zijn voor anderen."

Brendan Harkness Beeld Hadas Itzkovitch en Anya van Lit
Brendan HarknessBeeld Hadas Itzkovitch en Anya van Lit

Bee Bailey (46) Police Intelligence Officer (Gloucestershire, Engeland)

"Ik wist als vijfjarige jongen al dat ik anders was, droeg vaak mijn moeders kleding. Lange tijd heb ik een dubbelleven geleid, dat ik voortzette toen ik in 2000 op dertigjarige leeftijd bij de politie kwam werken. Destijds had ik geestelijk en sociaal al een verandering doorgemaakt, maar lichamelijk nog niet. Ik zeg altijd: overdag was ik een misdaadbestrijdende superheld en 's nachts een prinses. Ik was er nog niet aan toe om het mijn collega's te vertellen, bang voor de reacties.

In 2010 doken er uitgaansfoto's van mij op en binnen tweeënhalve week wist het hele korps dat ik transgender ben. Dat was een flinke schok, waarna ik een paar weken vrij nam om alles te laten bezinken. In die periode besefte ik twee dingen: ik kon het geheim niet meer wegstoppen, en de situatie deed zoveel pijn dat ik het niet nog een keer wilde meemaken. Dus ik erkende het. Achteraf ben ik blij dat het zo is gelopen, want ik leidde al te lang een dubbelleven.

Inmiddels ben ik al enige tijd voorzitter van de National Trans Police Association en reis door het hele land om politiekorpsen te vertellen hoe ze het beste kunnen omgaan met transgenders. Het klimaat versoepelt: in acht jaar tijd is het aantal binnen het landelijk korps gestegen van 7 naar 104. Ik draag vol trots mijn uniform, en voel me gelukkig dat ik een voorbeeldfunctie heb. Soms krijg ik zelfs kippevel als ik me bedenk dat mensen zich veiliger voelen door het werk dat ik doe."

Bee Bailey Beeld Hadas Itzkovitch en Anya van Lit
Bee BaileyBeeld Hadas Itzkovitch en Anya van Lit
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden