Op stap met tien sledehonden

Zweden wordt, vanwege de sneeuwzekerheid, steeds geliefder als wintersportbestemming. Niet alleen om te skiën, ook traditionele sledetochten zijn populair.

Als de temperatuur begint te zakken, aan het begin van de herfst, dan begint het te kriebelen. Bij het vallen van de eerste sneeuwvlokken, is hij niet meer te houden. Troels Matz en zijn 67 honden beginnen ’pas echt te leven’ tijdens de Zweedse winters.

„Dit zijn de racewagens onder de honden”, zegt Matz. Hij komt maar met moeite boven het luide geblaf uit. Twintig honden staan enthousiast te springen in het dikke pak sneeuw, voor elke slee tien honden.

Het is acht graden onder nul. Eigenlijk te warm voor de dieren. Matz: „Temperaturen tussen de twintig en dertig graden onder het vriespunt zijn perfect. Dan werken de honden het liefst en het best.”

De sledehondentrainer kent al zijn honden door en door. Over elk dier kan hij een verhaal vertellen. Voor hem is het net of hij elke dag met een grote groep mensen werkt, vertelt Matz terwijl hij twee vechtende mannetjes uit elkaar trekt.

Buren hebben gelukkig geen last van het geluid en de geur van de honden. In het uitgestrekte landschap van de omgeving van Åre staat slechts hier en daar een rood houten huis. Bovendien zijn de Zweden het gewend: achter veel huizen staat een kennel. De honden worden behalve voor sledetochten gebruikt voor de jacht, meestal op elanden. In het najaar worden zo’n 100.000 elanden geschoten, ongeveer een derde van de totale populatie.

Maar daar houdt Matz niet van. Het hele jaar is hij bezig met sledetochten. In de zomer werkt hij als freelancer voor een magazine voor sportvissers. ’s Nachts gaat hij dan aan de slag met zijn honden. In een soort carrousel laat hij ze rennen. Overdag is het veel te warm voor de dikke vachten.

„Framåt”, schalt Matz’ stem over de vlakte; ’vooruit’. Met een ruk schiet de houten slee (die plaats biedt aan zeker vier mensen) naar voren. Op slag zijn de honden stil en rennen kwispelend, twee aan twee, over het bevroren meer.

„Dit is mijn kantoor”, fluistert Matz bijna. Hij kijkt uit over het nagenoeg zwart-witte heuvellandschap. De donkergrijze lucht belooft nog meer sneeuw. De temperatuur ligt ver onder het vriespunt, maar echt koud is het niet, want er staat geen wind.

Sommige honden hebben gekleurde sokjes aan, om hun poten te beschermen tegen de scherpe sneeuw. Die snijdt in de ’kussentjes’ en dat kan lelijke wondjes opleveren. Hun behoefte doen de honden al rennend, schijnbaar moeiteloos. Op twee voorpoten hollen ze verder tot ze klaar zijn.

Na een tocht van zo’n twee uur stuurt Matz met korte commando’s zijn groep terug naar de beginplaats. Omdat elke hond een eigen tuigje heeft, is het een heel werk om alles te sorteren. De honden worden één voor één in een trailer met twee verdiepingen getild. „Minolta kan niet bij Frida, dat wordt ruzie”, denkt Matz hardop. „Maar ze kan wel bij Björn in het hokje.”

Thuis aangekomen rennen de honden meteen naar hun eigen stek. Matz begint binnen met het voorbereiden van het voeren. Dampende vleesmassa’s worden aangelengd met water. Een enorme roerstaaf moet er aan te pas komen om het spul te mengen. Matz: „De honden verbranden op een dag als deze met gemak vijftienduizend calorieën. Daarom gaat er minstens 120 kilo voer per dag doorheen.”

Båge krijgt een extraatje. Dat weet hij al, want hij staat op zijn achterpoten wild blaffend te wachten. De 12-jarige Båge is een hond met pensioen. Daar lopen er niet veel van rond op het terrein. „Als honden te oud worden, dan schiet ik ze af. Ik heb er een hekel aan om het te doen, maar als ik het niet zou doen, zouden er nu meer dan driehonderd rondlopen. Dat gaat niet.”

In de lente neemt Matz zijn oude honden mee het bos in. Daar laat hij ze nog even spelen, voor hij het geweer op hun kop zet. „Deze honden zijn nog nooit ergens binnen geweest, dus ik vind het wreder om ze bij een dierenarts naar binnen te trekken. Dat levert ze veel meer stress op.”

Båge is een goede, onvervangbare hond en daarom is hem de kogel bespaard gebleven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden