Op schoolkamp gaan er géén mobieltjes mee.

Voor sommige ouders is het even schrikken als hun kind op schoolkamp gaat en het mobieltje thuis moet blijven. En de kinderen stappen met een ’kaal’ gevoel de bus in, zo gewend zijn ze aan de voortdurende aanwezigheid. Toch zien steeds meer scholen er streng op toe dat de mobieltjes thuis blijven als de klas op kamp gaat. Want al dat bellen werkt verstorend. De leiding raakt door al het gebel de grip op de groep kwijt. Er zijn zelfs scholen die de leerlingen fouilleren voor vertrek.

,,Het mobieltje lijkt wel een verlengde navelstreng’’, aldus Carola Siebeling van basisschool de G.Th. Rietveldschool in Badhoevedorp, ,,Het is juist heel goed voor kinderen om een paar dagen onder elkaar te zijn. Het vervelende is dat kinderen snel naar huis bellen als er iets is en voor je het weet staan de ouders op de stoep. Maar ja, die lopen hier ’s morgens ook al bellend door de school. Dat hoeft voor mij ook niet.’’ Directeur Wim Wagenaar van dezelfde school werd het gebel naar huis tijdens het driedaags schoolreisje ook helemaal zat: ,,Dan kwam ik op school ouders tegen waarvan een kind op kamp was en kreeg te horen dat ’Het eten gisteravond niet zo lekker was’. Een schoolkamp is een speciaal gebeuren, waarbij je als groep onder elkaar bent en dat moet zo blijven.’’

Juist kinderen met heimwee moeten geen mobieltje meenemen, vindt Rinie Hendriks, adjunct- directeur van het Utrecht Zuid college voor vmbo. ,,Dan is het effect weg.’’ ’Zijn’ tweede klassen gaan ieder jaar een week op kamp en slapen in tenten. Hendriks: ,,Voor sommige kinderen is het de eerste keer dat ze een paar dagen van huis zijn. Juist bij heimwee is het in het belang van het kind als het niet onmiddellijk naar huis kan bellen. Het kind moet leren dat je ook naar de begeleiding kunt stappen of naar een klasgenoot. Uiteraard zijn er telefoons aanwezig voor noodgevallen maar het is belangrijk dat de kinderen leren problemen eerst zelf op te lossen. Die kampen zijn bedoeld als een groepsgebeuren en het werkt verstorend als ze ieder ogenblik met anderen aan de telefoon hangen. En als ze het ding bij zich hebben, gaan ze bellen ook.’’

Ook op het winterkamp in Drenthe van de derdeklassers van het Stedelijk Gymnasium in Leiden blijven de mobieltjes thuis. Het zijn overlevingskamp met een speciale filosofie, aldus coördinator Nicoline van Nieuwkerk: ,,De pedagogische achtergrond is dat ze het moeten doen met wat de school aanbiedt. Ze gaan terug naar basisvaardigheden.’’ Geen mobieltjes dus. De kampen worden in februari gehouden waarbij de leerlingen in tenten slapen en lange stukken lopen met kompas. En als er een riem van een rugzak losgaat, wil de school dat ze zelf daar iets op verzinnen en niet naar huis gaan bellen.

Wordt er gesmokkeld door de Leidse gymnasiasten? Van Nieuwkerk: ,,Het begin van het kamp is een heel ritueel waarbij bagage wordt nagekeken op eten en mobieltjes. En de leerlingen worden ook gefouilleerd. Kinderen worden wel heel inventief. Er is wel eens een stuk witte chocolade in de vorm van een stuk zeep meegegaan. Dat vatten we natuurlijk sportief op. Ouders die een dag van tevoren iets verstoppen langs de route, vinden we niet sportief. De sanctie is altijd afpakken.’’

Een paar jaar geleden gingen de mobieltjes van de leerlingen van het St. Ignatiusgymnasium in Amsterdam nog mee op werkweek naar Schiermonnikoog. Biologieleraar Kees Bogert: ,,Er kwamen leraren terug die zeiden dat ze nooit meer mee wilden. Die hadden geen nachtrust gehad. De leerlingen gingen elkaar bellen vanaf de slaapzalen. Dachten we net dat het ergens rustig was, liepen ze over naar een andere zaal. Je bent de grip kwijt. We werken in groepen en het is dan heel verleidelijk om naar anderen te gaan bellen en sms’en maar dat is storend voor de groep. Het is een sociaal gebeuren en als ze de hele tijd bellen, zijn ze niet bezig met wat ze moeten doen. Of ze worden grappig. We houden ieder jaar een nachtelijke speurtocht. Twee jaar geleden gingen kinderen voor de grap naar huis bellen om te zeggen dat ze helemaal verdwaald waren. Ongeruste ouders belden toen de beheerder van de kampeerboerderij waar we logeerden midden in de nacht wakker. Gelukkig nam die het sportief op. Of ze bellen elkaar tijdens de speurtocht. Mobieltjes halen het avontuur er uit.’’

De sanctie op het St. Ignatius is hoog. Bij wie toch een mobieltje wordt ontdekt, kan op de boot naar huis. In de bus op de heenweg is er wel een laatste kans om het ding in te leveren. Dat leverde dit jaar toch nog een zak vol op. Bogert: ,,Het hoort er zo bij voor ze dat ze vergaten ’m thuis te laten.’’ En na afloop? „Niemand had het gevoel dat ze ’m hadden gemist. De kinderen vonden ’ook wel rustig’.”

De Rietveldschool heeft onder druk toch maar voor een tussenoplossing gekozen. De mobieltjes gaan in een doos en rond etenstijd komen ze er even uit en mag er gebeld worden. Carola Siebeling heeft zelf een dochter in groep acht op de school maar vindt het overdreven. ,,Het is ook een kwestie van opvoeden. Als kinderen tegenwoordig een lekke band hebben, pakken ze hun mobieltje en vader of moeder komt onmiddellijk aangereden. Vroeger liep je met de fiets naar huis en daar was echt niets mis mee.’’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden