'Op m'n tachtigste zing ik nog, met een ukelele'

"Ik ben verknocht aan Groningen, sinds ik er bedrijfskunde ging studeren. De lokale ijsboer deelt hier ijsjes uit als er een lange file staat, mensen laten hun fiets zonder slot achter het huis staan, kinderen spelen op straat - van die dorpse dingetjes. Misschien lijkt Groningen wel op een eiland, en is dat wat ik herken van Curaçao: iets gemoedelijks, ouderwets.

Mijn ouders gingen na hun studie terug om het eiland te helpen opbouwen. Voor mij is dat als zangeres geen optie. Het eiland heeft meer aan mij als ik hier blijf en een lans kan breken voor mijn taal waarin ik zing, het Papiaments, door veel op te treden, ook in het buitenland.

Die uitnodigingen krijg ik hier wel, op Curaçao niet. Daar zou ik alleen in hotels kunnen optreden, covers zingen, maar ik wil concerten geven met mijn eigen muziek, dat de liedjes ergens over gaan, dat ik kan vertellen over een eiland waarvan zo weinig mensen iets weten. Bij Antilliaanse muziek zegt iedereen: salsa! Maar er is zoveel meer.

Het was een zoektocht van tien jaar voor ik bij het Papiaments uitkwam. Braziliaanse muziek leek wel iets voor mij, tot ik dacht: nu doe ik zelf wat ik anderen verwijt, ik haal iets bij een andere cultuur, terwijl ik een eigen taal heb, geloof ik daar dan niet in? Mensen hebben mij voor gek verklaard, ook op Curaçao: dat moet je niet doen, dat verstaat niemand. Maar ik heb ook wel eens gehuild bij concerten van Afrikaanse muzikanten. De taal versta je misschien niet, maar de muziek is universeel, mensen voelen heel goed aan waar ik over zing. En ja, dat ik in het Papiaments zing heeft ook te maken met heimwee, met een taal die ik niet meer dagelijks om mij heen hoor.

Mijn droom is dat ik op mijn tachtigste nog zing, desnoods in mijn eentje met een ukelele, maar het liefst met een band, wat Cesária Évora tot op het laatst deed. Of zoals Miriam Makeba, die kwam van het podium af en viel dood neer. Nou, dat lijkt me fantastisch. Fantastisch!

Ik droom veel van Curaçao, ik moet er vaak naar toe. Voor de zon en de sfeer, maar wij Calisters zijn ook nogal familieziek, mijn vriend zegt altijd: jullie zijn net marmotten - elkaar veel zien en knuffelen. Ik heb een dochter van twee, ik wil dat zij dat gevoel herkent, dat zij dat ook krijgt met haar neven en nichtjes.

Als je weggaat, zoals ik heb gedaan, dan komt het eigenlijk nooit meer goed. Als ik hier ben mis ik daar, en als ik terug zou gaan zou het andersom zijn. Dat zie ik bij iedereen. Ook gewoon de spullen. Ik moet voor mijn zus altijd Hemaspullen meenemen. Zelf neem ik van daar altijd kilo's haarproducten mee, en ingevroren cashewnotentaarten. Daarom: mijn andere droom is om een huisje te bouwen op Curaçao, en daar de helft van het jaar te wonen."

Izaline Calister (1969) zingt en schrijft in het Papiaments, de taal waarin ze op Curaçao opgroeide. Haar muziek is geworteld in de traditionele muziek van het eiland, vermengd met jazz. Morgen treedt ze met het Concertgebouworkest op in het Bijlmerpark in Amsterdam (zie www.izalinecalister.com).

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden